การตอบโต้ที่แสบสัน

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งดังขึ้นกลางห้องประชุมบอร์ดบริหารของบริษัทสตาร์ทอัพเทคโนโลยีที่กำลังระอุเป็นไฟ มันไม่ใช่เสียงแสดงความยินดี แต่เป็นจังหวะกวนประสาทที่จงใจเรียกสายตาทุกคู่ให้หันไปมองร่างโปร่งในชุดสูทตัดเย็บเนี้ยบ เซนก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะกระจกยาว โดยมีเรย์นั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่ที่หัวโต๊ะ ดวงตาคมกริบของอัลฟ่าหนุ่มฉายแววหงุดหงิดระคนแปลกใจระคนกัน เรย์พยายามส่งสายตาปรามไม่ให้โอเมก้าของเขาเล่นพิเรนทร์ แต่มีหรือที่คนอย่างเซนจะสนใจ “ยินดีด้วยนะคะคุณคีย์ ที่ลงทุนสร้างเรื่องแต่งได้สมจริงเสียจนนึกว่าหลุดออกมาจากซีรีส์น้ำเน่าช่วงไพรม์ไทม์” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ารอยยิ้มบนริมฝีปากกลับเคลือบยาพิษไว้อย่างแนบเนียน เขายืนท้าวแขนกับขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาคีย์ นักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังนั่งกอดอกอมยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองเซนด้วยความเหยียดหยามตามประสาอัลฟ่าเลือดร้อนที่มักมองโอเมก้าเป็นเพียงดอกไม้ประดับห้องประชุม “ระวังปากหน่อยไลฟ์โค้ชปากดี หลักฐานการยักยอกเงินทุนและโค้ดลับที่หลุดออกไปมันฟ้องอยู่คาตา หรือว่าคุณสมองเสื่อมจนอ่านตัวเลขไม่ออก ถึงได้มาปกป้องซีอีโอที่กำลังจะหมดอนาคตคนนี้” เรย์ขยับตัวลุกขึ้นยืน แรงกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นถูกปล่อยออกมาขู่ขวัญโดยสัญชาตญาณความโกรธ แต่เซนกลับเอื้อมมือไปแตะท่อนแขนแกร่งเบาๆ พร้อมกับส่งกระแสฟีโรโมนกลิ่นชาขาวผสมวานิลลาอ่อนจางออกไปโอบอุ้มและสกัดกั้นความเดือดดาลของเรย์ไว้ได้อย่างอยู่หมัด เป็นสัมผัสทางกายที่ทรงพลังจนเรย์ต้องชะงักและผ่อนลมหายใจลงอย่างจำยอม “ใครกันแน่คะที่กำลังจะหมดอนาคต” เซนระบายยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาสุกใสแพรวพราวด้วยประกายความมั่นใจเกินร้อย เขาผละมือออกจากแขนเรย์แล้วหยิบแท็บเล็ตในมือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจออย่างใจเย็น “คุณคีย์ลงทุนซื้อตัวโปรแกรมเมอร์ฝึกหัดของบริษัทเราในราคาเจ็ดหลัก เพื่อให้ขโมยข้อมูลดิบออกไปส่งให้คุณใช่ไหมคะ? น่าเสียดายจังนะคะที่ความโลภมักทำให้คนเรามองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไป” สีหน้าของคีย์เริ่มเปลี่ยนสี รอยยิ้มหยันเมื่อครู่กระตุกวูบ แต่ยังคงรักษาฟอร์มแข็งกร้าวไว้ได้ “พูดเพ้อเจ้ออะไร มีหลักฐานอะไรมากล่าวหาผม ระวังจะโดนฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทนะ” “หลักฐานหรือคะ?” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงไพเราะแต่เฉียบคมเหมือนใบมีดอาบน้ำผึ้ง นิ้วเรียวสไลด์หน้าจอแท็บเล็ตแล้วกดส่งสัญญาณบางอย่าง ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมก็สว่างวาบขึ้น ภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดมุมอับของร้านกาแฟแห่งหนึ่งปรากฏแก่สายตาทุกคนในห้อง ภาพนั้นชัดเจนเสียจนเห็นใบหน้าด้านข้างของคีย์กำลังยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กับเด็กฝึกหัดของบริษัทเรย์อย่างชัดเจน แถมยังมีคลิปเสียงสนทนาที่บันทึกบทสนทนาการซื้อขายความลับทางบริษัทแบบคำต่อคำ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมเงียบกริบ บอร์ดบริหารฮือฮาทันที สายตาทุกคู่ที่เคยหวาดระแวงและมองเรย์ด้วยความสงสัย เปลี่ยนเป้าหมายไปจ้องมองคีย์เป็นตาเดียว เรย์เหลือบมองเสี้ยวหน้าของเซนด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย อกข้างซ้ายไหววูบอย่างรุนแรง ความฉลาดเป็นกรดและความใจเย็นในการแก้เกมของโอเมก้าคนนี้ ทำให้หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและไร้ความไว้วางใจสั่นคลอนอย่างหนักหน่วง เซนไม่ใช่แค่โอเมก้าที่เข้ามาปأسป่วนชีวิต แต่คือคนที่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่และปกป้องเขาได้อย่างสง่างามที่สุด “ทีนี้...” เซนก้าวเข้าไปประชิดคีย์อีกก้าว จนอีกฝ่ายต้องเอนหลังหนีด้วยความตื่นตระหนก “คุณคีย์จะอธิบายว่าภาพโฮโลแกรมพวกนี้ถูกตัดต่อ หรือเด็กฝึกหัดคนนั้นแอบอ้างชื่อคุณเล่นๆ ดีล่ะคะ? อ้อ... ทางเราส่งเรื่องนี้ให้ฝ่ายกฎหมายและตำรวจไซเบอร์เรียบร้อยแล้วนะคะ ก่อนที่คุณจะก้าวขาออกจากตึกนี้ ตำรวจน่าจะมาถึงล็อบบี้พอดีค่ะ” คีย์กัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและจนมุม มือหนาทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น “แก... นังโอเมก้าสารเลว!” “ระวังคำพูดด้วยนะคะคุณคีย์” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเรย์ดังแทรกขึ้นมาทันที อัลฟ่าหนุ่มก้าวขึ้นมาบังร่างของเซนไว้ครึ่งหนึ่ง แผ่รังสีคุกคามจนคีย์ต้องถอยหลังกรูด เรย์ตวัดสายตามองคู่แข่งทางธุรกิจด้วยความเยือกเย็นแต่เด็ดขาด “คนของผม... คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้อง และบริษัทของผม คุณก็ไม่มีวันได้มันไป ไสหัวออกไปจากที่นี่ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วซัดหน้าคุณคาห้องประชุม” ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดก่อนที่คีย์จะสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงปิดประตูกระแทกดังปังสะท้อนความพ่ายแพ้ที่เจ็บแสบ เมื่อความวุ่นวายสงบลง บอร์ดบริหารต่างทยอยกล่าวขอโทษเรย์และขอตัวเดินออกจากห้องประชุมไปทีละคน จนกระทั่งเหลือเพียงแค่เข and เซนสองคนตามลำพัง เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด ความตึงเครียดที่แบกรับมาตลอดหลายวันคลี่คลายลง เขากลับหลังหันเพื่อจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างกับคนตรงหน้า แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ร่างโปร่งของเซนก็ขยับเข้ามาประชิดตัวเสียก่อน กลิ่นชาขาวผสมวานิลลาลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัว ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ เซนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และภาคภูมิใจ “มองอะไรคะคุณซีอีโอ? ตะลึงในความสวยและความฉลาดของผมจนพูดไม่ออกเลยหรือไง” เซนเอ่ยแซwพร้อมรอยยิ้มยั่วเย้า ปากร้ายไม่เคยเปลี่ยนแม้กระทั่งในยามที่เพิ่งร่วมมือกันกู้วิกฤตบริษัท เรย์ไม่ตอบคำถาม มือแกร่งเอื้อมไปคว้าเอวบางของเซนเข้ามารั้งแนบชิดโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดกัน ดวงตาคมเข้มมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่พูดจาแสบสันต์ด้วยความหมั่นเขี้ยวระคนคลั่งรัก “ปากเก่งนักนะเซน...” เรย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก “แบบนี้... ต้องโดนทำโทษให้เข็ด” เซนชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ยังไม่ทันที่โอเมก้าหนุ่มจะได้สวนกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนตามเคย ประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทเมื่อครู่ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มของเลขาหนุ่มที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังถูกเจาะ... และโค้ดทั้งหมดถูกดาวน์โหลดออกไปแบบเรียลไทม์!” เรย์และเซนผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อหน้าจอแท็บเล็ตในมือของเซนจู่ๆ ก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนขึ้นมาบนหน้าจอ *[Welcome to the end, Ray.]* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะท้านในหัวใจไปกับตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!