ศัตรูในเงามืด

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นเปปเปอร์มินต์เข้มข้นของอัลฟ่าระดับพรีเมียมไม่ได้ทำให้เซนรู้สึกสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... โอเมก้าหนุ่มกลับยิ้มมุมปาก เรียวขาภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานกระจกใสของเรย์อย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันจากอัลฟ่าเจ้าของบริษัทถูกปัดปัดเป่าด้วยท่าทีนิ่งสงบเกินคาด "ถ้าคุณยังใช้สายตานี้มองฉันในฐานะ 'ตัวปัญหา' แทนที่จะเป็น 'พาร์ทเนอร์' เกรงว่าโปรเจกต์อัลกอริทึมตัวใหม่คงพังไม่เป็นท่าก่อนจะได้เปิดตัวนะคะ, คุณ CEO" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงไปยังเรย์ที่กำลังขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เรย์เกลียดความจริงที่ว่า... โอเมก้าตรงหน้ามีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขามากเกินไป มากเสียจนเขาต้องใช้ความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีในการซ่อนความหงุดหงิดนี้ไว้ภายใต้หน้ากากปากร้าย "คิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง ถึงได้กล้าเดินเกมล้ำเส้นฉัน เซน" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนแทบจะกลืนกินร่างโปร่งของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากตัวของอัลฟ่า "คุณเป็นแค่ไลฟ์โค้ชที่ถูกจ้างมาแก้ปัญหาเฉพาะหน้า อย่าทำเป็นรู้ดีว่าบริษัทของฉันควรเดินไปทางไหน" "อ๋อเหรอคะ? งั้นก็แปลกดีนะคะที่คนปากร้ายอย่างคุณ ถึงได้วิ่งแจ้นมาปรึกษาฉันทุกครั้งที่อัลกอริทึมรวน" เซนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นฟีโรโมนวานิลลาอ่อนๆ ของโอเมก้าลอยวนปะปนกับกลิ่นเปปเปอร์มินต์ "จำไว้ด้วยนะคะว่าต่อให้คุณจะเก่งมาจากไหน แต่ถ้าขาดฉันไป บริษัทของคุณก็เป็นได้แค่เศษเหล็กไร้ค่า" บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด เคมีระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้าที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลงให้กันพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เรย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าเอวบางเข้ามาระงับความอวดดีนั้นให้สาสม ทว่า... *ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูกระจกขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน เรย์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย ขณะที่เซนถือโอกาสถอยฉากออกไปยืนเว้นระยะห่างอย่างรวดเร็ว "เข้ามา" เรย์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเรียบสนิทดังเดิม พร้อมกับที่บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เคลือบยาพิษถูกส่งตรงมาให้ทั้งคู่ คีย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ สายตาคมกริบกวาดมองเรย์และเซนสลับกันไปมาด้วยความหมายลึกซึ้ง "ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าสินะครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ" "คุณเข้ามาทำไมที่นี่, คีย์" เรย์ถามเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นหน้าคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ "ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่สาธารณะที่คุณจะเดินเข้ามาได้ตามอำเภอใจ" "ใจเย็นน่า เรย์ เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลเสียหน่อย" คีย์ยิ้มเยาะ เดินลอยชายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานก่อนจะเหลือบมองหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดโค้ดอัลกอริทึมค้างไว้ "ผมแค่วานให้เลขาของคุณเปิดทางให้หน่อย เพราะมีข้อเสนอดีๆ ที่คิดว่าคุณ... และคุณเซน คงไม่อาจปฏิเสธได้" เซนหรี่ตาลงทันที ประเมินท่าทีของชายผู้มาเยือนอย่างเงียบๆ คีย์ไม่ใช่คนที่จะยอมลงทุนลงแรงมาหาใครด้วยตัวเองหากไม่มีผลประโยชน์ก้อนโตมหาศาลซ่อนอยู่ "ข้อเสนออะไร?" เซนเป็นคนเอ่ยปากถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง สุขุม ผิดกับเรย์ที่แสดงความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน คีย์หันมามองไลฟ์โค้ชคนดังด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ "คุณเซนเป็นคนฉลาด น่าจะรู้ดีว่าบริษัทสตาร์ทอัพเล็กๆ อย่างที่เรย์ดูแล ไม่มีทางสู้ทุนหนาในตลาดหลักทรัพย์ได้หรอกครับ... ทำไมเราไม่มาร่วมมือกัน? ผมพร้อมจะซื้อลิขสิทธิ์อัลกอริทึมตัวนี้ในราคาที่คุณสองคนเรียกมาได้ตามใจชอบ และแน่นอนว่าค่าตัวของไลฟ์โค้ชอย่างคุณ... ผมให้สูงกว่าที่เรย์จ่ายให้เป็นสิบเท่า" เรย์กำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ "แกกล้าดียังไงมาเสนอซื้อลับหลังฉัน คีย์! คิดจะฮุบบริษัทฉันทางอ้อมงั้นสินะ" "อย่าใช้อารมณ์สิครับ เรย์ ธุรกิจก็คือธุรกิจ" คีย์หัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะหันกลับมาสบตาเซน นัยน์ตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ "ผมว่าคุณเซนน่าจะเข้าใจโลกความเป็นจริงดีกว่านี้นะครับ... การอยู่ข้างคนอารมณ์ร้อนที่วันๆ เอาแต่พังโปรเจกต์ตัวเอง มันไม่ยั่งยืนหรอก เชื่อผมเถอะ" เซนเงียบไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตมองหน้าคีย์สลับกับเรย์ที่กำลังจ้องเขม็งมาทางตนราวกับรอฟังคำตอบ หัวใจของโอเมก้าหนุ่มเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะข้อเสนอเงินทองมหาศาล แต่เป็นเพราะเขารับรู้ได้ถึงความตั้งใจชั่วร้ายของคีย์ที่จงใจเข้ามาเพื่อทำลายความสัมพันธ์อันเปราะบางระหว่างเขากับเรย์ให้พังทลายลงในพริบตา บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ เรย์รอคอยคำตอบจากปากของเซนด้วยความรู้สึกที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย แม้ปากจะบอกว่าไม่แคร์ แต่ลึกๆ แล้วเขากลัว... กลัวเหลือเกินว่าเซนจะหันหลังให้เขา เซนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียวปากอิบอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คีย์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่โอเมก้าหนุ่มจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ไม่มีใครคาดคิดออกมา "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากค่ะ, คุณคีย์..." เซ้นเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองเรย์ที่หน้าเสียไปวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสบตาคีย์ตรงๆ ด้วยแววตานิ่งสนิท "...แต่น่าเสียดาย ที่ฉันไม่ชอบซื้อของมือสอง... และยิ่งไม่ชอบคนมารยาททรามที่ชอบเดินเข้ามาขัดจังหวะเวลาทำงานของคนอื่นด้วยค่ะ" คีย์หุบยิ้มลงทันที ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณ..." คีย์กัดฟันกรอดกำลังจะเอ่ยสวนกลับ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของบริษัทก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วห้องทำงาน เรย์พุ่งตัวไปที่หน้าจอทันทีด้วยความตกใจ เซนก้าวตามไปติดๆ และเมื่อก้มลงมองตัวเลขโค้ดที่รันอยู่บนหน้าจอ ทั้งคู่ก็ต้องหน้าถอดสี... อัลกอริทึมหัวใจที่พวกเขาเพิ่งร่วมกันแก้ปัญหาไปเมื่อครู่ กำลังถูกแฮกจากภายนอกอย่างรุนแรง และต้นตอของสัญญาณปริศนานั้น... มาจากไอพีแอดเดรสที่ถูกส่งตรงมาจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์นั่นเอง! ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!