สถิติหักหลังคนช่างคำนวณ

เสียงโครมครามของแจกันคริสตัลที่แตกกระจายบนพื้นห้องพักฟื้น VIP ยังไม่น่าปวดหัวเท่ากับสายตาคู่นั้นที่พุ่งตรงมายังร่างของเธอทันทีที่บานประตูถูกผลักเปิดออก "ริน! คุณมาแล้วเหรอ... มาหาผมใช่ไหม" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบของ 'กรณ์' นักธุรกิจหนุ่มพันล้านผู้เป็นอดีตคู่หมั้น บัดนี้แหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาด้วยอาการถอนยาและภาวะช็อกทางจิตวิทยาอย่างรุนแรง เขากำลังพยายามฉีกสายน้ำเกลือออกจากหลังมือจนเลือดซึม โดยมีพยาบาลสองคนพยายามยื้อยุดด้วยความยากลำบาก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง สมองที่เคยประมวลผลด้วยสถิติและอัลกอริทึมความน่าจะเป็นกลับรวนเรในชั่วพริบตา ความทรงจำสีเทาเมื่อครั้งถูกเขาบอกเลิกอย่างไร้เยื่อใยผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่วินาทีนี้ ตรรกะทางจิตวิทยาที่เธอเคยศึกษาและข้อมูลดิบทั้งหมดบอกเธออย่างชัดเจนว่ากรณ์กำลังดิ่งสู่ภาวะ *Emotional Regression* หรือการถอยกลับทางอารมณ์เพื่อเรียกร้องความสนใจขั้นสุด "ถอยออกไปก่อนค่ะพยาบาล" เสียงของหมอธันวาที่ก้าวตามเข้ามาติดๆ ดังขึ้นด้วยน้ำหนักเสียงที่ทรงพลังและเยือกเย็น ร่างสูงใหญ่ในชุดกาวน์สีขาวเดินแทรกผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว แววตาของจิตแพทย์หนุ่มไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามวิกาลที่พร้อมจะสยบทุกพายุคลั่ง "คุณกรณ์คะ มองหน้าฉันค่ะ" ธันวาใช้เทคนิคการเจรจาเชิงจิตวิทยา น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขามดึงความสนใจของคนไข้ให้หลุดจากรินรดาได้ชั่วขณะ "คุณกำลังปลอดภัย อยู่ในความดูแลของแพทย์ คุณรินรดาเป็นเพียงผู้มาเยี่ยม ไม่ใช่ตัวแปรที่จะแก้ปัญหาทางเคมีในสมองของคุณได้" "ไม่! เธอต้องมา! เธอเป็นคนเดียวที่เข้าใจผม!" กรณ์ตะโกดลั่น พยายามจะก้าวลงจากเตียงโดยไม่สนว่าสายระโยงระยางจะดึงรั้งร่างกายไว้แค่ไหน รินรดานิ่งงัง เธอมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แม้ในอดีตเธอจะเคยคิดว่าความรักคือสมการที่ผิดพลาด และกรณ์คือตัวเลขที่เธออยากลบ ทว่าในนาทีนี้ ความโกลาหลเบื้องหน้ากลับทำให้เธอตระหนักว่า มนุษย์เราไม่ใช่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่จะรีเซ็ตระบบได้ง่ายๆ เมื่อหัวใจพังทลาย "ถ้าคุณกรณ์ยังดื้อดึงไม่ยอมให้ความร่วมมือกับการรักษา ข้อมูลทางสถิติของโรงพยาบาลระบุไว้ชัดเจนนะคะว่า อาการของคุณจะแย่ลงจนต้องถูกย้ายไป0แผนกจิตเวชปิดตาย" รินรดาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยอย่างกล้าหาญ ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ เธอมองเขาด้วยสายตาของนักวิเคราะห์ที่กำลังอ่านคู่มือการใช้งานเครื่องจักรที่กำลังรวน "และที่สำคัญ การเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีทำร้ายตัวเองแบบนี้ มัน *ไม่มีประสิทธิภาพ* ในเชิงความสัมพันธ์เอาเสียเลยค่ะ" คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนเกือบจะไร้เยื่อใยนั้นทำให้กรณ์ชะงักงันไปชั่วขณะ เปิดช่องให้หมอธันวาส่งสัญญาณมือให้พยาบาลฉีดยาระงับประสาทเข้าทางสายน้ำเกลือได้อย่างแม่นยำ ไม่ถึงนาที ร่างที่เคยอาละวาดก็อ่อนปวกเปียก ล้มตัวลงนอนหลับตาพริ้มบนเตียงด้วยฤทธิ์ยา ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องพักฟื้น VIP อีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความตึงเครียดและคราบน้ำตาบนใบหน้าของชายหนุ่ม ธันวาถอนหายใจยาวเบาๆ เขากดอินเตอร์คอมเรียกเจ้าหน้าที่ทำความสะอาด ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ปลายเตียง แววตาคมกริบของจิตแพทย์หนุ่มมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินความเสียหายทางจิตใจที่เธออาจได้รับจากเหตุการณ์เมื่อครู่ "เก่งนี่ครับ" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดประชดนิดๆ ขณะก้าวเข้ามาประชิดตัว "ใช้หลักสถิติมาตอกหน้าคนไข้กลางดึก สมเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูลตัวแม่จริงๆ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "ฉันแค่พูดความจริงตามข้อมูลเชิงประจักษ์ค่ะ หมอเองก็เห็นว่ามันได้ผลดีนี่คะ" "ได้ผลกับคนไข้... แต่ไม่ได้แปลว่ามันดีกับตัวคุณเอง" ธันวาก้าวเข้ามาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นอายความสะอาดเฉพาะตัวของเขาโชยแตะจมูก จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "คุณใจเต้นแรงเกินไปนะรินรดา อัตราการเต้นของหัวใจคุณตอนนี้ น่าจะทะลุร้อยสิบครั้งต่อนาทีแล้วมั้ง... ไหน ลองให้หมอวินิจฉัยดูหน่อยสิครับ ว่าเกิดจากอะไร" "ฉันแค่วิ่งมาที่นี่เร็วเกินไปค่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับคุณหรือคนไข้เลยสักนิด" เธอเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความซึนเดระเรย์ของเธอทำงานเต็มพิกัดเมื่อถูกต้อนด้วยสายตารู้ทันคู่นั้น "โกหกไม่เนียนเลยนะคะ" ธันวาก้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าของเขาทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "อัลกอริทึมของผมบอกว่า... คุณกำลังกลัว กลัวว่าภาพในอดีตจะกลับมาทำร้ายคุณ และกลัวว่า... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ จะเข้าไปแทนที่พื้นที่ในใจที่คุณพยายามปิดตายมาตลอด" "หมอธันวา!" รินรดาหันขวับมาหมายจะต่อปากต่อคำให้เจ็บแสบ แต่ริมฝีปากของเธอกลับเกือบจะเฉียดเข้ากับปลายคางของเขาที่โน้มลงมาใกล้เกินความจำเป็น ปฏิกิริยาฉับพลันทำให้เธอชะงักค้าง ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่นในระยะประชิด ความเงียบงันรอบตัวทำให้เสียงหัวใจของเธอดังชัดเจนเสียจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน ธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบเตียงผู้ป่วยไว้ เป็นการกักขังร่างบางของเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ "ปากบอกว่าไม่สนใจ ปากบอกว่าทุกอย่างคือตัวเลขและความน่าจะเป็น..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาเคลือบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "แต่ทำไมนัยน์ตาคู่นี้ถึงฟ้องว่ากำลังเรียกร้องหาความอบอุ่นจากผมล่ะครับ... หื้ม?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลข้อมูลนับล้านบรรทัดบัดนี้ว่างเปล่าขาวโพลน เธอพยายามจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรี แต่ทว่าริมฝีปากกลับสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและแรงดึงดูดอันตรายที่เธอปฏิเสธไม่ได้ บรรยากาศในห้องพักฟื้นที่ควรจะเย็นเยียบกลับร้อนระอุขึ้นมาทีละน้อย ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเคมีที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ธันวาค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะแตะลงบนกลีบปากอิ่มเพื่อลงโทษคนปากแข็งให้หลาบจำ *แกร็ก!* เสียงเปิดประตูห้องพักฟื้นดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดเข้ามา พร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจ "คุณหมอคะ! เกิดเรื่องด่วนที่ห้องฉุกเฉิน..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาปั่นยอดใจและโดเนทให้กำลังใจ "จิตวิทยาเพื่อทุกคน" คนนี้เสมอนะคะ!