เสียงเรียกจากหุบเขาหมื่นพิษ

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับไอหมอกสีชาดในหุบเขาหมื่นพิษ ราวกับผืนแผ่นดินนี้กำลังร่ำไห้ด้วยความโกรธแค้น ปลายกระบี่ ‘เหมันต์นิรันดร์’ ในมือของหลี่มู่เฉินสะท้อนแสงสีเงินยวงตัดกับความมืดมิดของพงไพรเบื้องล่าง ประมุขยอดเขาเมฆายืนหยัดอยู่บนชะง่อนผาสูงชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ไม่เคยแปดเปื้อนฝุ่นผงยุทธภพ ทว่าจิตใจในยามนี้กลับปั่นป่วนยิ่งกว่าคลื่นใต้น้ำ เขากำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างระหงของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—เยี่ยซิงเหอ “เจ้ากล้าล่อลวงข้ามายังที่อัปมงคลเช่นนี้ คิดจะเล่นตลกอันใดอีก ซิงเหอ” น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังราวกับน้ำแข็งพันปี แต่ลึก ลงไปในน้ำเสียงนั้นกลับซ่อนความร้าวรานที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจปฏิเสธได้ การที่เขายอมละทิ้งความสันโดษบนยอดเขาเมฆา ลงมาสู่ดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยไอพิษอันตรายนี้ ก็เพื่อตามหาความจริง... ความจริงเกี่ยวกับคัมภีร์ต้องห้ามและเงื่อนงำในคืนที่ตระกูลเยี่ยล่มสลาย เยี่ยซิงเหอหัวسเราะเบาๆ เสียงหัวسเราะนั้นช่างเย็นชาและบาดลึก นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษผู้เคยเป็นทั้งอาจารย์ ผู้มีพระคุณ และ... คนเดียวในดวงใจที่นางต้องจำใจตัดขาด ดวงตาคู่นคมของนางทอประกายวับววว ประชดประชัน “ท่านกลัวหรือเจ้าคะ? กลัวว่าความลับที่ท่านกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตวิญญาณจะถูกเปิดเผย หรือว่า... ท่านกลัวว่าข้าจะได้เห็นความอ่อนแอในแววตาของเซียนผู้ไร้ใจผู้นี้กันแน่?” นางก้าวถอยหลังทีละน้อย ล่อหลอกให้เขาเดินลึกเข้าไปในเขตอาคมธรรมชาติของหุบเขาหมื่นพิษ ที่ซึ่งต้นไม้ใบหญ้าล้วนอาบยาพิษร้ายแรง และไอหมอกสามารถบั่นทอนพลังปราณของยอดฝีมือได้ แม้แต่ผู้บรรลุขั้นเซียนก็ยังต้องระแวดระวัง “ข้าไม่เคยกลัวสิ่งใด... แม้แต่ฟ้าดินก็ยังไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตของข้าได้ นับประสาอะไรกับศิษย์ทรยศเช่นเจ้า” หลี่มู่เฉินก้าวตามไปอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวของเขากดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง แรงกดดันจากลมปราณระดับเซียนแผ่ซ่านจนใบไม้รอบกายแตกละเอียดเป็นผุยผง “หลักฐานที่เจ้ารับปากว่าจะมอบให้มันอยู่ที่ไหน ส่งมันมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า” “ชีวิตของข้า... ท่านคิดจะหยิบยื่นหรือพรากมันไปตามอำเภอใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” เยี่ยซิงเหอหยุดยืนอยู่หน้าปากถ้ำมืดทึบแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งไอพิษพวยพุ่งออกมาหนาแน่นที่สุด ราวกับปากอースัตว์อสูรบรรพกาลที่อ้าคอยกลืนกินผู้คน “หากท่านอยากได้หลักฐานที่พิสูจน์ว่ามือของใครกันแน่ที่เปื้อนเลือดของคนตระกูลเยี่ย ก็จงตามข้าเข้ามาในถ้ำนี้สิเจ้าคะ... หรือว่าท่านไม่กล้าพอ?” สิ้นคำพูด ร่างบางก็พุ่งหายเข้าไปในความมืดของถ้ำทันทีอย่างรวดเร็วดุจภูตผี หลี่มู่เฉินขมวดคิ้วมุ่น ความลังเลเพียงชั่วพริบตาถูกปัดเป่าทิ้งด้วยความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนา เขาพ่นลมหายใจเย็นยะเยือกออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะทะยานร่างตามเข้าไปในถ้ำมืดมิดเบื้องหน้าโดยไม่ลังเลอีกต่อไป ภายในถ้ำอับชื้นและเต็มไปด้วยกลิ่นไอพิษที่กัดกร่อนประสาทสัมผัส แสงสว่างเพียงอย่างเดียวคือแสงเรืองรองจากกระบี่เหมันต์นิรันดร์ที่หลี่มู่เฉินถือไว้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของเยี่ยซิงเหอก็หยุดลง นางยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นหินโบราณที่มีกล่องหยกสีดำสนิทวางอยู่ ใจกลางห้องโถงลับใต้ดิน “ถึงแล้วเจ้าค่ะ... ความจริงที่ท่านตามหา” เยี่ยซิงเหอยิ้มเยาะ แต่ในแววตากลับมีความหวาดหวั่นระคนโล่งอกฉายชัด หลี่มู่เฉินก้าวเข้าไปใกล้ ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะได้สัมผัสกล่องหยก ผืนแผ่นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง! อักขระเวทสีทองอร่ามพลันสว่างวาบขึ้นจากพื้นศิลา ล้อมรอบตัวเขากับนางไว้ในค่ายกลพันธนาการวิญญาณ ร่างของหลี่มู่เฉินชะงักงันเมื่อสัมผัสได้ว่าลมปราณในตันtian (จุดตันเถียน) ของตนถูกผนึกอย่างกะทันหัน! “ซิงเหอ! นี่เจ้า...!” เขาตวัดสายตาคมกลาบมองนางด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว เยี่ยซิงเหอยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย นางไม่ได้ขัดขืนค่ายกลนั้น แต่มือเรียวกลับชักกระบี่สั้นออกมาจ่อที่คอหอยของตัวเอง “ขออภัยด้วยนะเจ้าคะท่านประมุข... ข้าไม่ได้ล่อท่านลงมาเพื่อจะมอบหลักฐาน แต่ข้าล่อท่านลงมา... เพื่อให้ท่านตายไปพร้อมกับความลับนี้ต่างหาก!” ในวินาทีที่กระบี่ในมือของนางกำลังจะกรีดลงบนผิวเนื้อ เงาร่างสีดำสนิทนับสิบสายก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดรอบทิศทาง พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานของบุคคลที่สามที่หลี่มู่เฉินไม่มีวันลืมเลือนตลอดกาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับเรื่องราวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!