สมการที่ไม่มีคำตอบ

กราฟการแจกแจงแบบปกติ หรือที่คนทั่วไปเรียกกันว่าระฆังคว่ำ คือสัจธรรมที่รินรดาพกติดตัวไว้ในสมองตลอดเวลา ทุกสิ่งบนโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นความฉลาด หน้าตา หรือแม้กระทั่งความรัก ล้วนถูกบีบอัดให้อยู่ภายใต้เส้นโค้งคณิตศาสตร์นี้ มนุษย์ส่วนใหญ่กองรวมกันอยู่ตรงกลาง ขณะที่ความสมบูรณ์แบบและหายนะถูกผลักออกไปอยู่ริมขอบ แต่สำหรับเธอในวินาทีนี้ ความอดทนของเธอกำลังร่วงหล่นลงสู่จุดต่ำสุดของกราฟอย่างไร้ความปรานี “เปอร์เซ็นต์ความสำเร็จของความรักยืนยาวด้วยอัลกอริทึมตัวเลขอย่างนั้นหรือครับ? น่าสนใจดี… เสียดายที่มันเป็นแค่อคติของคนกลัวความเจ็บปวดที่พยายามหาข้ออ้างทางสถิติมาซ่อนความขี้ขลาดเท่านั้นเอง” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากเก้าอี้วิทยากรฝั่งตรงข้าม รินรดาแทบอยากจะปาแท็บเล็ตในมือใส่หน้าหล่อๆ ของผู้ชายคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด งานเสวนาวิชาการหัวข้อ ‘ถอดรหัสความรักด้วยสถิติและพฤติกรรมมนุษย์’ ณ หอประชุมใหญ่ใจกลางเมือง ควรจะเป็นเวทีที่เธอประกาศศักดาในฐานะนักวิเคราะห์ข้อมูลผู้ใช้เหตุผลเหนืออารมณ์ แต่ทุกอย่างพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่ ‘นายแพทย์ธันวา’ จิตแพทย์หนุ่มชื่อดังผู้เชื่อมั่นในเรื่อง ‘เคมีของหัวใจ’ ก้าวขึ้นมาบนเวทีนี้ รินรดากระชับไมโครโฟนในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบราวกับสแกนเนอร์ที่กำลังประเมินภัยคุกคาม “ดิฉันไม่ได้ใช้ความขี้ขลาดค่ะคุณหมอ ดิฉันใช้ตรรกะ ข้อมูลดิบสามแสนชุดจากคู่รักทั่วโลกไม่เคยโกหกใคร ต่างจากความรู้สึกชั่ววูบของมนุษย์ที่มักจะพังทลายลงภายในสามปีตามฮอร์โมนที่ลดลง” เสียงฮือฮาจากผู้ฟังในห้องประชุมดังขึ้นเบาๆ หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อมูลเชิงประจักษ์ที่เธอเพิ่งนำเสนอ แต่หมอธันวากลับเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เธอมองว่ามันชวนหมั่นไส้เสียเหลือเกิน ชายหนุ่มทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังมองเด็กน้อยกำลังอวดของเล่นชิ้นโปรด “สถิติบอกคุณได้แค่ว่า ‘เกิดอะไรขึ้น’ แต่ไม่เคยบอกได้เลยว่า ‘ทำไม’… เหมือนคนที่พยายามอธิบายรสชาติของกาแฟด้วยส่วนผสมทางเคมี คุณรู้ว่ามันมีคาเฟอีนเท่าไหร่ มีความเป็นกรดด่างเท่าไหร่ แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่าความขมปนหวานนั้นมันทำให้หัวใจของใครบางคนเต้นผิดจังหวะได้ยังไง” ธันวาเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย “หรือว่า… คุณไม่เคยสัมผัสความรู้สึกนั้นจริงๆ เลยกลัวที่จะเรียนรู้มันกันแน่ครับ รินรดา?” ฉึก! ประโยคสุดท้ายเหมือนลูกศิษย์ที่ถูกยิงตรงเข้ากลางใจปمอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอด รินรดากลั้นหายใจ หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธ กรอบความคิดทางตรรกะที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองกำลังถูกผู้ชายคนนี้พยายามเจาะทะลวงด้วยความมั่นหน้าและรอยยิ้มกวนประสาท “กรุณาอย่าวิเคราะห์จิตวิทยาตื้นๆ กับดิฉันเลยค่ะคุณหมอ เอาเวลาไปรักษาคนไข้ที่รอคุณอยู่ดีกว่า เพราะดูท่าทางแล้ว… คุณน่าจะมีปัญหาเรื่องการเคารพพื้นที่ส่วน ตัวของผู้อื่นพอสมควร” เธอย้อนกลับไปทันควัน เสียงปรบมือเบาๆ และเสียงหัวسเราะคิกคักจากผู้ชมดังขึ้น ทว่าธันวาไม่มีทีท่าสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เขากลับหัวנסเราะในลำคอเบาๆ ซึ่งยิ่งทำให้เธอนึกอยากจะลุกขึ้นไปเขย่าตัวเขาให้หลุดจากความมั่นใจนั้นเสียจริง การปะทะฝีปากบนเวทีดำเนินต่อไปอีกเกือบชั่วโมงอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร ฝ่ายหนึ่งใช้ข้อมูลและสถิติดั่งกำแพงเหล็ก อีกฝ่ายใช้จิตวิทยาและความยอกย้อนดั่งเปลวไฟที่พร้อมจะหลอมละลายทุกกฎเกณฑ์ จนกระทั่งพิธีกรต้องรีบตัดบทและประกาศปิดงานเสวนาท่ามกลางความตื่นตัวของผู้ชมที่ยังคงซุบซิบถึงเคมีที่พุ่งชนกันราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกัน ทันทีที่ไฟบนเวทีดับลงและผู้คนเริ่มทยอยเดินออกจากหอประชุม รินรดาก็รีบเก็บเอกสารลงกระเป๋าอย่างลวกๆ เธอไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายปากร้ายคนนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว “เดินหนีเร็วแบบนี้ กลัวว่าอัลกอริทึมในหัวของคุณจะคำนวณผิดพลาดเหรอครับ?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมหู รินรดาสะดุ้งเฮือก หันขวับกลับไปจนปลายจมเกือบชนเข้ากับแผงอกของคนที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นมินต์อ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวของเธอให้พุ่งพล่าน ธันวายืนขวางทางออกของบันไดหลังเวที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับฉากกั้นไม้ไผ่ ดวงตาคมคายคู่นั้นก้มมองเธอลงมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากบนเวทีอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แววตานักวิชาการที่ต้องการเอาชนะ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรง “ถอยไปค่ะคุณหมอ คุณกำลังละเมิดพื้นที่ส่วนตัว” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้แผ่นหลังจะชนกำแพงจนไร้ทางหนี แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นก็ฟ้องชัดว่าเธอเริ่มเสียอาการ “ผมไม่ได้ละเมิด… ผมแค่กำลังพิสูจน์สมการบางอย่าง” ธัน้ายื่นมือข้างหนึ่งไปทาบกับผนังฉากกั้นด้านหลัง กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ ก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือแก้ulนวล “สถิติบอกว่ามนุษย์จะหลั่งสารออกซิโทซินเมื่ออยู่ใกล้คนที่สนใจ… ลองวัดอัตราการเต้นของหัวใจคุณตอนนี้ดูสิครับ รินรดา ว่ามันยังตรงกับกราฟมาตรฐานที่คุณท่องมาหรือเปล่า” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมทรยศเธอด้วยการเต้นรัวเร็วจนน่าโมโห ยิ่งสบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เธอกยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะร่วงหล่น ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เสียงฝีปากหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อเธอก็กรอดังขึ้นจากทางเดินมืดๆ ด้านหลัง “ริน! อยู่นี่เอง… แย่แล้ว! ระบบฐานข้อมูลหลักของโปรเจกต์แต่งตั้งอัลกอริทึมรักโดนแฮก!” เสียงของเพื่อนร่วมงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาทำให้ธันวาจำต้องยอมถอยห่างออกไปช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทิ้งท้ายความหมายลึกซึ้งไว้ให้เธอกระวนกระวายเล่น ———————————————————————— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมถอดรหัสความรักและตรรกะหัวใจไป1ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!