รอยร้าวในความสัมพันธ์

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นที่เจือความเย็นยะเยือกของเรย์กำลังแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวจนแทบหายใจไม่ออก เซนยืดตัวขึ้นตรง ขยับปกเสื้อสูทรarmaniของตัวเองเล็กน้อยเพื่อสร้างเกราะกำบังทางจิตวิทยา ก่อนจะส่งยิ้มมุมปากแบบที่ใช้เรียกเรตติ้งในรายการไลฟ์โค้ชมาแล้วทั่วประเทศไปให้ร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะกระจก "คุณพูดซ้ำประโยคเดิมรอบที่สามแล้วนะคะ คุณเรย์... หวงก้างเก่งกว่าอัลฟาตัวอื่นในตลาดหุ้นเสียอีกมั้งคะเนี่ย" เซนจงใจลากเสียงหวานทว่าเฉียบคม เจือความเย้าแหย่ที่รู้ดีว่าร้อยวันพันปีคนอย่างซีอีโอหนุ่มอัจฉริยะจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เรย์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวบหนึ่งก่อนจะหรี่แคบลงอย่างอันตราย "ผมไม่ได้หวง... ผมแค่เตือนในฐานะหุ้นส่วนทางธุรกิจ" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างอย่างคนเสียฟอร์ม "คุณสนิทกับคีย์เกินไป เซน รู้จักกันไม่ถึงเดือนแต่ไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนด้วยกันแล้วเหรอ? หรือรสนคุณชอบคนประเภทที่พร้อมจะแทงข้างหลังคนอื่นลับหลังตลอดเวลา" "อ้อ อิจฉารึไงคะ?" เซนก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงเล็กน้อยจนเส้นผมสีเข้มทิ้งตัวลงเคลียกรอบหน้า กลิ่นฟีโรโมนวานิลลาอ่อนๆ ของโอเมก้าหนุ่มจงใจพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสเพื่อยั่วโมโห "หรือกลัวว่าฉันจะรู้ความลับอะไรที่คุณซ่อนไว้ในอัลกอริทึมตัวใหม่ ถึงได้คอยตามจิกตามเช็คชื่อฉันยิ่งกว่าผู้จัดการส่วนตัวแบบนี้" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเซนต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความสูงและแรงกดดันจากอัลฟาเลือดบริสุทธิ์พุ่งเข้าโอบล้อมจนพื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตา ฝ่ามือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของอีกฝ่ายไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้รู้สึกเจ็บแปลบ แต่เบามือพอจะไม่ให้เกิดรอยช้ำ "ความลับเหรอ?" เรย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรอนแก้มใส "ระวังปากหน่อยเซน คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนใจดี... และไอ้ท่าทางอวดดีของคุณเนี่ย มันน่าลงโทษให้เข็ดหลาบเสียจริง" "ปล่อยค่ะ!" เซนสะบัดข้อมือออกทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความหวั่นไหวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "อย่ามาใช้อำนาจเผด็จการกับฉันนะ เรย์! เราตกลงกันแล้วว่านี่คือเรื่องงาน คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉัน!" "ความเป็นส่วนตัว?" เรย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอฟังดูน่ากลัว "แล้วไอ้ดอกไม้ช่อโตที่มันวางอยู่หน้าห้องคุณเมื่อเช้าล่ะ? คีย์มันส่งมาใช่ไหม? คุณถึงได้ยิ้มร่าเริงตอนเดินเข้าบริษัทมาเนี่ย!" โอเมก้าหนุ่มชะงักไปนิด นัยน์ตาไหววูบชั่วพริบตาก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย "ต่อให้ใช่แล้วมันทำไมคะ? หรือคุณร้อนรนเพราะเขากำลังจะซื้อหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายจากมือผู้ถือหุ้นเก่ากันแน่... กลัวโดนเตะกระเด็นออกจากบริษัทที่ตัวเองสร้างมากับมือสินล่ะ" คำพูดนั้นแทงใจดำเรย์เข้าอย่างจัง ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดลึกๆ ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความเกรี้ยวกราด เรย์ก้าวเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารกระจกด้านหลัง ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้ขยับ "คุณคิดว่าผมสนใจแค่เรื่องบริษัทงั้นเหรอ เซน..." เรย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างสุดชีวิต "ผมไม่ได้กลัวเสียบริษัท... แต่ผมกำลังจะบ้าตายอยู่แล้วเวลาเห็นคุณไปยืนอยู่ใกล้ไอ้สารเลวนั่น!" เซนเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกจากอก ความหึงหวงที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาอย่างไร้ชั้นเชิงนี้คือสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินจากปากผู้ชายปากแข็งอย่างเรย์ ร่างบางอ้าปากจะเถียงแต่ก็ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายแตะลงบนริมฝีปากแผ่วเบา ห้ามปรามคำพูดเชือดเฉือนทั้งหมดให้อยู่ในความเงียบ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่เปลี่ยนผ่านเป็นความวาบหวามในพริบตา กลิ่นดาร์กช็อกโกแลตและวานิลลาผสมผสานกันจนกลายเป็นความเย้ายวนที่ยากจะต้านทาน เรย์โน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าหาเรียวปากอิ่มช้าๆ ราวกับดึงเวลาให้ช้าลง ท่ามกลางความเงียบงันที่หัวใจสองดวงกำลังเต้นโครมครามแข่งกัน แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เรย์และเซนผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ร่างสูงของคีย์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีสนิมกวาดมองทั้งสองคนด้วยแววตารู้ทันและเย้ยหยัน "อุ๊ย... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญรึเปล่าครับเนี่ย?" คีย์เอ่ยเสียงนิ่ม พลางชูซองเอกสารในมือขึ้น "พอดีผมเอาสัญญาฉบับปรับปรุงมาให้คุณเซนดู... ในฐานะที่ปรึกษาคนสำคัญ... หรือว่าพวกคุณกำลังคุยเรื่อง 'ส่วนตัว' กันอยู่?" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!