ผลประเมินรอบแรก

“ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม... คุณเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนว่าระบบของผมจะไม่มีวันล่ม คุณเซน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ดับลง เรย์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดึงดันที่จะจ้องทะลุทะลวงร่างของอีกฝ่ายให้พรุน คำว่า ‘ผลประเมินรอบแรก’ บนกระดานไวท์บอร์ดด้านหลังไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เมื่อเทียบกับคะแนนความหมั่นไส้ที่อัลฟ่าหนุ่มมอบให้โอเมก้าตรงหน้า เซนเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ไม่สะทกสะท้านกับรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวซีอีโอหนุ่มแม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ปลายปากกาในมือหมุนวนไปมาด้วยจังหวะที่แสดงถึงความเหนือกว่า “ความมั่นใจเหรอคะคุณเรย์... ฉันไม่ได้ใช้ความรู้สึกวัดผลเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ห่างหากคะ ฉันใช้ตัวเลข และที่สำคัญที่สุด... ฉันใช้ความเข้าใจในตัว ‘มนุษย์’ มากกว่าที่คุณเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับบรรทัดโค้ดงี่เง่าพวกนั้น” เซนสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นนั้นช่างเย้ายวนและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน กลิ่นฟีโรโมนจางๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากต่อมกลิ่นยามที่เซนขยับตัวเข้าใกล้ ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมแคบๆ แห่งนี้ร้อนระอุขึ้นมาอย่างกะทันหัน เรย์ขบกรามแน่น สัญชาตญาณความเป็นอัลฟ่ากรีดร้องเตือนให้ถอยห่าง แต่ขาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมขยับเขยื้อน ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมานับตั้งแต่โปรเจกต์ ‘อัลกอริทึมหัวใจ’ เริ่มต้นขึ้น พวกเขาต้องผ่านการปะทะคารมมานับครั้งไม่ถ้วน เรย์ผู้ยึดมั่นในตรรกะและโค้ดคอมพิวเตอร์ ต้องมาปะทะกับเซนผู้ใช้จิตวิทยาและทักษะการอ่านใจคน ทั้งคู่ต่างไม่มีใครยอมใคร ทุกบรรทัดของการทำงานคือสนามรบย่อมๆ ที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ทว่า... ในความดุเดือดเชือดเฉือนนั้น ความเปลี่ยนแปลงบางอย่างกลับก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงเชียบ เรย์จำได้แม่นถึงคืนก่อนหน้าที่ระบบทดสอบรอบแรกจะรันผล ภายใต้แสงไฟนีออนสลัวของห้องทำงานที่เหลือเพียงแค่เขากับเซน ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจ เซนฟุบหน้าลงกับกองเอกสารด้วยความเหนื่อยล้า และในวินาทีที่เรย์เอื้อมมือจะหยิบเสื้อสูทมาคลุมไหล่ให้ อีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือเขาไว้ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นกลับไหวระริกด้วยความเปราะบางที่หาดูได้ยาก *‘คุณเรย์... ถ้าวันหนึ่งโปรเจกต์นี้สำเร็จจริงๆ เราจะยังเถียงกันแบบนี้อยู่ไหมคะ’* คำถามในคืนนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเรย์ พร้อมกับสัมผัสอุ่นที่ข้อมือซึ่งทิ้งร่องรอยความกระวนกระวายไว้ในใจของอัลฟ่าหนุ่มผู้ไม่เคยไว้วางใจใคร “เลิกมองหน้าฉันแบบนั้นเสียทีค่ะคุณเรย์ ผลประเมินรอบแรกก็ออกมาชัดเจนแล้วว่าระบบของเราผ่านเกณฑ์มาตรฐานระดับเอ... หรือว่าคุณยังติดใจตรงไหน อยากให้ฉัน ‘ทบทวน’ บทเรียนไหนใหม่อีกรอบดีคะ” เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงที่ยืนขวางทางออกอยู่ ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ เรย์ก้มมองโอเมก้าปากเก่งที่กล้าท้าทายอำนาจของเขา รัศมีฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาเจือความสดชื่นของปาล์มตีวนอยู่ในอากาศ ปลุกเร้าสัญชาตญาณการครอบครองที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น เรย์ยกมือขึ้นค้ำขอบกระจกด้านหลังของเซน กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณัติทันที “ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะคุณเซน... ระบบน่ะมันผ่านเกณฑ์ แต่คนประเมินนี่สิคะ ที่ดูท่าทางจะต้องโดน ‘ลงโทษ’ ข้อหาทำให้ผมเสียสมาธิมาหลายวัน” เรย์โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนเซนเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว เซนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม “ลงโทษอะไรกันคะ ฉันแค่วิเคราะห์ตามเนื้อผ้า... อุ๊ย!” ยังไม่ทันที่เซนจะได้พูดจบประโยค เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องประชุมที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของ ‘คีย์’ นักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินيسพิเทาะ ดวงตาคมปลาบกวาดตามองคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันอย่างมีความหมาย ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ “โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาอันเป็นส่วนตัวของ ‘หุ้นส่วน’ สองคนนี้สินะครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พอดีผมได้ยินข่าวดีเรื่องผลประเมินรอบแรก เลยรีบมาแสดงความยินดีด้วยตัวเอง... โดยเฉพาะคุณเซน ที่ดูเหมือนจะทำงานเข้าขากับคุณเรย์ได้ดีเกินคาดจนน่าอิจฉาเลยล่ะครับ” คำพูดกำกวมและรอยยิ้มเคลือบยาพิษของคีย์ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำจากหน้ามือเป็นหลังมือ เรย์ถอยฉากออกห่างจากเซนช้าๆ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและดุดันขึ้นทันทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบบริษัทของเขา เซนขยับเสื้อสูทให้เข้าที่ ใบหน้ากลับมาเรียบตึงเป็นกำแพงน้ำแข็งอีกครั้ง แต่ทว่าปลายนิ้วที่ประสานกันไว้กลับเย็นเฉียบเมื่อสบเข้ากับสายตาคุกคามของคีย์ที่ส่งตรงมายังตน “ถ้าคุณคีย์มีธุระเรื่องงาน เชิญที่ห้องรับแขกด้านนอกดีกว่าค่ะ ที่นี่คือห้องประชุมส่วน —” เซนกำลังจะเอ่ยปากไล่ แต่คีย์กลับยกมือขึ้นขัดจังหวะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปากก่อนที่ประโยคถัดมาจะทำให้เลือดในกายของเรย์และเซนเย็นเฉียบลงพร้อมกัน “ไม่ต้องลำบากหรอกครับคุณเซน... เพราะสิ่งที่ผมเอามาพูดวันนี้ ไม่ใช่เรื่องงานของบริษัท แต่เป็น ‘ความลับ’ อีกด้านของคุณเรย์ ที่คุณเซนเองก็อาจจะยังไม่เคยรู้มาก่อน... ว่าเบื้องหลังอัลกอริทึมหัวใจนี่ แท้จริงแล้วมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังใครกันแน่” ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมากับความตื่นเต้นในทุกบรรทัดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!