ความมั่นใจที่สั่นคลอน

กําแพงกระจกใสกันเสียงของห้องประชุมวีไอพีสะท้อนเงาของชายสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันราวกับสนามรบขนาดย่อม กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นยะเยือกของอัลฟ่าหนุ่มอย่างเรย์แผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าคนถูกคุกคามกลับเป็นเซน โอเมก้าหนุ่มผู้สวมสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนที่ยืนกอดอกนิ่ง รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงรักษาความเย่อหยิ่งและมั่นใจไว้ได้อย่างไร้ที่ติ แม้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าจะกําลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็ตาม "อัลกอริทึมที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อประเมินศักยภาพมนุษย์ มันก็เป็นแค่เศษเหล็กและชุดคำสั่งไร้หัวใจที่พยายามตีราคาชีวิตคนอื่น เรย์... คุณมั่นใจนักไม่ใช่หรือว่าระบบของคุณแม่นยำกว่าความรู้สึกของฉัน?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกของเซนดังขึ้น ท้าทายสายตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มที่จ้องมองมาด้วยความไม่พอใจ เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายทีละน้อยจนระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนเกือบจะได้กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากต่อมฟีโรโมนภายใต้การควบคุมอันยอดเยี่ยมของโอเมก้า "เศษเหล็กอย่างที่คุณว่า สามารถคำนวณความน่าจะเป็นที่บริษัทสตาร์ทอัพของคุณจะเจ๊งภายในสามเดือนได้แม่นยำยิ่งกว่าหมอดูหน้าปากซอยเสียอีก เซน" เรย์กระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ปากดีแบบนี้ ไม่ทราบว่าไลฟ์โค้ชคนเก่งจะกล้าเดิมพันกับระบบของผมไหมล่ะ?" "เดิมพันอะไรล่ะคะ?" เซนเชิดหน้าขึ้นสบตา ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความท้าทายที่พร้อมจะแผดเผาทุกคน "ถ้าอัลกอริทึมปัญญาอ่อนของคุณมันเจ๋งจริง ทําไมถึงต้องหน้าซีดเป็นไก่ต้มตอนที่นักลงทุนถอนทุนล่ะคะ คุณเรย์? โค้ดอัจฉริยะช่วยฮีลใจคุณได้ไหม หรือต้องพึ่งพาคลาสบำบัดความมั่นใจของฉันกันแน่?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้กรามของเรย์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเซนเอาไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้อีกฝ่ายขยับไปไหนไม่ได้ ความโกรธผสมผสานกับความเร่าร้อนบางอย่างตีรวนอยู่ในอกของอัลฟ่าหนุ่ม คนตัวเล็กนี่ช่างกล้า... กล้าดียังไงถึงมาท้าทายอำนาจและศักดิ์ศรีในฐานะอัจฉริยะด้านเทคโนโลยีของเขา "คุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่างั้นสิ เซน?" เรย์โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียง ปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "งั้นเรามาพิสูจน์กัน ถ้าคลาสบำบัดของคุณมันศักดิ์สิทธิ์นัก ทำไมคุณถึงตัวสั่นเวลาที่อยู่ใกล้ผมล่ะ หื้ม?" หัวใจของเซนกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อถูกจี้จุดอ่อนที่พยายามปกปิดมาตลอด ฟีโรโมนเปปเปอร์มินต์ที่โถมเข้าใส่ทำให้ต่อมฟีโรโมนของเขาปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ แต่กระนั้น โอเมก้าหนุ่มก็ยังฝืนยกยิ้มมุมปาก ยื่นมืออีกข้างที่ว่างขึ้นมาแตะปกเสื้อสูทของเรย์เบาๆ ราจะปัดฝุ่นออกให้ ทั้งที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนเจ้าตัวยังรู้สึกได้ "ความมั่นใจของฉันไม่ได้สั่นคลอนเพราะคุณหรอกนะคะ เรย์... แต่มันสั่นคลอนเพราะความรำคาญต่างหากที่ต้องมาเถียงกับเด็กดื้อที่ยอมรับความจริงไม่ได้ว่า โค้ดของคุณมันแทนที่ความเห็นอกเห็นใจของมนุษย์ไม่ได้หรอก" เรย์จ้องมองดวงตาคู่สวยที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกหมั่นไส้ระคนคลั่งรักพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมา ปากเก่งเหลือเกิน... อยากจะกักขังคนตรงหน้านี้ไว้ให้อยู่ในอ้อมแขนแล้วปิดปากช่างเจรจานั่นด้วยริมฝีปากของเขาเสียให้เข็ด แต่ก่อนที่บทสนทนาอันร้อนระอุจะก้าวล้ำไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทั้งสองคนชะงัก เรย์ผละตัวออกห่างจากเซนอย่างเสียดายเล็กน้อยขณะที่ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย เย็นชาเช่นเดิม ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องที่สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานคะ... คุณคีย์ส่งอีเมลแจ้งด่วนมาค่ะ พวกเขา... พวกเขาซื้อหุ้นล็อตใหญ่ที่สุดในมือของผู้ถือหุ้นเดิมไปเรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้คุณคีย์ถือครองหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์และกำลังเดินทางมาที่บริษัทในฐานะบอร์ดบริหารคนใหม่ค่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที เซนหันขวับมามองเรย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความท้าทายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดทันที ทว่าในจังหวะที่เรย์กำลังจะหันไปสั่งการเลขา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ร่างสูงโปรดของ 'คีย์' ปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาที่กวาดมองมายังเรย์และเซนราวกับผู้ชนะเบ็ดเสร็จถูกส่งมาทักทาย "สวัสดีครับ คุณซีอีโอคนเก่ง... และสวัสดีครับ ไลฟ์โค้ชคนสวย หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะ 'การประเมินศักยภาพ' อะไรกันหรอกนะ?" คีย์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ "พอดีผมมีข้อเสนอใหม่ที่น่าสนใจกว่าอัลกอริทึมพังๆ ของคุณเรย์มาเสนอ... สนใจฟังหน่อยไหมครับ?" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!