พื้นที่ส่วนตัว

เสียงคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูในยามค่ำคืน เรย์ปิดฝาแล็ปท็อปราคาแพงด้วยความแรงที่มากเกินความจำเป็นเล็กน้อย สะท้อนถึงคลื่นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังคงกระเพื่อมไหวอยู่ในอก ดวงตาคมกริบของอัลฟ่าหนุ่มหันกลับมามองโอเมก้าผู้ไม่ยอมถอยให้กันแม้แต่ก้าวเดียว เซนยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเรย์กลับไม่ใช่ทัศนียภาพภายนอก หากเป็นแววตานิ่งสงบที่ฉาบความท้าทายเอาไว้อย่างเปิดเผย "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะเซน" เรย์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า รอดไรฟันอย่างนึกฉุน "การขุดคุ้ยเรื่องที่ผมสั่งปิดตายไปแล้ว มันไม่ได้ทำให้คุณดูฉลาดขึ้น แต่มันกำลังทำให้ผมหมดความอดทน" "ถ้าความอดทนของคุณมันเปราะบางขนาดนั้น เรย์... บางทีคุณควรพิจารณาตัวเองในฐานะ CEO ให้มากกว่าจะมาโทษไลฟ์โค้ชอย่างฉัน" เซนย้อนกลับทันควัน ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันอย่างไม่เกรงกลัว ร่างโปร่งผละออกจากขอบกระจกแล้วก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อย "คุณคิดว่าตัวเองซ่อนอดีตไว้มิดชิดหลังกำแพงโค้ดพรรคพวกนั้น แต่มันพังตั้งแต่คุณปล่อยให้ฉันเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคุณแล้ว" พื้นที่ส่วนตัว... คำนี้กระแทกเข้าโสตประสาทของเรย์อย่างจัง ห้องทำงานนี้ไม่เคยต้อนรับใคร เก้าอี้ตัวที่เซนยืนอยู่นี้ไม่เคยมีใครกล้าล้ำเส้นเข้ามานั่ง และยิ่งไปกว่านั้น หัวใจที่ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านซับซ้อนหลายชั้น บัดนี้กลับถูกโอเมก้าปากเก่งคนนี้ปีนป่ายเข้ามาเคาะประตูเรียกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน "คุณไม่รู้อะไรเลยเซน..." เรย์พึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นสนป่าเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาโดยไม่รู้ตัวเพื่อข่มขู่ แต่อีกฝ่ายกลับเชิดหน้าขึ้นสู้โดยไม่แสดงอาการหวั่นไหวแม้แต่น้อย เซนก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ กลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนแรกของโอเมก้าลอยละล่องเข้ามาปะทะจมูก ลดทอนความเกรี้ยวกราดของอัลฟ่าหนุ่มลงทีละน้อย มือเรียวยื่นออกไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเรย์เบาๆ ราจะเตือนสติ "ถ้าไม่พูด แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ?" เซนกระซิบเสียงแผ่ว เบี่ยงมุมมองเล็กน้อยเพื่อให้ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสบประสาน "คุณคิดว่าตัวเองต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว เพราะคิดว่าไม่มีใครเข้าใจงั้นเหรอ? เรย์... เลิกทำตัวเป็นเด็กดื้อที่กลัวเจ็บแล้วเอาแต่สร้างกำแพงสักทีได้ไหม" คำพูดนั้นสะท้อนลึกเข้าไปในซอกหลืบความทรงจำที่เรย์พยายามฝังกลบมันมาตลอดหลายปี ภาพวันวานอันโหดร้าย เสียงวิพากษ์วิจารณ์ และการหักหลังครั้งใหญ่จากคนที่เคยเชื่อใจ—โดยเฉพาะเงาของคีย์ที่คอยตามรังควานและจ้องจะฉีกทลายทุกความสำเร็จของเขา—ไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก มือหนาคว้าจับข้อมือของเซนที่วางอยู่บนอกเสื้อของตนไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่สั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้ "คุณอยากรู้ใช่ไหม..." เรย์เค้นเสียงหัวeาะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยร้าว "ได้... ถ้าอยากฟังนัก งั้นก็ฟังให้ดี" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติ เซนไม่ได้ดึงมือกลับ เขายังคงยืนนิ่ง ปล่อยให้อัลฟ่าตรงหน้าถ่ายทอดความเจ็บปวดผ่านการกุมมือที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ "ตอนที่ฉันเริ่มต้นทำสตาร์ทอัพบริษัทแรก... ฉันไม่ได้มีเงินถุงเงินถังเหมือนตอนนี้ ฉันมีแค่มือ สมอง และความฝัน" เรย์เริ่มต้นเล่าด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาทอดมองผ่านไหล่ของเซนไปยังความมืดมิดนอกหน้าต่าง "ฉันไว้ใจคนๆ หนึ่ง คนที่ฉันคิดว่าเป็นทั้งเพื่อนและพี่ชายร่วมอุดมการณ์... ฉันเขียนโค้ดทั้งคืนทั้งวัน ยกเครดิตให้เขาครึ่งหนึ่งในฐานะผู้ร่วมก่อตั้ง และคิดว่าเรากำลังจะเปลี่ยนโลกไปด้วยกัน" เซนขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังอย่างตั้งใจโดยไม่ขัดจังหวะ "แต่ในคืนก่อนที่เราจะเซ็นสัญญารอบซีรีส์ A โค้ดทั้งหมดถูกขโมย... บริษัทถูกเทคโอเวอร์โดยกลุ่มทุนหน้าเลือด และชื่อของฉันถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง คนที่หักหลังฉัน... ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นไอ้คีย์ คนที่คุณเห็นมันเดินลอยชายอยู่ในแวดวงธุรกิจตอนนี้ยังไงล่ะ" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับประกวดอารมณ์กรุ่นโกรธที่อัดอั้นมานาน เรย์กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความเจ็บใจ ความแค้น และความรู้สึกผิดหวังในอดีตฉายชัดผ่านนัยน์ตาที่แดงก่ำขึ้นทีละน้อย การเปิดเปลือยแผลเป็นที่เน่าเฟะให้ใครสักคนได้เห็น มันช่างน่าสมเพชในความรู้สึกของอัลฟ่าผู้สมบูรณ์แบบอย่างเขา แต่ทว่า... ปฏิกิริยาของเซนกลับไม่ใช่ความเวทนา หรือความตกใจอย่างที่เขาคาดคิด เซนยกมืออีกข้างขึ้นมาแตะที่ข้างแก้มของเรย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านผิวเนื้อเข้ามาราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่ช่วยชำระล้างความหนתเหน็บในใจ เรย์ชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง "โง่ชะมัด..." เซนกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงไม่ได้มีร่องรอยของการเยาะเย้ย หากแต่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง "เก่งกาจเรื่องเขียนโค้ดระดับอัจฉริยะ แต่เรื่องหัวใจกลับติดไวรัสโง่ๆ ที่ชื่อว่า 'ความกลัว' ซะได้" "เซน..." "ฉันไม่ได้อยากฟังเรื่องนี้เพื่อให้คุณมานั่งโทษตัวเองนะคะเรย์" เซนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวแก้ม "แต่ฉันอยากรู้ เพราะฉันอยากยืนอยู่ข้างๆ เวลาที่คุณจัดการกับอดีตพวกนั้นต่างหากล่ะ" เคมีระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้าพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวแทบจะร้อนระอุ ฟีโรโมนของทั้งคู่เริ่มผสานกลมกลืนกันอย่างไม่รู้ตัว ความดุดันของสนป่าถูกโอบอุ้มด้วยความละมุนของวานิลลา เรย์มองริมฝีปากที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วก่อนหน้านี้สลับกับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงและปั่นป่วนกำลังตีตื้นขึ้นมาในอก—ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความระแวง แต่เป็นความโหยหาที่ถูกกัก The ไว้มาเนิ่นนาน เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปเพื่อปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยริมฝีปากของตนเอง ระยะห่างที่เหลือเพียงลมหายใจกั้นทำให้หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมควันพิษให้แตกกระเจิงในเสี้ยววินาที เซนสะดุ้งเล็กน้อยและผถะตัวออกห่างทันที ขณะที่เรย์สบถออกมาอย่างหัวเสียด้วยความหงุดหงิดที่ขีดสุด ประطورห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก—คีย์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีฟ้าคมปลาบกวาดมองทั้งเรย์และเซนด้วยแววตาสนุกสนานราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรง "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะเวลาส่วนตัว... แต่ดูเหมือนฉันจะพลาดเรื่องสนุกๆ ไปสินะ เรย์" คีย์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากอัลฟ่าเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!