ความลับในแฟ้มประวัติ

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะทำงานของหมอธันวาไม่ได้มีความพิเศษอะไรในตัวมันเอง นอกจากความจริงที่ว่ามันถูกซ่อนไว้ในลิ้นชักชั้นล่างสุด ลิ้นชักที่ใส่กุญแจล็อกไว้หนาแน่นถึงสองชั้น และในวินาทีที่รินรดากำลังใช้ลวดเสียบกระดาษพยายามงัดกลไกนั้นด้วยทักษะที่เธอแอบไปศึกษามาจากยูทูป เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของเจ้าของห้องก็ดังขึ้นจากด้านหลังราวกับปีศาจที่รู้ทันเกม “ถ้าพยายามจะแฮกตู้เก็บเอกสารของผมอีกนิด คุณคงได้เลื่อนขั้นไปเป็นอาชญากรระดับประเทศแล้วล่ะครับ... คุณนักวิเคราะห์ข้อมูล” รินรดาสสะดุ้งสุดตัว ลวดเสียบกระดาษในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดัง *แปะ* เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับหมอหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะหยิบแฟ้มแถวนี้มาฟาดหน้าเขาให้หายกวนประสาท “ฉันไม่ได้แฮก ฉันแค่... กำลังตรวจสอบความปลอดภัยของระบบภายในห้องตรวจต่างหากค่ะคุณหมอ” รินรดาเชิดหน้าขึ้น ปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม “ในฐานะที่ปรึกษาด้านข้อมูล ฉันมีหน้าที่ต้องประเมินความเสี่ยง และดูเหมือนว่าตู้เอกสารของคุณจะมีช่องโหว่ด้านความปลอดภัยระดับวิกฤตเลยนะคะ” ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำที่สั่นพร่าทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหาเธอทีละก้าว ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปล่อยให้กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยมาแตะจมูกจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนขอบโต๊ะ “ช่องโหว่ความปลอดภัยเหรอครับ?” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนดวงตาคมกริบอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ “หรือจริงๆ แล้ว... คุณแค่สงสัยว่าผมเก็บ ‘ความลับอะไร’ เกี่ยวกับคุณไว้กันแน่” ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์ การที่คนเราพยายามสร้างพื้นที่ส่วนตัวและปิดตายมันเอาไว้ มักจะสะท้อนถึง ‘ความกลัว’ ที่จะถูกล่วงล้ำ หรือไม่ก็... การซ่อนเร้นบางสิ่งที่ทรงพลังเกินกว่าจะรับมือไหว รินรดารู้กฎข้อนี้ดี แต่ทฤษฎีทั้งหมดในหัวกลับพังทลายลงเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของธันวาเอื้อมมาปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากใบหน้าของเธอสัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสถิติต้องรวนเรอย่างไร้การควบคุม “ฉันไม่มีเหตุผลต้องอยากรู้เรื่องของคุณค่ะ” เธอโกหกคำโต สายตาหลบเลี่ยงความวับวามในแววตาคู่นั้น “ชีวิตคุณจะมีประวัติอะไร มันก็เรื่องของคุณ” “งั้นเหรอครับ...” ธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มสีน้ำตาลที่รินรดาพยายามจะเปิดเมื่อครู่ขึ้นมาถือไว้ในมือ เปิดหน้าแรกออกต่อหน้าต่อตาเธอ “ถ้าอย่างนั้น... ช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับ ว่าทำไมในแฟ้มประวัติการรักษา ‘จิตเวช’ เมื่อสามปีก่อน ถึงมีรูปถ่ายแอบถ่ายของผมตอนนั่งกินกาแฟอยู่ที่ร้านฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาลเป็นร้อยๆ ใบ... และทุกลายมือบันทึกสถิติพฤติกรรมของผมในนั้น มันถึงเป็น ‘ลายมือ’ ของคุณเอง” โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุน รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งความอายจนใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ข้อมูลทั้งหมด... สถิติทุกบรรทัด นิสัยใจคอที่เธอเคยใช้ "วิเคราะห์" เขาอย่างแม่นยำ มันไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นตอนที่เธอกลับมาพบเขาในฐานะคนไข้... แต่มันเริ่มต้นมาตั้งแต่อดีต ตั้งแต่สามปีមុน สมัยที่เธอยังเป็นแค่หญิงสาวแปลกหน้าที่ทำได้แค่นิดตามมองเขาอยู่ห่างๆ อย่างคนขลาดเขิน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องตรวจจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ธันวามองเธอนิ่ง ดวงตาคมคายฉายแววซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความระคนประหลาดใจ ความขบขัน และบางสิ่งที่ร้อนแรงพุ่งพล่านอยู่ลึกๆ “คุณ...” รินรดาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับหลักฐานมัดตัวที่แน่นหนาเสียยิ่งกว่าคดีฆาตกรรม “คุณไปเอามาจากไหน...” “ผมเป็นจิตแพทย์นะครับคุณรินรดา” ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและเปี่ยมไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดมานานหลายปี “การอ่านใจคนอื่นมันคืออาชีพของผม... แต่การสังเกตว่ามี ‘ใครบางคน’ แอบมองผมด้วยสายตาคลั่งรักมาตลอดสามปี มันยิ่งกว่างานถนัดเสียอีก” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นหมายจะแย่งแฟ้มนั้นคืน แต่ธันวากลับไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็คว้าเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง “ปล่อยนะ!” เธอตวาดเสียงสั่น พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไร้ผลเมื่อเจอแรงบุรุษที่เหนือกว่า “ไม่ปล่อยครับ” ธันวาตอบเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ “ในเมื่อคุณเก็บข้อมูลผมไปวิเคราะห์ซะละเอียดขนาดนี้... ถึงตาคุณต้องให้ผม ‘วิเคราะห์หัวใจ’ คุณคืนบ้างแล้วล่ะครับ รินรดา” เขากดจูบลงมาบนกลีบปากของเธออย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เป็นสัมผัสที่ทั้งลงโทษและเรียกร้องในเวลาเดียวกัน ทำเอาสติสัมปชัญญะของนักวิเคราะห์สาวดับวูบลงในพริบตาเดียว ทว่าก่อนที่รินรดาจะได้ทันเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันตรายนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “หมอธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คนไข้เคสฉุกเฉินห้องสาม อาการกำเริบคลุ้มคลั่งเพราะจำชื่อคุณไม่ได้และกำลังจะพังห้องตรวจทิ้งแล้วค่ะ!” เสียงพยาบาลสาวตะโกนทะลุประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ธันวาชะงัก เปลือกตาที่ปิดลงลืมขึ้นช้าๆ เขาผละริมฝีปากออกจากรินรดาอย่างไม่สบอารมณ์นัก แต่ยังคงตรึงข้อมือเธอไว้ด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเสียดาย “ฝากไว้ก่อนนะครับคนเก่ง” เขากระซิบเสียงต่ำข้างใบหูเธอด้วยความเจ้าเล่ห์ “เดี๋ยวเรามา ‘คำนวณความรู้สึก’ กันต่อ... หลังเลิกงาน” พูดจบเขาก็ปล่อยมือจากเธอแล้วหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูเพื่อเตรียมรับมือกับความวุ่นวายด้านนอก แต่ในจังหวะที่หมอธันวาเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเขาก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับหน้าจอแสดงผลรูปภาพบุคคลปริศนาที่ส่งตรงมาจากเบอร์แปลก... มันคือภาพถ่ายของรินรดากับชายหนุ่มคนสนิทในอดีต กำลังยืนยิ้มให้กันอย่างสนิทสนมที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง... เมื่อวานนี้! ธันวาชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือที่กำลังจะเปิดประตูค้างเติ่ง บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานชื่นกลายเป็นความเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที รินรดารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบก้าวเข้าไปใกล้เพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากถาม ธันวาก็หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก... ดวงตานิ่งสนิทที่ซ่อนพายุอารมณ์บ้าคลั่งเอาไว้จนน่ากลัว ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้คุณหมอกับยัยน้องนักวิเคราะห์ข้อมูลคนปากแข็งคนนี้ด้วยนะคะ มาลุ้นกันค่ะว่าศึกถ่านไฟเก่าครั้งนี้ หมอธันวาจะใช้กลยุทธ์ไหนมาทวงคืนพื้นที่หัวใจ! - จิตวิทยาเพื่อทุกคน