ค่ำคืนที่ไม่ได้วางแผน

“ถ้าคุณยังเอาเวลาไปใส่ใจกับไอ้แผนควบรวมกิจการไร้สาระของคีย์ ยืนยันตรงนี้เลยนะคะว่าคืนนี้เราคงเคลียร์งานกันไม่จบแน่” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของเซนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮาส์หรูที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องปฏิบัติการขนาดย่อม แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟดีไซน์มินิมอลขับให้กรอบหน้าคมคายของโอเมก้าหนุ่มดูโดดเด่น ยิ่งยามที่เจ้าตัวปรายตามองหน้าจอแท็บเล็ตในมือสลับกับร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ ความกดดันแบบแปลกประหลาดก็ยิ่งแผ่ซ่าน เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบของอัลฟ่าหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เขารemove ปลายนิ้วออกจากแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์พกพา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างไร้เสียงเตือน “หึงเหรอครับ... อ้อ ลืมไป คุณไลฟ์โค้ชผู้แสนมั่นใจ ไม่เคยรู้จักคำว่าหึงห่วงอยู่แล้วนี่นา” เรย์จงใจทิ้งเสียงลากยาวในประโยคหลัง พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปกระซิบใกล้ใบหูขาวเนียน กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวของอัลฟ่าที่ปกติจะถูกควบคุมไว้อย่างดี ยามนี้กลับเจือความคุกรุ่นและเย้ายวนใจจนน่ากลัว เซนสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณเมื่อไออุ่นร้อนผ่าวปะทะเข้ากับผิวแก้ม แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ไม่มีทางยอมถอยหลังให้เสียฟอร์ม มือเรียวยาวเอื้อมไปดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างสุภาพ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับเย้ยหยันไม่แพ้กัน “หึง? คุณกำลังประเมินคุณค่าตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า คุณเรย์” เซนเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่หลบเลี่ยง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกนอกอก “ฉันแค่เสียดายเวลาอันมีค่าของตัวเอง ที่ต้องมานั่งแก้โค้ชระบบความปลอดภัยรั่วไหล เพียงเพราะซีอีโออัจฉริยะมัวแต่ไขว้เขวกับเกมการเมืองธุรกิจน้ำเน่า” “ปากเก่งจังนะครับ” เรย์ก้าวเข้าไปอีกก้าว บีบพื้นที่จำกัดระหว่างโต๊ะทำงานกับสรีระของเซนจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างสูงกักตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ทาบลงบนพนักพิงเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสอย่างถือวิสาสะ “ปากดีแบบนี้... เวลาอยู่บนเตียงจะยังเถียงเก่งเหมือนตอนทำงานหรือเปล่า” คำพูดจาจาบจ้วงแต่น้ำเสียงกลับแหบพร่าและจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่การหยอกล้อ ทำให้ห้องทั้งห้องอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน เซนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าตรงหน้าเริ่มรุกรานสัญชาตญาณโอเมก้าในตัวจนต่อต้านแทบไม่ไหว แต่ศักดิ์ศรีที่มีค้ำคอทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้นท้าทาย “ถ้าอยากรู้ผลลัพธ์... คุณก็ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเองค่ะ ไม่ใช่เอาแต่พูดพล่อยๆ เหมือนอัลฟ่าไร้น้ำยา” สิ้นคำท้าทายนั้น เรย์ก็ราวกับขาดสติยับยั้งชั่งใจ เขาก้มลงปิดกั้นริมฝีปากที่เอาแต่พูดจาเยาะเย้ยถากถางทันที การจู่โจมครั้งนี้ไม่มีการผ่อนปรนหรือความนุ่มนวล เป็นเพียงการปะทะกันของอารมณ์ที่สะสมมานานนับสัปดาห์ ความดุดันและเอาแต่ใจของอัลฟ่าถูกระบายผ่านสัมผัสที่ทั้งเรียกร้องและดุดัน ขณะที่เซนแม้จะตกใจในวินาทีแรก แต่สัญชาตญาณและการปฏิเสธความพ่ายแพ้ก็ผลักดันให้เขาตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้ มือเรียวขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่น ดึงรั้งให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบมืออาชีพที่พวกเขากำหนดขอบเขตไว้อีกต่อไปแล้ว... มันคือเส้นกั้นที่ถูกพังทลายลงในค่ำคืนที่ไม่ได้วางแผนไว้ และไม่มีใครคิดจะถอยหลังกลับ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงาน ทว่าก่อนที่บรรยากาศจะก้าวล่วงเลยไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่แผงควบคุมหน้าประตูก็แผดเสียงดังสนั่นขึ้น พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบวาบ เรย์ผละริมฝีปากออกอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เซนรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่แม้ใบหน้าจะยังแดงก่ำด้วยฤทธิ์อารมณ์ค้างคา หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสว่างวาบขึ้นอัตโนมัติ แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดที่ชั้นล่างของเพนต์เฮาส์ ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบผู้คุ้นเคยกำลังยืนยิ้มเย็นเยียบอยู่หน้าประตู พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือของอีกฝ่ายที่โชว์ข้อความแจ้งเตือนการเจาะเข้าระบบ... คีย์มาเยือนถึงที่ในยามวิกาลแบบนี้ พร้อมกับความลับบางอย่างที่อาจทำลายทุกอย่างพังทลายในชั่วพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!