จุดเปลี่ยนของข้อมูลชุดใหม่

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีดังขึ้น กลบเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอย่างเงียบเชียบในห้องแล็บวิจัยยามค่ำคืน รินรดายืนตัวตรง แววตาคมกริบกวาดมองกราฟสถิติพฤติกรรมมนุษย์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งภูมิใจและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน โปรเจกต์งานวิจัยร่วมระหว่างเธอกับเขาเดินทางมาถึงเป้าหมาย 99% แล้ว อัลกอริทึมทำนายความผูกพันแม่นยำรา과กับจับวาง แต่น่าเสียดายที่มันใช้ทำนายความสัมพันธ์ของเธอและเขาไม่ได้เลยสักนิด "ข้อมูลชุดใหม่ที่เพิ่มเข้ามาเมื่อช่วงหัวค่ำปฏิเสธสมมติฐานทั้งหมดของคุณค่ะ หมอธันวา" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่สั่นไหวเล็กน้อยที่ปลายประโยค ร่างสูงของจิตแพทย์หนุ่มขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยปิดบัง เขาถอนหายใจยาวนานราวกับกำลังพยายามอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอก "ถ้าเรายึดตามหลักสถิติตายตัว รินรดา... มนุษย์เราก็คงเป็นแค่หุ่นยนต์ที่รอวันหมดอายุไขเท่านั้นแหละค่ะ" ธันวาตอบเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "แต่คุณเลือกที่จะปฏิเสธตัวแปรสำคัญที่สุด... ตัวแปรที่เรียกว่าความรู้สึก" "ความรู้สึกมันวัดผลไม่ได้ มันไม่มีค่าสัมประสิทธิ์ความแม่นยำ!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อแผงอกของเขาเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "เรากำลังทำวิจัยระดับชาติ ไม่ใช่มานั่งเล่นขายของกับความสัมพันธ์พังๆ ของเราสองคนนะคะ!" ธันวาหยุดเดิน เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความตัดพอและความคลั่งรักที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว "ความสัมพันธ์ของเรามันพังตั้งแต่เมื่อไหร่คะริน... ตั้งแต่คุณเริ่มกลัวที่จะเสียฉันไป หรือตั้งแต่ที่คุณเลือกเอาแต่งานมาเป็นเกราะกำบังหัวใจตัวเองกันแน่" คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนแผลเป็นในอดีต รินรดาสะอึกไปชั่วขณะ กลไกการป้องกันตัวเองทางจิตวิทยาทำงานทันที เธอเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันถูกยกขึ้นที่มุมปากเพื่อปกปิดความอ่อนแอ "อย่ามาวิเคราะห์ฉันด้วยหลักจิตวิทยาตื้นๆ ของคุณเลยค่ะหมอ... ตัวคุณเองนั่นแหละที่ไม่เคยกล้าเผชิญหน้ากับความจริงว่า เราสองคนมันเข้ากันไม่ได้ตั้งแต่ต้นทางแล้ว" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องวิจัยชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเซิร์ฟเวอร์ข้อมูลที่ยังคงประมวลผลผลลัพธ์สุดท้าย ธันวาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด หรืองัดทฤษฎีจิตวิทยาใดๆ มาหักล้างอีกต่อไป เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ช่องว่าง มือหนารวบเอวบางไว้ด้วยความเร็วที่รุนแรงจนรินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่สัมผัสจากฝ่ามือของเขาที่แนบอยู่ตรงเอวกลับร้อนผ่าวรากับเปลวไฟ "คุณกำลังทำบ้าอะไร... ปล่อยฉันนะ!" รินรดาตื่นตระหนก มือเล็กพยายามผลักดันแผงอกแกร่ง แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับความมุ่งมั่นในแววตาคู่นั้น "ในเมื่อทฤษฎีและตัวเลขมันพิสูจน์อะไรไม่ได้..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมานาน "งั้นเรามาทดลองด้วยวิธีทางกายภาพกันดีกว่าค่ะ... ว่าหัวใจของคุณกับฉัน ใครจะเต้นแรงกว่ากัน" รินรดาหายใจติดขัด หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก สมองที่เคยประมวลผลข้อมูลด้วยความรวดเร็วกลับว่างเปล่าสนิท กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ ดวงตากลมโตมองสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววคลั่งรักอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป มันคือความดุดัน ความปรารถนา และความเจ็บปวดที่อัดอั้นมาตลอดสัปดาห์ "หมอ... อื้อ..." คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ไร้ซึ่งความลังเล รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สติสัมปชัญญะที่เคยยึดถือตรรกะพังทลายลงในพริบตา ความโกรธ ความดื้อรั้น และความหวาดกลัวในอดีตถูกละลายหายไปกับรสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเว้าวอนของคนตรงหน้า มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิร์ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นเทาด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว ทว่า... ในวินาทีที่ความสัมพันธ์กำลังจะก้าวข้ามผ่านเส้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องวิจัยดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "ดร.รินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ! ระบบฐานข้อมูลหลักของโปรเจกต์ถูกแฮกจากภายนอก ข้อมูลดิบทั้งหมดถูกลบหายไปเกือบครึ่ง... เอ๊ะ! ขอโทษค่ะ!" นักศึกษาฝึกงานสาวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ภาพที่หัวหน้าโครงการคนเก่งกำลังถูกจิตแพทย์หนุ่มโอบกอดแนบชิดริมฝีปากแทบจะแนบติดกัน รินรดาสติหลุดกระเจิง เธอออกแรงผลักธันวาเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หญิงสาวรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติด้วยความอับอายขายหน้า ธันวาขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ เขาหันไปมองหน้าเด็กฝึกงานด้วยแววตาดุดันจนอีกฝ่ายหน้าซีดตัวสั่น "เมื่อกี้คุณบอกว่าอะไรนะ?" ธันวาเค้นเสียงถามลอดไรฟัน นักศึกษาฝึกงานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตหน้าจอสีแดงฉานสั่นเทามาตรงหน้า "ข้อมูล... ข้อมูลสำรองทั้งหมดถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์นิรนามในต่างประเทศแล้วค่ะ... และ... และทางผู้บริหารสั่งระงับโปรเจกต์ทันทีค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าธันวาด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ความหวานซึ้งเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยวิกฤตครั้งใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทุ่มเทสร้างมาทั้งชีวิต! - จิตวิทยาเพื่อทุกคน -