พันธมิตรจำเป็น

"คุณจะเงียบใส่ฉันไปตลอดทางแบบนี้เลยเหรอคะ คุณซีอีโอ" เสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องโดยสารของรถยนต์หรู เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองคนข้างกาย นิ้วเรียวยังคงรัวอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อตรวจสอบโค้ดบรรทัดสุดท้ายก่อนการประชุมสำคัญกับลูกค้ารายใหญ่ในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นยะเยือกของอัลฟ่าหนุ่มถูกปล่อยออกมาจางๆ เพื่อกดข่มความหงุดหงิดที่ตีรวนอยู่ในอก เซนปรายตามองท่าทีนั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก แม้ว่ากลิ่นฟีโรโมนวานิลลาอ่อนละมุนของเขาจะถูกฉีดสเปรย์กลบไว้เพื่อรักษาความเป็นมืออาชีพในฐานะไลฟ์โค้ชและที่ปรึกษาเฉพาะกิจ แต่อัลฟ่าสายพันธุ์ดุอย่างเรย์ไม่มีทางซ่อนอาการกระสับกระส่ายภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมนั้นพ้นสายตาเขาไปได้หรอกนะคะ "ถ้าคุณยังมีแรงมาต่อปากต่อคำกับผม ผมว่าเอาเวลาไปทบทวนข้อมูลบริษัทของคีย์ให้ขึ้นใจดีกว่าไหมครับ เซน" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบละสายตาจากหน้าจอหันมามองคนตัวบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างกัน รอยยิ้มเยาะบนเรียวปากของอีกฝ่ายทำให้เขาอยากจะยื่นมือไปบีบให้หายหมั่นไส้เสียจริงๆ "ห่วงฉันเหรอคะ?" เซนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตแพรวพราวทอดมองตรงมาอย่างท้าทาย "หรือว่ากำลังกลัวว่าฉันจะพลาดท่าทำให้ดีลร้อยล้านนี่หลุดมือไปต่อหน้าต่อตาคุณกันแน่... คุณเรย์" "ผมไม่เคยพลาด และยิ่งไม่มีวันปล่อยให้ความมั่นใจหน้าตาดีเกินเหตุของคุณมาพังโปรเจกต์ที่ผมทุ่มเทมาครึ่งปีเด็ดขาด" เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมดุจพญาอินทรีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเพื่อกดดัน ทว่าเซนกลับไม่มีท่าทีสะทกสะทะ กลับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มกลับมาเสียจนหัวใจของอัลฟ่าหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง กลิ่นเปปเปอร์มินต์และวานิลลาผสมผสานกันในอากาศแคบๆ สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด เรย์จ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับพูดจายั่วเย้าเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในช่องท้อง มันคือความน่าหงุดหงิดที่หอมหวานจนน่าประหลาด และเขาก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่มักจะพ่ายแพ้ให้กับความยโสโอหังของโอเมก้าคนนี้ทุกที "ถ้ามั่นใจนัก ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นตอนอยู่ในห้องประชุมสิครับ... พันธมิตรจำเป็น" เรย์กระซิบชิดริมหีบปากของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะผละตัวกลับไปนั่งหลังตรงตามเดิม ปล่อยให้เซนกะพริบตาปริบๆ กับจู่โจมที่รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน รถยนต์หรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ทันทีที่ประตูรถถูกเปิดออก บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่ก็เปลี่ยนจากความสนิทสนมชิดใกล้กลายเป็นความเฉียบคมและทรงพลังในชั่วพริบตา เรย์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างามในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป สะท้อนภาพลักษณ์ของนักพัฒนาเทคโนโลยีรุ่นใหม่ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ ขณะที่เซนก้าวตามลงมาเคียงข้างด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่พร้อมจะสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง ห้องประชุมชั้นบนสุดถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครได้แบบพาโนรามา ลูกค้ารายสำคัญและคณะผู้บริหารจากบริษัทข้ามชาติกำลังนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทว่าสิ่งที่ทำให้ฝีเท้าของเรย์ต้องชะงักลงไม่ใช่ความยิ่งใหญ่ของบรรยากาศภายในห้อง แต่เป็นร่างสูงโปรดของใครบางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเก้าอี้ประธาน คีย์... คู่แข่งทางธุรกิจผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ "ยินดีต้อนรับครับ คุณเรย์... แล้วก็คุณเซน ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เห็นภาพพวกคุณร่วมมือกันทำงานเป็นทีมแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เจือแววเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง คีย์ประสานมือวางไว้บนโต๊ะประชุม ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เรย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อนึกถึงแผนสกปรกที่อีกฝ่ายเคยใช้เล่นงานบริษัทของตนเมื่อสัปดาห์ก่อน มือหนากำหมัดเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนของอัลฟ่าเอาไว้ไม่ให้แสดงความก้าวร้าวออกมาต่อหน้าลูกค้า เซนสังเกตเห็นความผิดปกติของคนข้างกายได้อย่างรวดเร็ว โอเมก้าหนุ่มก้าวเข้ามาขนาบข้างอย่างแนบเนียน พร้อมกับยื่นมือไปแตะท่อนแขนแกร่งภายใต้เนื้อผ้าสูทเบาๆ ส่งกระแสความอบอุ่นผ่านสัมผัสเพื่อเตือนสติ รอยยิ้มการค้าถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าสวยทันทีที่เขาหันไปสบตากับคีย์ "แปลกตรงไหนล่ะคะคุณคีย์ ในเมื่อเป้าหมายของเราคือการสร้างสิ่งที่ดีที่สุดให้กับวงการเทคโนโลยี... ผิดกับบางคนที่มักจะชอบใช้ทางลัดสกปรกๆ เพราะกลัวว่าจะตามหลังคนอื่นไม่ทันมากกว่านะคะ" วาจาคมคายที่ส่งออกไปทำเอาคีย์หุบยิ้มแทบไม่ทัน บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา เรย์เหลือบมองเสี้ยวหน้าของเซนด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความนิ่งสงบแต่เฉียบขาดของโอเมก้าข้างกายคนนี้ ทำให้กำแพงในใจที่เขาสร้างไว้เพื่อป้องกันตัวเองเริ่มสั่นคลอนทีละน้อย เคมีที่เข้ากันได้อย่างลงตัวทั้งในยามปะทะคารมและยามต้องเผชิญหน้ากับศัตรู ทำให้เขารู้สึกได้ทันทีว่า... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจของเขาเหลือเกิน "เอาล่ะครับ ในเมื่อทุกคนพร้อมแล้ว เรามาเริ่มฟังข้อเสนอของทางฝั่งคุณเรย์กันเลยดีกว่า" เสียงประธานกรรมการเอ่ยตัดบทความตึงเครียดขึ้น เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เขาสบตากับเซนเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะแย้มยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและดุดันในเวลาเดียวกัน การนำเสนอโปรเจกต์เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ทุกคำพูดและตัวเลขถูกงัดออกมาห้ำหั่นกันบนโต๊ะเจรจาอย่างไม่มีใครยอมใคร ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง การเจรจาล่วงเลยมาถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุด นั่นคือการลงนามในบันทึกข้อตกลงเบื้องต้น คีย์ที่มีสีหน้าเรียบเฉยมาตลอดเริ่มแสดงความกระวนกระวายออกมาให้เห็นผ่านปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะเป็นจังหวะ เรย์หยิบปากกาขึ้นมาเตรียมจรดปลายลงบนกระดาษเอกสารท่ามกลางความลุ้นระทึกของทุกคนในห้อง กริ๊งงง—! เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเซนแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบในจังหวะวิกฤต โอเมก้าหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ ทว่าทันทีที่เห็นชื่อและข้อความที่ปรากฏอยู่บนนั้น สีหน้าที่เคยเรียบเฉยและมั่นใจมาตลอดกลับถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นจนมือเรียวสั่นเทา เรย์ชะงักปลายปากกาที่กำลังจะจรดลงบนกระดาษ เขาวางมันลงแล้วหันไปมองคนข้างกายทันทีด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ "มีอะไร?" เรย์เอ่ยถามเสียงต่ำด้วยความกังวล เซนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมทั้งที่ห้องแอร์เย็นฉ่ำ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเรย์หยุดชะงักไปในทันที "ข้อมูลโปรเจกต์หลักทั้งหมดในระบบคลาวด์ของเรา... ถูกแฮกและถูกเทขายออกไปหมดแล้วค่ะคุณเรย์" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!