รอยร้าวในทฤษฎี

“คุณธันวาคะ ดิฉันเอาแฟ้มสรุปผลงานวิจัยตัวใหม่มาส่ง— อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าคะเนี่ย?” เสียงของรินรดาสะท้อนก้องอยู่ในห้องทำงานที่ควรจะเงียบสงบ แฟ้มเอกสารในมือหนักอึ้งราวกับแบกก้อนหิน แต่น้ำหนักของมันยังไม่เท่าความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังบีباتขยั้นหัวใจของเธอในวินาทีนี้ ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่หมอหนุ่มมาดเนี๊ยบผู้เปี่ยมด้วยระเบียบวินัยที่เธอกำลังวิเคราะห์พฤติกรรมอยู่ทุกวี่วัน แต่เป็นธันวาที่กำลังถอดเสื้อกาวน์สีขาวพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและไหปลาร้าที่ไหวตามจังหวะการหายใจ เส้นผมที่เคยเซ็ตไว้อย่างดีกลับยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวเพิ่งใช้มือสางมันด้วยความหงุดหงิด และที่สำคัญที่สุด—บนโต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยกระป๋องกาแฟดำที่ถูกขยำจนบุบสบ และกองกระดาษกราฟพฤติกรรมมนุษย์ที่ถูกขยำทิ้งเกลื่อนกลาดราวกับถังขยะ รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องที่มักจะคำนวณสถิติและอัลกอริทึมความสัมพันธ์ได้อย่างแม่นยำ กลับประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าไม่ออกชั่วขณะ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นแดงก่ำเล็กน้อย บ่งบอกถึงการอดนอนติดต่อกันหลายคืน แต่มันไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาลดลงเลย กลับเพิ่มเสน่ห์แบบดิบเถื่อนที่ชวนให้ใจสั่นสะท้านอย่างประหลาด เขาไม่ได้รีบร้อนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเหมือนทุกครั้ง ทว่ากลับทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วมองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกจนน่ากลัว “รู้ตัวก็ดีครับ… ว่าเข้ามาขัดจังหวะ” ธันวาเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววตำหนิ แต่มันเจือความเหนื่อยล้าและความดุดันที่ถูกเก็บกดไว้ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเชิงวิชาการเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล “ดิฉันแค่มารampตามกำหนดเวลาส่งงานตามอัลกอริทึมที่เราตกลงกันไว้ค่ะคุณหมอ หรือว่า... ทฤษฎีการจัดการความเครียดของ ดร.ธันวา กำลังใช้ไม่ได้ผลกับตัวคุณเองเสียแล้วคะ?” คำพูดเย้าแหย่ตามความคุ้นเคยถูกส่งออกไป หวังจะดึงบรรยากาศให้กลับมาอยู่ในความควบคุม แต่ธันวากลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าคุกคามจนรินรดาต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท “คุณคิดว่าทุกอย่างในชีวิตคนเรามันรันด้วยสคริปต์หรืออัลกอริทึมที่ตั้งค่าไว้ล่วงหน้าได้จริงๆ หรือครับ รินรดา” ธันวาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ และกลิ่นมิントจางๆ ลอยเข้ามาชวนให้สติกระเจิง รินรดาแหงนหน้ามองเขา หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ตรรกะและสถิติในหัวร่วงหล่นหายไปไหนหมดไม่รู้ เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ว่ามือที่ถือแฟ้มเอกสารจะเริ่มชื้นเหงื่อ “แน่นอนค่ะ มนุษย์ก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่ถูกขับเคลื่อนด้วยปฏิกิริยาเคมีและรูปแบบพฤติกรรมที่คาดเดาได้ ถ้าเรารู้จักตัวแปร ปัจจัยกระตุ้น และผลลัพธ์ เราก็สามารถควบคุมทุกความสัมพันธ์ได้... รวมถึงความรู้สึกของคุณด้วยค่ะ” ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันในทฤษฎีอันแสนมั่นใจของเธอ นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมือออกไป ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรดแก้มของรินรดาออกอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอารินรดาสะ้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั่วทั้งร่าง “งั้นลองตอบผมหน่อยสิครับ... ตัวแปรไหนในทฤษฎีของคุณ ที่ทำให้ผมต้องนั่งอดนอนมองกองกระดาษพวกนี้ทั้งคืน เพียงเพราะคิดถึงหน้าผู้หญิงปากเก่งคนหนึ่งที่เอาแต่พูดเรื่องสถิติจนน่ารำคาญ?” รินรดาเบิกตากว้าง ความคิดในหัวหยุดชะงักกริบ ลมหายใจสะดุดกึก ไดอะล็อกปะทะฝีปากที่เธอเตรียมมาเพื่อโต้แย้งมลายหายไปในอากาศเมื่อเจอคำถามที่ตรงไปตรงมาและร้อนแรงเสียจนตั้งรับไม่ทัน ร่างกายของเธอแข็งทื่อ ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง ซึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้ายมาโดยตลอด “คุณ... คุณพูดอะไรของคุณคะคุณหมอ นี่มันนอกเหนือจากข้อตกลงในการปรับจูนพฤติกรรมนะ— อื้อ!” รินรดาพยายามจะยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง แต่ธันวาไวว่า เขายื่นมือมาคว้าแฟ้มนั้นแล้วโยนมันลงบนโซฟาข้างๆ อย่างไม่ใยดี ก่อนจะใช้มืออีกข้างรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันอย่างไร้รอยต่อ ความอบอุ่นจากแผงอกแกร่งแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนรินรด้ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ธันวาก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนา “บางครั้ง... ทฤษฎีที่ดีที่สุด คือการโยนตำราทิ้งแล้วทำตามสัญชาตญาณดิบๆ ของมนุษย์ต่างหากครับ รินรดา และตอนนี้ สัญชาตญาณของผมกำลังบอกว่า...” ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้พูดประโยคสำคัญจบ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ทว่าทำลายบรรยากาศและจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ในห้องจนพังทลายลงในพริบตา “พี่ยังไงคะธันวา! น้องเอาแฟ้มเคสสำคัญมาให้เซ็น— อุ๊ย! ขอโทษค่ะ มารบกวนเวลาส่วนตัวของพี่กับแฟน... เอ๊ย! กับคนไข้หรือเปล่าคะเนี่ย?”