จิตวิทยาเบื้องหลังคำด่า

“น่าเสียดายนะหมอธันวา... ที่ข้อมูลที่คุณสำรองไว้ มันถูกเข้ารหัสลับโดย ‘กุญแจ’ ที่มีแค่ฉันคนเดียวในบริษัทนี้ที่ถือครองอยู่!” เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ถูกลับจนขึ้นเงา ปลายนิ้วเรียวบางของเธอกด Enter ปิดหน้าจอแท็บเล็ตฉับใหญ่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอที่สะท้อนอยู่ในแววตากลมโตคู่สวยนั้นฉายชัดถึงความเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ธันวาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาตลอดเวลาหุบลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบของจิตแพทย์หนุ่มหรี่แคบลง สะท้อนประกายความท้าทายที่วาบผ่านขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที “เก่งนี่...” ธันวาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความขบขันและ... ความพึงพอใจที่ล้นปรี่จนน่าหมั่นไส้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างคุกคาม “คิดว่าซ่อนรหัสไว้หลังกำแพงไฟสถิติแล้วจะปลอดภัยจากฉันเหรอยัยนักวิเคราะห์หัวใจด้านชา” รินรดาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ถอยไปเลยนะหมอธันวา อย่ามาใช้ลูกไม้ตื้นๆ ทางจิตวิทยามาปั่นหัวฉันซะให้ยาก ฉันรู้ทันคุณหมดแล้ว!” “รู้ทัน?” ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดูที่เจือความคลั่งรักไว้อย่างแนบเนียน เขาก้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงจนเหลือแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือปลายจมูกรั้น “ถ้าเธอรู้ทันจริง... ทำไมหัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนั้นล่ะรินรดา?” รินรดาถึงกับสะดุ้ง ปลายนิ้วที่กำปากกาอยู่เผลอเกร็งแน่นจนข้อต่องอขาว เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง! เรื่องข้อมูลโปรเจกต์ต่างหากที่เรากำลังคุยกันอยู่!” “เปล่าเลย ฉันไม่ได้เปลี่ยนเรื่อง” ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเธอต้องเอนตัวหลบไปพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบมองสำรวจทุกรายละเอียดบนใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความเขินอายที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ) “ในทางจิตวิทยาแล้ว มนุษย์เรามักจะแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวหรือหาเรื่องคนอื่น ไม่ใช่เพราะเกลียด... แต่เพราะสมองส่วนอะมิกดาลากำลังหลั่งสารความตื่นเต้นออกมาต่างหาก พูดง่ายๆ ก็คือ... ยิ่งฉันแกล้งยั่วโมโหเธอมากเท่าไหร่ แปลว่าฉันยิ่งอยากเข้าใกล้เธอมากเท่านั้นต่างหากล่ะ” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้ยางอายทำเอารินรดาชะงักกึก สมองที่เคยประมวลผลด้วยตรรกะและสถิติมาตลอดชีวิตพลันรวนเรชั่วขณะ คำด่าทอ คำประชดประชัน และท่าทางกวนประสาทที่ธันวาใช้กับเธอมาตลอดหลายสัปดาห์นี้ ถูกประมวลผลใหม่ด้วยสูตรทางจิตวิทยาที่เขาเพิ่งเฉลย... *เขาตั้งใจกวนประสาทเพื่อให้เธอหลุดปาก? เขาไม่ได้ต้องการข้อมูลจริงๆ แต่เขาต้องการปั่นให้เธอแสดงตัวตนที่ซ่อนอยู่ออกมาต่างหาก!* “คุณ... โรคจิตชัดๆ!” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อตระหนักว่าตัวเองตกหลุมพรางทางพฤติกรรมที่เขาขุดรอไว้ตั้งแต่แรก “ใช้หลักจิตวิทยามาหลอกล่อคนอื่นเนี่ยนะ หน้าไม่อาย!” “เขาเรียกว่า ‘เทคนิคการกระตุ้นปฏิกิริยาทางอารมณ์เพื่อสร้างความผูกพันเชิงลึก’ ต่างหาก ยัยทึ่ม” ธันวาเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำเอารินรดารู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง จนต้องรีบปัดมือเขาออกทันที “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!” “หึงเหรอ?” ธันวาเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ดวงตาพราวระยับ “หรือว่ากลัวใจตัวเองว่าจะต้านทานเสน่ห์ของจิตแพทย์หนุ่มสุดฮอตคนนี้ไม่ไหวกันแน่” “หลงตัวเองที่สุด!” รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติแล้วสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ฟังให้ดีนะหมอธันวา ต่อให้คุณจะใช้กล Hacking ทางจิตวิทยาอะไรมางัดข้อกับฉัน ข้อมูลชุดนี้ก็ไม่มีวันหลุดออกจากมือฉันเด็ดขาด จนกว่าคุณจะยอมรับความจริงข้อหนึ่ง...” “ความจริงข้ออะไรล่ะ หืม?” ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาๆ ราวกับมนต์สะกด “ว่าฉันตกหลุมรักนักวิเคราะห์ข้อมูลปากเก่งคนนี้เข้าเต็มเปา... แบบนี้เหรอ?” ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับริมฝีปากทำให้รินรดาถึงกับสมองว่างเปล่า หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังทะลุอก เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงกับความตรงไปตรงมาอย่างไร้ยางอายของคนตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันในระยะประชิด ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจของเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน เขายกมือขึ้นประคองกรอบหน้าเนียนเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมที่ขัดกับบุคลิกปากร้ายโดยสิ้นเชิง นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ บนโหนกแก้มที่ขึ้นสีแดงเรื่อ รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ตรรกะและเหตุผลทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาภายใต้สัมผัสที่อบอุ่นและสายตาที่เว้าวอนจนน่ากลัวของเขา “ริน...” เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับจะร่ายมนต์สะกดให้เธอยอมจำนน “เลิกเอาสถิติมาสร้างกำแพงกั้นความรู้สึกสักทีได้ไหม... เปิดใจให้ฉันเข้าไปสำรวจความรู้สึกข้างในนั้นบ้างเถอะนะ” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะได้ขยับเปล่งคำพูดใดๆ ออกมา... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อน ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ! “คุณธันวาคะ ดิฉันเอาแฟ้มสรุปผลงานวิจัยตัวใหม่มาส่ง— อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าคะเนี่ย?” ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!