กลไกป้องกันตัวของคนปากแข็ง

“ถ้าการวิเคราะห์คนของหมอคือการต้อนให้คนอื่นจนมุมด้วยทฤษฎีจิตวิทยาที่เอาไว้ใช้กับคนป่วยละก็... ฉันว่าหมอควรเอาเวลานี้ไปรักษาตัวเองดีกว่านะคะ เพราะท่าทางหมอตอนนี้ มันดูเหมือนคนกำลังโหยหาความสนใจแบบผิดปกติมากกว่าค่ะ” รินรดาแค่นยิ้มมุมปาก มือเรียวสวยคว้าแก้วกาแฟขึ้นจิบราวกับจะกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่แล่นพล่านอยู่ในอก ดวงตาคู่คมของเธอจดจ้องไปยังร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ยอมแพ้ ธันวาไม่สะทกสะท้าน เขายังคงรักษาระดับสายตาที่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม มือหนาหมุนปากกาในมือเล่นเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่นั่นแหละคือสิ่งที่รินรดารู้ดีว่า—เขากำลังจับพิรุธเธออยู่ “กลไกป้องกันตัวระดับเบสิก: การรุกกลับด้วยการตั้งคำถามถึงสภาพจิตใจของคู่สนทนา เพื่อเบี่ยงเบนประเด็นที่ตัวเองกำลังถูกโจมตี” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความมั่นใจของหญิงสาว “คุณกำลังกลัวอะไรอยู่ครับรินรดา? กลัวว่าอัลกอริทึมที่แม่นยำที่สุดในชีวิตคุณ... จะหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมใจคุณถึงเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้?” “เพ้อเจ้อค่ะ” เธอสวนทันควัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “หัวใจฉันทำงานตามระบบไหลเวียนโลหิต ไม่ใช่ตามแรงดึงดูดของหมอ” “งั้นลองเช็กดูไหมล่ะ?” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดอากาศรอบตัวเขาราวกับจะเพิ่มสูงขึ้นทันที ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จางๆ ที่แฝงความสะอาดสะอ้านของเขาทำเอารินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ในฐานะจิตแพทย์ ผมวิเคราะห์ได้ว่าที่คุณด่าว่าผม ‘เพ้อเจ้อ’ มันไม่ใช่เพราะคุณไม่เชื่อ แต่มันคือการ ‘ปฏิเสธความจริง’ (Denial) เพื่อรักษาอีโก้ที่เปราะบางของคุณเอาไว้” เขาก้มลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากข้างหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร “เพราะถ้าคุณยอมรับว่าสิ่งที่ผมพูดมันจริง ชีวิตที่วางแผนมาเป็นระบบระเบียบของคุณ... จะพังไม่เป็นท่าเลยใช่ไหมล่ะ?” รินรดาหันขวับไปปะทะสายตากับเขา ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกันทำให้เธอมองเห็นประกายความท้าทายในดวงตาสีเข้มคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความ ‘อยากเอาชนะ’ ที่น่ากลัวที่สุด “หมอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นพระเจ้าที่จะมาถอดรหัสชีวิตคนอื่นงั้นเหรอ?” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน “เปล่าครับ ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง... ที่กำลังรอเวลาให้ ‘อัลกอริทึมหัวใจ’ ของคุณมันรวน จนลืมตรรกะทั้งหมดที่สร้างขึ้นมาป้องกันตัวเอง” เขาเลื่อนมือไปวางบนพนักเก้าอี้กักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับโต๊ะ “ถามจริงๆ เถอะรินรดา ความสัมพันธ์น่ะ มันมีสูตรสำเร็จที่ไหนกัน? คุณเก่งเรื่องตัวเลข แต่คุณสอบตกเรื่อง ‘ความรู้สึก’ อย่างร้ายแรงเลยนะรู้ตัวไหม” รินรดาเบือนหน้าหนี แต่หัวใจในอกกลับทรยศเธอด้วยการเต้นแรงขึ้นจนเจ้าตัวเริ่มลนลาน เธอพยายามจะลุกหนี แต่แรงกดดันจากร่างกายของเขากลับทำให้เธอขยับตัวไปไหนไม่ได้ นี่ไม่ใช่แค่การโต้เถียงธรรมดา แต่มันคือการรุกคืบทางจิตวิทยาที่ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ติด “ถ้าฉันสอบตก หมอก็คงเป็นอาจารย์ที่ล้มเหลวที่สุด เพราะนอกจากจะสอนไม่ได้แล้ว ยังทำให้ลูกศิษย์อยากจะ...!” “อยากจะอะไรครับ?” ธันวาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด รินรดาเม้มปากแน่น ความทะนงตัวที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมถูกสั่นคลอนด้วยสายตาที่เหมือนจะทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของความเหงาที่เธอซุกซ่อนไว้ใต้เปลือกที่แข็งแกร่งมาตลอดหลายปี เธอพยายามจะงัดเอาตรรกะมาค้าน แต่มันกลับว่างเปล่า... มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนน่ารำคาญ ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดจนแทบจะระเบิดออกมา จู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องทำงานของธันวาก็ดังขึ้นสั้นๆ สองครั้ง “คุณหมอคะ คนไข้เคสฉุกเฉินที่นัดไว้มาถึงแล้วค่ะ” เสียงพยาบาลสาวหน้าห้องแทรกเข้ามาทำลายวงล้อมนั้นลงอย่างกะทันหัน รินรดาอาศัยจังหวะที่ธันวาชะงักผลักเขาออกเบาๆ แล้วรีบลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนเธอต้องรีบเดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ก่อนที่มือของเธอจะแตะลูกบิด เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาก็ดังไล่หลังมา “การหนีไม่ได้ทำให้อัลกอริทึมของคุณทำงานแม่นขึ้นหรอกนะรินรดา... คืนนี้ที่งานเลี้ยงบริษัทฯ ผมจะรอให้คุณมาพิสูจน์เองว่า ‘ความรู้สึก’ ที่คุณพยายามปฏิเสธน่ะ มันมีอยู่จริงไหม” รินรดาชะงักกึก มือที่จับลูกบิดสั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปหวังจะตอกกลับให้หงายหลัง ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ในห้องไม่ได้มีแค่ธันวา... แต่ที่หน้าประตูอีกฝั่ง ‘อดีตคนรักเก่า’ ที่เธอพยายามลบออกจากหน่วยความจำมาตลอดสามปี กำลังยืนยิ้มให้เธอด้วยท่าทางที่ดูคุ้นเคยจนน่าใจหาย "ริน... ไม่เจอกันนานเลยนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมถอดรหัสความใจแข็งของรินรดาไปกับเราในตอนนี้ แล้วมาดูซิว่าเธอจะจัดการกับอดีตที่ย้อนกลับมาในขณะที่หัวใจกำลังหวั่นไหวกับหมอธันวาได้อย่างไร เจอกันตอนหน้าค่ะ!