เดิมพันที่สูงขึ้น

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาชนะผมด้วยตัวเลขในกระดาษแผ่นเดียวจะทำให้คุณได้ทุกอย่างที่ต้องการ คุณกำลังประเมินสมองของผมต่ำไปนะคะ... คีย์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องประชุมใหญ่ อัลฟ่าหนุ่มในสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบขยับเนกไทเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยไม่กะพริบตา คีย์หัวเราะหึในลำคอ พลางเลื่อนเอกสารข้อเสนอการควบรวมกิจการไปบนโต๊ะกระจกนิรภัย "อัลกอริทึมของคุณมันก็แค่ของเล่นราคาแพงถ้าไม่มีเงินทุนหนุนหลัง เรย์ สิ่งที่ผมเสนอคือทางรอด ไม่ใช่การกดขี่ แต่ถ้าคุณยังดึงดันจะเล่นบทพระเอกในนิยายน้ำเน่า ผมก็คงต้องเปลี่ยนวิธีเข้าหา... โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่สำคัญที่สุดของบริษัทนี้ไม่ได้มีแค่ซอร์สโค้ด" เซนที่นั่งอยู่ข้างเรย์ขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ ของโอเมก้าที่พยายามควบคุมอารมณ์ถูกปล่อยออกมาเบาบางเพื่อแสดงความมั่นคง เขาเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย มือเรียววางทับลงบนแฟ้มข้อมูลโปรเจกต์ลับที่เพิ่งได้รับอนุมัติ "ทางรอดที่คุณว่า มันมีกลิ่นสาบของความโลภแรงไปหน่อยนะคะคุณคีย์" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "สตาร์ทอัพของเรย์ไม่ใช่พื้นที่ที่คนอย่างคุณจะเข้ามาชี้นิ้วสั่งได้ และที่สำคัญ... เราไม่ได้มีแค่ 'อัลกอริทึม' แต่เรามีสิ่งที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ นั่นคือความเชื่อใจค่ะ" เรย์ปรายตามองเซนเพียงชั่วครู่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีปกป้องของอีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ได้ยินแล้วใช่ไหม? เซนเขาเป็นคนจัดการเรื่องดีลและกลยุทธ์ ถ้าเขาบอกว่า 'ไม่' ต่อให้คุณเอาเงินมาวางทับหน้าบริษัท ผมก็ไม่มีทางเซ็นสัญญา" "งั้นเหรอ?" คีย์เอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเจ้าเล่ห์ "ถ้าอย่างนั้น เรามาลองดูดีไหมว่า 'ความเชื่อใจ' ของพวกคุณจะทนทานได้นานแค่ไหน เมื่อผมเปิดเผยสิ่งที่เรย์พยายามซ่อนไว้จากคนทั้งโลก... เกี่ยวกับความลับในโค้ดบรรทัดสุดท้ายนั่น" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง สันกรามของเขากระตุกขึ้นจากการขบฟันแน่น บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกดดันทางธุรกิจเป็นสงครามจิตวิทยาที่สั่นคลอนหัวใจ "คุณไม่มีทางรู้อะไรทั้งนั้น" เรย์ตอบเสียงลอดไรฟัน "ผมรู้มากกว่าที่คุณคิด เรย์... และเซนเองก็น่าจะอยากรู้ด้วยว่า ที่ผ่านมาคุณเข้าหาเขาเพราะต้องการแค่สมองของเขา หรือเพราะเขาเป็นเพียง 'ตัวแปร' หนึ่งในอัลกอริทึมที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อบรรลุเป้าหมายเท่านั้น" เซนรู้สึกเหมือนถูกกระชากลมหายใจ เขาหันไปมองเรย์ด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย แม้ปากจะยังคงเม้มแน่นเพื่อรักษาท่าที แต่ในใจกลับตั้งคำถามที่กัดกินความมั่นใจที่สั่งสมมานาน เรย์ไม่ยอมสบตาเขา อัลฟ่าหนุ่มเอาแต่จ้องมองคีย์ราวกับจะเผาให้มอดไหม้ "อย่าไปฟังเขา" เรย์กระซิบเสียงต่ำพลางเอื้อมมือไปคว้ามือเซนใต้โต๊ะ บีบแน่นจนรู้สึกได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากโอเมก้าข้างกาย "เรื่องที่ผมทำ... มันคือธุรกิจ" "มันคือเรื่องส่วนตัวต่างหาก" คีย์แทรกขึ้น พร้อมกับโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ หน้าจอแสดงผลกราฟิกที่ซับซ้อนและข้อความแชทบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง "อ่านซะเซน แล้วดูว่าคู่หูของคุณ 'รัก' คุณขนาดไหน" เซนก้มมองหน้าจอ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นชื่อของตัวเองปรากฏอยู่ในโปรเจกต์ที่เรย์อ้างว่าเพิ่งเริ่มทำเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ทว่าวันที่ระบุในแชทนั้น... มันนานกว่าที่เขาคิดไว้มาก ราวกับว่าเขาถูกคำนวณไว้ในตารางชีวิตของเรย์ตั้งแต่ก่อนจะพบกันเสียอีก เรย์ปล่อยมือจากเซนโดยไม่รู้ตัว กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าเริ่มแปรปรวนด้วยความร้อนรน เขาพยายามจะอธิบาย แต่ทันใดนั้น เสียงประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ร่างของเลขาส่วนตัวเรย์วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "คุณเรย์คะ! เซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทถูกเจาะระบบ... ข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนออกไปภายนอก และในระบบ... มันขึ้นรหัสปลดล็อกที่เป็นชื่อของเซนค่ะ!" เรย์หันขวับกลับมามองเซนที่ยืนนิ่งค้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาของคนทั้งสองประสานกันท่ามกลางความโกลาหล และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเซนก็ดังขึ้นพร้อมกัน มันคือข้อความนิรนามที่ส่งมาว่า... *'หนีไปซะ ก่อนที่โค้ดจะเผยธาตุแท้ของเขา'* คีย์เหยียดยิ้มกว้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เดิมพันจบลงแล้วนะเรย์ ดูเหมือนว่า 'อัลกอริทึม' ของคุณ กำลังจะเล่นงานเจ้าของมันเองแล้ว" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะท้านในหัวใจไปกับตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!