ข้อมูลที่บิดเบือนไม่ได้

"ถ้าข้อมูลดิบของคุณมันซื่อสัตย์พอ รินรดา ฉันคงไม่ต้องมานั่งแก้โค้ดขยะให้คุณถึงเที่ยงคืนแบบนี้หรอกนะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นอายความสะอาดแบบแอนตี้เซปติกผสมกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มที่ลอยวนอยู่รอบตัว รินรดาขยับแว่นกรอบบางบนสันจมูกเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดสามสิบสองนิ้วที่สะท้อนกราฟแท่งแสดงพฤติกรรมการปัดขวาหาคู่ในแอปพลิเคชันเดตของกลุ่มตัวอย่างวัยทำงาน เธอยังคงจำเหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วได้ดี... ในเมื่อโชคชะตาหรือความตลกขบขันของคณะกรรมการบริหารบีบให้เธอต้องมาร่วมงานในโปรเจกต์วิเคราะห์พฤติกรรมคนโสดร่วมกับจิตแพทย์ปากร้ายอย่างหมอธันวา เธอก็พร้อมจะพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า ตรรกะและสถิติแม่นยำกว่าทฤษฎีจิตวิเคราะห์ล่องลอยของเขาแน่นอนค่ะ "โค้ดขยะที่คุณว่า มันผ่านการกรองด้วยอัลกอริทึมมาตรฐานระดับสากลค่ะ หมอธันวา" รินรดาตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังร่ายคาถาปกป้องศักดิ์ศรีของนักวิเคราะห์ข้อมูล "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ชุดข้อมูลดิบ แต่มันอยู่ที่คุณพยายามเอา 'อคติทางอารมณ์' มาตีความพฤติกรรมมนุษย์ต่างหาก สถิติมันไม่เคยโกหกใคร... ยกเว้นแต่ว่าคนแปลผลมันอยากจะเข้าข้างความรู้สึกตัวเอง" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าอยู่ในความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ที่ปิดทึบยามวิกาล เขาไม่ได้ถอยห่างออกไปตามมารยาททางสังคมที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม... ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนบริเวณท่อนแขนกลับโน้มตัวลงมาใกล้ เกือบจะแนบชิดจนแผ่นหลังบางของเธอกลืนหายไปกับพนักเก้าอี้ทำงาน "คุณกำลังบอกว่าฉันกำลังเข้าข้างตัวเองเหรอคะ ริน..." ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณใบหูข้างขวาของเธอ ทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รินริดาเกร็งไหล่แน่น สมองส่วนหน้าประมวลผลความเสี่ยงด้วยความเร็วสูง ขณะที่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะจนน่ารำคาญ "ในทางจิตวิทยา เราเรียกอาการที่คุณกำลังปกป้องข้อมูลชุดนี้ว่า *Confirmation Bias*... คุณพยายามหาเหตุผลทางสถิติมาสนับสนุนปมในใจของคุณเองว่า 'ความรักไร้ประสิทธิภาพ' เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดกับการถูกทอดทิ้งเหมือนในอดีต" คำพูดนั้นทำราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากระชากหน้ากากความเยือกเย็นของเธอออกจนหมดสิ้น รินรดาชะงักกึก นิ้วที่กำลังพิมพ์หยุดนิ่งสนิท เธอหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเห็นประกายไหวระริกในนัยน์ตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างอ่านทะลุปรุโปร่ง "อย่ามาล้ำเส้นค่ะ หมอ" น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบ แต่นัยน์ตากลับสั่นไหววับ "เรากำลังพูดถึงโปรเจกต์วิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภค ไม่ใช่ห้องบำบัดจิตเวชส่วนตัวของคุณ กรุณาแยกแยะด้วย" "ฉันก็กำลังวิเคราะห์ 'พฤติกรรม' ของคุณอยู่นี่ไงคะ..." ธันวายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ร้ายกาจและมีเสน่ห์เหลือร้ายจนคนมองอยากจะยกมือขึ้นมาข่วนให้หายหมั่นไส้ "ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม การที่คนเราปฏิเสธความใกล้ชิดอย่างสุดโต่ง มักซ่อนความคลั่งรักแบบถอนตัวไม่ขึ้นเอาไว้ใต้ความซึน... อยากพิสูจน์ไหมล่ะ ว่าข้อมูลตัวเลขที่คุณเชื่อมั่นนักหนา มันจะพังทลายลงตรงไหนถ้าเจอเข้ากับปฏิกิริยาเคมีจริงๆ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อคำพูดที่ตรงเผงจนเกินไปทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เธอกำมือแน่นใต้โต๊ะทำงาน เพื่อดึงสติให้กลับมาอยู่กับตรรกะ "ฉันไม่สนใจทฤษฎีไร้สาระของคุณหค่ะ ข้อมูลในจอตรงหน้าต่างหากคือความจริง ชุดข้อมูลแสดงให้เห็นชัดเจนว่า 78% ของคนโสดในโปรเจกต์นี้เลือกคู่จากโปรไฟล์ที่สมบูรณ์แบบตามตรรกะ ไม่ใช่เพราะความรู้สึกวูบวาบที่คุณชอบอ้าง" ธันวาถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้เถียงต่อ แต่กลับเอื้อมมือหนามาทับมือเรียวที่กำลังสكرอนหน้าจอของเธอไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสเข้ามาจนรินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะชักมือกลับ แต่เขากลับพลิกฝ่ามือแล้วกอบกุมมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด "คุณริน..." เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนน่าตกใจ นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีแววหยล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย "ตัวเลขที่คุณเห็นในจอ มันบันทึกได้แค่พฤติกรรมที่ถูกกลั่นกรองแล้ว แต่มันไม่มีทางบันทึก 'อัตราการเต้นของหัวใจ' เวลาที่เราได้สบตากับใครสักคน... เหมือนที่คุณกำลังพยายามบอกฉันตอนนี้ ว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเลย" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ แรงโน้มถ่วงรอบตัวคล้ายจะหายVับไปเมื่อนัยน์ตาคู่คมเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากของเธอชั่วขณะ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาด้วยความหมายที่ซ่อนเร้นบางอย่างซึ่งอันตรายต่อหัวใจเธอเหลือเกิน เธอเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูลที่เก่งกาจที่สุดในบริษัท เป็นผู้หญิงที่เชื่อมั่นในความสมบูรณ์แบบของอัลกอริทึม... แต่ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนหลังมือเธออย่างไร้การป้องกัน รินรดาก็รู้ทันทีว่า ไม่มีอัลกอริทึมไหนในโลกนี้ที่จะคำนวณความรู้สึกบ้าคลั่งที่กำลังก่อตัวขึ้นในอกของเธอตอนนี้ได้เลย ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์ระหว่างคนทั้งคู่จะก้าวข้ามเส้นกั้นบางๆ ไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันราวกับตั้งใจจะทำลายจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเร่า *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณรินรดาคะ ประธานเรียกประชุมด่วนค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงร้อนรนของเลขาหน้าห้องดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำให้รินรดาสะดุ้งสุดขีดและรีบกระชากมือออกจากอุ้งมือของธันวาอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้กำลังแสดงผลแจ้งเตือนสีแดงฉาน... ชุดข้อมูลดิบทั้งหมดที่พวกเขาเพิ่งวิเคราะห์กันไปเมื่อครู่ กำลังถูกลบหายไปต่อต่อหน้าต่อตาอย่างเป็นระบบ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับเคมีที่ร้อนแรงและอันตรายของรินรดาและหมอธันวาในตอนนี้ แล้วมาติดตามกันต่อซิว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการหายไปของข้อมูลสำคัญนี้ และพวกเขาจะรับมือกับวิกฤตครั้งนี้อย่างไร เจอกันตอนหน้าค่ะ!