ความเปราะบางที่สวยงาม

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้... เรย์” เสียงของเซนไม่ได้แข็งกร้าวอย่างที่เจ้าตัวตั้งใจ แต่มันสั่นไหวและพร่าเลือนพอที่จะทำให้คนฟังอย่างเรย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก อัลฟ่าหนุ่มไม่ได้ปล่อยมือที่กุมข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่นบนพื้นโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ เขากลับออกแรงดึงรั้งให้ร่างโปร่งของไลฟ์โค้ชหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นอกกว้างสัมผัสกับขอบโต๊ะ กลิ่นอายฟีโรโมนของอัลฟ่าที่พยายามกดข่มกลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด ผสมผสานกับกลิ่นดอกไม้ป่าจางๆ ของเซนที่อบอวลอยู่ในอากาศจนบรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเย็นเยียบด้วยระบบปรับอากาศกลับร้อนรุ่มขึ้นมาทันตา “คุณเก่งนักไม่ใช่เหรอ เซน?” เรย์โน้มใบหน้าลงไปจนลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่เหนือริมฝีปากบาง “เก่งเรื่องการวิเคราะห์จิตใจคนอื่น เก่งเรื่องการสอนให้คนอื่นรู้จักรักตัวเอง... แล้วทำไมกับความรู้สึกของตัวเอง คุณถึงได้โง่เง่านักล่ะ?” “มันไม่เกี่ยวกับความโง่ มันเกี่ยวกับความปลอดภัย!” เซนกระชากข้อมือออกจากการกอบกุมได้สำเร็จ ก่อนจะถอยหลังไปสองก้าว แววตาคมกริบที่มักจะใช้สะกดคนฟังในการบรรยายเวทีใหญ่บัดนี้สั่นระริกด้วยความพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ “คุณเป็นอัลฟ่าที่อันตรายเรย์ คุณสร้างกำแพงรอบตัวคุณไว้สูงเสียดฟ้าเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด และคุณก็คาดหวังให้ผมปีนข้ามกำแพงนั้นไปโดยที่มือเปล่างั้นเหรอ?” “ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณปีน...” เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันรอบตัวเขาสูงขึ้นจนเซนต้องกลั้นหายใจ “ผมแค่ต้องการให้คุณพังมันลงมา” คำพูดนั้นหนักแน่นราวกับค้อนที่ฟาดลงบนกระจกแก้วที่เปราะบาง เซนรู้สึกได้ว่ากำแพงที่เขาตั้งไว้ในใจกำลังร้าวฉาน เขาไม่ได้กลัวเรย์ แต่เขากลัว ‘ความรู้สึก’ ที่เขามีให้กับชายคนนี้ อัลฟ่าที่ปากร้ายแต่กลับซ่อนความอ่อนแอไว้ในโค้ดดิ้งที่ซับซ้อน คนที่ยอมรับว่าเขากลัวการถูกทอดทิ้งผ่านสายตาที่ว่างเปล่าในยามค่ำคืน เซนก้าวเข้าไปหาเรย์อีกครั้ง คราวนี้เขาเป็นฝ่ายรุก คราวนี้เขาเป็นคนคว้าคอเสื้อของซีอีโอหนุ่มให้โน้มลงมาหา “ถ้าผมพังมันลงมา แล้วคุณหนีหายไปเหมือนทุกครั้งล่ะ? ถ้าผมกลายเป็นหนึ่งใน ‘อัลกอริทึม’ ที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อทดสอบความอดทนของคนอื่นล่ะ? คุณจะรับผิดชอบชีวิตที่เหลือของผมยังไง?” เรย์ชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นและถือดีฉายแววสับสนเป็นครั้งแรก มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะบีบจนขึ้นข้อขาว เขานึกถึงคำพูดของคีย์ที่ฝากข้อความทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ ‘คนอย่างเรย์ไม่มีวันรักใครจริง นอกจากตัวเอง’ คำพูดที่เคยเป็นเกราะป้องกันเขากำลังกลายเป็นดาบที่ทิ่มแทงเขาเสียเอง “ผม... ผมไม่เคยเขียนโค้ดไหนที่ให้ผลลัพธ์น่าเจ็บปวดแบบนี้มาก่อน” เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “เซน ผมอาจจะนิสัยเสีย ผมอาจจะเอาแต่ใจ และผมอาจจะปากร้ายจนน่ารำคาญ แต่นับตั้งแต่ที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม ระบบการตัดสินใจของผมมันรวนไปหมด... ผมไม่อยากหนี แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมรู้จัก” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวาง มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นเป็นจังหวะกระชั้น เซนมองเห็น ‘ความเปราะบาง’ ที่สวยงามที่สุดของชายตรงหน้า มันไม่ใช่ความหยิ่งผยองที่เขามักเห็น แต่มันคือความกลัวที่บริสุทธิ์... กลัวที่จะรักและกลัวที่จะสูญเสีย เซนเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าของเรย์อย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วลากผ่านโครงหน้าคมสันที่มักจะเปื้อนความเย็นชา “ถ้าอย่างนั้น ก็เลิกทำตัวเป็นอัลกอริทึมที่ต้องมีผลลัพธ์ตายตัวได้แล้วเรย์ ลองใช้ชีวิตแบบไม่มีบทสรุปดูบ้าง... แค่เราสองคน ในตอนนี้” เรย์หลับตาลงรับสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นของเซน เขาไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้พื้นที่ส่วนตัวได้มากขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมามันไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันคือการ ‘ยอมจำนน’ อย่างสมบูรณ์แบบ อัลฟ่าผู้เย่อหยิ่งกำลังก้มหัวให้กับความรู้สึกที่เขาเคยตราหน้าว่าไร้สาระ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ในเสี้ยววินาทีที่เรย์กำลังจะโน้มหน้าลงไปประทับจูบเพื่อยืนยันคำสัญญานั้น... *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว เรย์หันไปมองผู้มาเยือนด้วยสายตาดุจคมมีด ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาจัดเมื่อเห็นร่างของคีย์ยืนยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าประตู ในมือของศัตรูคู่แข่งคนสำคัญถือแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดครั้งใหม่ “ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะบทเรียนสอนรัก” คีย์ก้าวเข้ามาในห้อง พลางวางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะกลาง “แต่ดูเหมือนว่า ‘อัลกอริทึม’ ที่คุณรักนักรักหนาน่ะ... มันกำลังจะโดนแฮกจากข้างในแล้วนะเรย์” เรย์ขมวดคิ้วแน่นมองเอกสารบนโต๊ะ แล้วสายตาก็เปลี่ยนไปเมื่อเห็นหน้าปกเอกสารที่ประทับตราลับสุดยอดของบริษัท เซนที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชื่อของเขาปรากฏอยู่บนเอกสารเหล่านั้นในฐานะ ‘ตัวแปร’ ที่ถูกจับตามองโดยบุคคลที่สาม ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะท้านในหัวใจไปกับตอนนี้ingนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!