จังหวะนรกในห้องประชุม

“คุณรินรดาคะ ประธานเรียกประชุมด่วนค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...” เสียงร้อนรนของเลขาหน้าห้องดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำให้รินรดาสะดุ้งสุดขีดและรีบกระชากมือออกจากอุ้งมือของธันวาอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้กำลังแสดงผลแจ้งเตือนสีแดงฉาน... ชุดข้อมูลดิบทั้งหมดที่พวกเขาเพิ่งวิเคราะห์กันไปเมื่อครู่ กำลังถูกลบหายไปต่อหน้าต่อตาอย่างเป็นระบบ! “บ้าจริง!” รินรดาสบถเบาๆ นิ้วเรียวรีดเร่งเคาะแป้นพิมพ์เพื่อพยายามกู้คืนข้อมูล แต่ระบบกลับบล็อกการเข้าถึงด้วยรหัสผ่านระดับผู้บริหารสูงสุด ธันวาขยับกายเข้าไปประชิดด้านหลังเธอโดยไม่สนใจสายตาตกตะลึงของเลขาหน้าห้อง กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ลอยแตะจมูก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเส้นผมเกือบระต้นคอขาวผ่อง น้ำทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยความสุขุม ทว่าแฝงไว้ด้วยความดุดันที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “อย่าฝืนระบบด้วยตรรกะดิบๆ ของคุณเลยครับริน... นี่ไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยธรรมดา แต่มีใครบางคนจงใจ ‘ฟอร์แมต’ มันทิ้งเพื่อทำลายหลักฐานความสัมพันธ์ของโมเดลที่เรากำลังสร้างขึ้น” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองอันปราดเปรื่องหมุนวนด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินสถานการณ์ ข้อมูลดิบที่หายไปไม่ใช่แค่ตัวเลขสถิติ แต่เป็นหัวใจสำคัญของโครงการปรับจูนพฤติกรรมผู้บริโภคที่เธอทุ่มเทมาเป็นแรมเดือน หากข้อมูลนี้หลุดรอดหรือถูกทำลาย บริษัทคู่แข่งอาจเล่นงานพวกเขาได้ในที่ประชุมใหญ่ที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้า “ใครเป็นคนทำ...” เธอกัดฟันกรอด หันขวับไปสบตากับจิตแพทย์หนุ่มที่ยังคงมีรอยยิ้มมุมปากราวกับสถานการณ์วิกฤตตรงหน้าเป็นเพียงสนามเด็กเล่น “คำตอบอยู่ในห้องประชุมใหญ่แล้วล่ะครับ... เดินหน้ากันเถอะ นักวิเคราะห์คนเก่ง อย่าปล่อยให้ความกลัวมาบงการโดปามีนในสมองของคุณจนสั่นไปหมดแบบนี้” ธันวาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจอย่างถือวิสาสะ แต่น่าแปลกที่รินรดากลับไม่ยอมสะบัดออกเหมือนเคย ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอบอวลไปด้วยความตึงเครียด บรรยากาศอึมครึมราวกับมีเมฆพายุฝนปกคลุม บอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นนั่งเรียงรายกันอยู่เบื้องหน้า สีหน้าของแต่ละคนบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังรอคัดง้างและจ้องจะขย้ำเหยื่อที่พลาดพลั้ง ทันทีที่รินรดาก้าวเข้ามาพร้อมกับหมอธันวา เสียงซุบซิบนินทาก็ดังขึ้นระงม สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่พวกเขา โดยเฉพาะสายตาคมกริบของประธานกรรมการบริหารที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะ “คุณรินรดา... ข้อมูลดิบพรีเซนเทชันของโปรเจกต์ ‘อัลกอริทึมหัวใจ’ หายไปจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลักเมื่อห้านาทีที่แล้ว ทางเราอยากทราบคำอธิบายครับ ว่าความผิดพลาดระดับมหันต์แบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อคุณคือหัวหน้าทีมดูแลโปรเจกต์นี้โดยตรง” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของประธานเอ่ยขึ้น เปิดฉากการซักฟอกทันทีโดยไม่มีการเกริ่นนำ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ตั้งสติเตรียมงัดสถิติและข้อแก้ตัวทางเทคนิคขึ้นมาปกป้องตัวเอง ทว่ายังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อIนคำใดออกไป หมอธันวาผู้ชายที่ยืนเคียงข้างเธอกลับก้าวออกมายืนบังหน้าเธอไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา “ความผิดพลาดเหรอครับท่านประธาน? ผมเกรงว่าท่านกำลังมองภาพสะท้อนในกระจกกลับด้านเสียมากกว่า” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ไดอะล็อกคมกริบถูกปล่อยออกมากลางห้องประชุมเงียบกริบราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “คุณหมายความว่ายังไง หมอธันวา?” ประธานขมวดคิ้วมุ่น “ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมแล้ว เมื่อมนุษย์รู้สึกหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะสูญเสียการควบคุม พวกเขาจะหลั่งสาร ‘โดปามีน’ ออกมาในปริมาณที่สูงเกินไปจนเกิดเป็น ‘ความหลงใหลและคลั่ง ้รน’ ที่จะกำจัดตัวแปรที่ตนเองควบคุมไม่ได้... เช่นเดียวกับคำสั่งลบข้อมูลเมื่อครู่ ที่ถูกสั่งการมาจาก ‘ไอพีแอดเดรส’ ภายในห้องผู้บริหารระดับสูงแห่งนี้เองครับ” สิ้นคำพูดของจิตแพทย์หนุ่ม ทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของธันวาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ระคนระทึก และหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก “คุณกำลังปรักปรำผมหรือไง หมอ!” หนึ่งในคณะกรรมการบริหารหน้าเสีย ลุกขึ้นโวยวายเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดนิ่งที่เป้าหมาย “ผมยังไม่ได้เอ่ยชื่อใครเลยนะครับ... แต่ถ้าคุณร้อนตัวขนาดนี้ แปลว่าโดปามีนในสมองของคุณกำลังสั่งให้คุณแสดงพิรุธออกมาทางกายภาพอย่างชัดเจนแล้วล่ะครับ” บรรยากาศในห้องประชุมพุ่งทะยานสู่จุดเดือด ท่ามกลางสายตาของบอร์ดบริหารที่หันไปมองหน้ากันเลิกลั่ก รินรดารู้สึกได้ถึงฝ่ามือหนาของธันวาที่เอื้อมมาฉวยมือเธอไปกุมไว้แน่นใต้โต๊ะประชุม โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด ขัดแย้งกับสถานการณ์อันตรายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง “เกมยังไม่จบหรอกครับท่านประธาน” ธันวาหันมาสบตากับรินรดา รอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่มุมปากของเขาทำให้ความหวาดกลัวทั้งหมดในใจเธอมลายหายไปในพริบตา “เพราะตัวสำรองที่ผมเตรียมไว้... เพิ่งจะอัปโหลดขึ้นสู่คลาวด์เสร็จสมบูรณ์เมื่อสามวินาทีที่แล้วพอดี” ทว่า ในจังหวะที่รินรดากำลังจะโล่งอกและดึงมือกลับ ประตูห้องประชุมด้านหลังสุดก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยдя “น่าเสียดายนะหมอธันวา... ที่ข้อมูลที่คุณสำรองไว้ มันถูกเข้ารหัสลับโดย ‘กุญแจ’ ที่มีแค่ฉันคนเดียวในบริษัทนี้ที่ถือครองอยู่!” -------------------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งลุ้นและฟินของรินรดากับหมอธันวานะคะ!