ดีลที่ไม่ได้ระบุไว้

"ถ้าคุณคีย์ถอนทุนออกไปตอนนี้ บริษัทเราไม่รอดแน่ค่ะ เรย์" เสียงของเลขาฯ สาวหน้าห้องยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเรย์ แม้ว่าประตูบานหนาจะปิดสนิทลงแล้วก็ตาม อากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกสตาร์ทอัพเทคโนโลยีเวลานี้แทบไม่มีออกซิเจนเหลือพอให้หายใจ ความกดดันจากนักลงทุนกระเป๋าหนักอย่าง ‘คีย์’ บีบให้ทุกตารางนิ้วในห้องแคบลงจนน่าอึดอัด ข้อเสนอที่อีกฝ่ายยื่นมาไม่ใช่แค่การซื้อหุ้น แต่เป็นการกลืนกินตัวตนและผลงานทั้งหมดที่เขากับทีมร่วมสร้างมาหลายปี และที่แย่ไปกว่านั้น... คีย์ไม่ได้ต้องการแค่บริษัท แต่มันต้องการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับ ‘เซน’ ด้วย เรย์ขบกรามแน่นจนสันนูนชัด ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดโปรเจกต์อัลกอริทึมตัวใหม่ ซึ่งเป็นความหวังสุดท้าย แต่มันยังไม่สมบูรณ์พอ เขาไม่มีเวลาเหลือแล้ว ประตูห้องทำงานเปิดผางเข้ามาโดยไม่เคาะ เซนก้าวเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งสงบ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ลอยแตะจมูก ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด แต่น่าแปลกที่มันกลับดึงสติของเรย์ให้กลับมาเข้าที่ได้ทันที "หน้าตาคุณดูเหมือนคนกำลังจะไปฆ่าตัวตายมากกว่าจะกู้บริษัทนะคะ เรย์" เซนเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าหยวน ร่างโปร่งเดินตรงเข้ามาวางเอกสารกองโตลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังทึบ "ถ้าคุณว่างมากจนมีเวลามาวิเคราะห์หน้าตาคนอื่น ช่วยเอาสมองไปคิดวิธีแก้เกมไอ้คีย์มันจะดีกว่าไหมครับ... เอ่อ หมายถึง... ดีกว่าไหมคะ" เรย์เผลอหลุดปากใช้สรรพนามเดิมตามความคุ้นชินก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่หรี่มองมาอย่างจับผิด เซนหลุดหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ค่อยสมเป็นคุณหน่อย นึกว่าวิญญาณ CEO อัจฉริยะจะหลุดออกจากร่างไปแล้วเสียอีก... อ่านนี่สิคะ" เรย์ปรายตามองเอกสารที่เซนเลื่อนมาตรงหน้า "อะไร?" "สัญญาบ้าๆ ที่คุณคีย์ส่งมาให้คุณลงนามไงคะ" เซนดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งลง ใบหน้าคมสวยขยับเข้าไปใกล้จนเรย์ต้องเอนตัวหลบโดยอัตโนมัติ "เขาไม่ได้ต้องการแค่บริษัทค่ะ เรย์ แต่เขาต้องการให้คุณยอมจำนน และที่สำคัญ... เขาอยากเห็นเราแตกคอกัน" เรย์แค่น ริมฝีปากหยักยกยิ้มเหยียด "ฉันรู้อยู่แล้ว คนอย่างคีย์ไม่มีทางเล่นตามกติกหรอก แต่ถ้าฉันไม่เซ็น ยอดเงินลงทุนรอบนี้ก็จะถูกระงับ แล้วโปรเจกต์ที่เราทุ่มเทกันมาทั้งหมดก็จะพัง" "ใครบอกว่าคุณต้องเซ็นคนเดียวล่ะคะ?" เซนเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาสุกใสเป็นประกายท้าทาย "ในเมื่อดีลเดิมมันห่วยแตกจนรับไม่ได้ ทำไมเราไม่สร้าง 'ดีลใหม่' ที่เขาไม่ได้ระบุไว้ในสัญญาดั้งเดิมขึ้นมาล่ะคะ" เรย์ขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไง?" เซนโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรย์ได้กลิ่นฟีโรโมนของอีกฝ่ายชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่กลิ่นที่เย้ายวนจนน่าเวียนหัว แต่เป็นกลิ่นที่ทรงพลังและกระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นอัลฟ่าให้ตื่นตัวอย่างอันตราย เซนวางมือเรียวลงบนขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร "ในเมื่อคีย์บีบเราด้วยเรื่องเงิน เราก็ใช้จุดอ่อนเรื่องเวลาและความอยากได้หน้าของมันมาเป็นเครื่องต่อรองค่ะ" เซนกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "เราจะเปิดตัวอัลกอริทึมเวอร์ชันทดลองให้พวกนักลงทุนรายอื่นเห็นคืนนี้ ในงานปาร์ตี้การกุศลของตระกูลคีย์นั่นแหละค่ะ" "คุณบ้าหรือเปล่า?" เรย์สวนกลับทันที น้ำเสียงเจือความหงุดหงิด "เวอร์ชันทดลองยังไม่เสถียรพอ ถ้าเกิดระบบล่มกลางงาน ชื่อเสียงบริษัทเราพังยับเยินแน่ และคีย์ก็จะฉวยโอกาสฮุบกิจการเราไปแบบถูกกฎหมายทันที!" "แล้วถ้ามันไม่ล่มล่ะคะ?" เซนสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงความมั่นใจที่เปล่งประกายออกมาจนน่าหลงใหล "คุณเชื่อมั่นในโค้ดที่คุณเขียนไหมล่ะคะ เรย์? หรือว่า... คุณไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองกันแน่?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนการท้าทายศักดิ์ศรีของอัลฟ่าหนุ่มอัจฉริยะ เรย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโอเมก้าตรงหน้า หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความเร้าใจ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกท้าทายที่ถูกปลุกเร้า ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เขารู้สึกเบื่อเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์วิกฤตแค่ไหน เซนก็มักจะมีลูกบ้าและรอยยิ้มเย้ายวนใจมาให้เขาปวดหัวได้เสมอ "คุณนี่มัน..." เรย์กัดฟันกรอด มือหนาเอื้อมไปคว้าคางสละสลวยของเซนไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยว นิ้วโป้งลูบไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว "ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อยเลยนะเซน ถ้างานนี้พัง ฉันจะจับคุณมาขัดห้องน้ำชดใช้ความผิดให้เข็ดเลยคอยดู" เซนไม่เพียงแต่ไม่หลบเลี่ยงสัมผัสรุกรานนั้น แต่กลับเอียงแก้มแนบกับฝ่ามืออุ่นของเรย์โดยอัตโนมัติ ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววกังวลลึกๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนที่หาดูได้ยาก "ยินดีรับใช้ค่ะท่าน CEO" เซนกระซิบเสียงนุ่ม "แต่ก่อนจะไปขัดห้องน้ำ เรามาทำ 'ดีลลับ' ระหว่างเราสองคนให้เรียบร้อยก่อนดีกว่าไหมคะ" "ดีลอะไรอีก?" "ดีลที่ว่า... ถ้าคืนนี้เราพลิกเกมชนะคีย์ได้สำเร็จ คุณต้องยอมทำตามคำขอของฉันหนึ่งข้อ... โดยไม่มีข้อแม้ค่ะ" เรย์หรี่ตามองคนเจ้าเล่ห์ "แล้วถ้าเราแพ้ล่ะ?" "ถ้าแพ้..." เซนเว้นจังหวะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "ฉันยอมให้คุณไล่ออกจากชีวิตเลยค่ะ... กล้าเดิมพันไหมล่ะคะ อัลฟ่า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีความลังเลอยู่เลยแม้แต่น้อย กลิ่นวานิลลาผสมฝนจางๆ ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ความกดดันจากภายนอกที่เคยโถมทับราวกับหายวับไปกับตา เมื่อมีคนๆ นี้ยืนอยู่เคียงข้าง ความกลัวที่จะสูญเสียทุกอย่างกลับถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมที่จะเอาชนะ เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ก่อนที่เขาจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบัง "ฉันไม่เคยเล่นเกมแล้วแพ้หรอกนะเซน... โดยเฉพาะเกมที่มีคุณเป็นเดิมพัน" เซนชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบกับสายตาและน้ำเสียงที่จริงจังเกินกว่าจะมองว่าเป็นแค่คำพูดหยอกล้อ เคมีระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะทันที พร้อมกับร่างของเลขาฯ สาวที่ผลุบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณเรย์คะ! คุณคีย์ส่งคนมาแจ้งว่า... งานเลี้ยงคืนนี้ถูกเลื่อนให้เร็วกว่ากำหนดสองชั่วโมงค่ะ!" เรย์ผละออกจากเซนช้าๆ แววตาคมกริบเปลี่ยนกลับมาเป็นโหมดนักสู้ที่เต็มไปด้วยความเฉียบคมทันที รอยยิ้มเยдяสยะขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "มันรีบอยากแพ้สินะ" เรย์หันไปสบตากับเซนที่ยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมรอยยิ้มมั่นใจไม่แพ้กัน "ไปกันเถอะเซน ไปแสดงให้ไอ้คุณคีย์มันเห็นว่า ดีลที่ไม่ได้ระบุไว้ในสัญญา... มันหน้าตาเป็นยังไง" ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงกันออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าสู่สนามรบที่เดิมพันด้วยอนาคตและหัวใจ โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังประตูงานเลี้ยงหรูหราในค่ำคืนนี้ มีบุคคลที่สาม—คนที่พวกเขาคาดไม่ถึงที่สุด—กำลังรอต้อนรับการมาเยือนด้วยรอยยิ้มพิฆาตที่พร้อมจะพลิกกระดานทุกอย่างในพริบตาเดียว! ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!