กลลวงของคีย์

หน้าจอคอมพิวเตอร์แบบอัลตร้าไวด์บนโต๊ะทำงานสไตล์มินิมอลสะท้อนแสงสีแดงวาบของกราฟฟิกที่กำลังดิ่งลงเหวอย่างน่าใจหาย ตัวเลขหลักร้อยล้านในระบบพอร์ตฟอลิโอของสตาร์ทอัพเทคโนโลยี ‘NovaCore’ ถูกกัดกินด้วยคำสั่งซื้อขายปริศนาที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งสึนามิในช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เรย์ยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยสองมือ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่าไม่ได้บ่งบอกถึงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนและการหายใจที่หนักหน่วงกว่าปกติกำลังฟ้องว่าอัลฟ่าหนุ่มผู้นี้กำลังแบกรับความโกรธเกรี้ยวระดับจุดเดือด “พวกมันปล่อยข่าวลือเรื่องช่องโหว่ความปลอดภัยในอัลกอริทึมเวอร์ชันล่าสุดพร้อมกันสามสำนักข่าวใหญ่... แถมบอทในโซเชียลมีเดียยังช่วยกันปั่นแฮชแท็กโจมตีความน่าเชื่อถือของบริษัทเราจนติดเทรนด์อันดับหนึ่งภายในเวลาสิบนาที” เสียงของเลขาหน้าห้องดังลอดผ่านสปีกเกอร์โฟนด้วยความร้อนรน “รู้ตัวคนบงการหรือยัง” เรย์เอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเย็นเยียบจนน่ากลัว “เช็กไอพีแอดเดรสและเส้นทางการเงินเบื้องต้นแล้วค่ะท่าน... ต้นตอมาจากกองทุนของคีย์ ทุกอย่างถูกวางแผนไว้เพื่อบีบให้บอร์ดบริหารลงมติเทขายหุ้นในราคาถูก” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “คิดจะเล่นเกมสกปรกเพื่อฮุบบริษัทที่ฉันสร้างมากับมืออย่างนั้นเหรอ... ฝันไปเถอะ” ประโยคสุดท้ายยังไม่ทันจดจารลงในอากาศ บานประตูห้องทำงานกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปร่งของเซนก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสีหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ไลฟ์โค้ชหนุ่มคนเก่งในฐานะโอเมก้าคู่ชีวิตและที่ปรึกษาเฉพาะกิจกวาดสายตามองหน้าจอที่ยังคงแดงฉานด้วยตัวเลขความเสียหาย ก่อนจะหันมาสบตากับอัลฟ่าหนุ่มเจ้าของห้องนิ่ง “รู้เรื่องแล้วสินะคะ” เซนเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เดินตรงเข้ามาหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นชาเขียวผสมความเย็นสดชื่นถูกปล่อยออกมาบางเบาเพื่อช่วยกดข่มความตึงเครียดในอากาศ “ฉันจัดการเองได้ เซน” เรย์ผละตัวออกจากโต๊ะ ดวงตาคมหันมามองคนรักด้วยแววตาที่พยายามซ่อนความห่วงใยไว้ใต้มาดดื้อรั้น “คุณไม่ควรเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเกมสกปรกของคีย์ มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณในตอนนี้” เซนยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งในแบบฉบับที่เรย์หมั่นไส้นักหนา “อันตรายเหรอคะ? หึ... คุณคิดว่าฉันเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่รอให้คุณเก็บไว้ในตู้กระจกหรือไงเรย์? คนที่กำลังพยายามทำลายชื่อเสียงของบริษัทที่คุณรัก... ก็คือคนที่กำลังเหยียบหน้าฉันทางอ้อมเหมือนกันนะคะ จำไม่ได้เหรอคะว่าคีย์มันเคยทำอะไรกับโปรเจกต์ไลฟ์โค้ชของฉันไว้บ้าง” เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ภาพความทรงจำเมื่อครั้งที่คีย์เคยพยายามดิสเครดิตชื่อเสียงของเซนในวงการสังคมออนไลน์ผุดขึ้นมาในหัว อัลฟ่าหนุ่มขบกรามแน่น ความโกรธที่พุ่งพล่านเมื่อครู่เปลี่ยนทิศทางกลายเป็นความหึงหวงและห่วงใยที่ตีรวนอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง “มันไม่เหมือนกัน เซน ครั้งนี้คีย์ตั้งใจเล่นงานรากฐานทางธุรกิจของโนวาคอร์ มันใหญ่เกินกว่าที่คุณจะ—” “ใหญ่แค่ไหนฉันก็ไม่กลัวค่ะ” เซนก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นฟีโรโมนชาเขียวปะทะเข้ากับกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นของอัลฟ่าจนเกิดปฏิกิริยาเคมีที่เร้าใจและร้อนรน “ในเมื่อมันอยากเล่นเกมจิตวิทยาและสงครามข้อมูลข่าวสารนัก... ฉันนี่แหละจะใช้ปากกาและวาทศิลป์ของฉัน พลิกเกมให้มันกระอักเลือดคาไลฟ์สดคืนนี้เองค่ะ” เรย์มองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่งในความเด็ดเดี่ยว คลั่งไคล้ในความพยศ และโกรธที่อีกฝ่ายไม่ยอมรักตัวกลัวตายเสียบ้าง ร่างสูงเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของเซนไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ ทว่าหนักแน่นพอที่จะตรึงให้อีกฝ่ายขยับไปไหนไม่ได้ “คุณบ้าไปแล้วหรือไง เซน? คีย์มันมีทั้งเงินและเครือข่ายใต้ดิน คุณออกไปป์ลีฟว์ชนกับมันตรงๆ แบบนั้น เท่ากับเอาตัวไปให้มันยำเละนะ!” เรย์เอ็ดเสียงเข้ม แววตาดุดันแฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด เซนไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด โอเมก้าหนุ่มเชิดหน้าขึ้นสบตากับอัลฟ่าหนุ่มตรงๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย “ถ้าฉันไม่บ้า... ฉันจะมาหลงรัก CEO ปากเสียอย่างคุณหรือคะเรย์?” คำพูดนั้นทำเอาเรย์ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเครียดจากกราฟธุรกิจ เปลี่ยนจังหวะมารัวกระหน่ำด้วยอารมณ์อื่นที่ร้อนแรงยิ่งกว่า เคมีระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้าพุ่งทะยานจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ “คุณ—” เรย์เค้นเสียงออกมาได้แค่นั้นเมื่อนิ้วเรียวของเซนยกขึ้นมาแตะริมฝีปากของเขาเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม “ฟังให้ดีนะคะเรย์... สงครามครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของบริษัทคุณ แต่เป็นเรื่องศักดิ์ศรีของเราสองคน คีย์คิดว่ามันซ่อนอยู่หลังเงามืดแล้วเชิดหุ่นคนอื่นได้ตามใจชอบ... แต่มันลืมไปว่าแสงไฟในสตูดิโอไลฟ์ของฉัน สว่างพอที่จะแผดเผาหน้ากากจอมปลอมของมันให้พังย่อยยับในสามนาที” เซนโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหีบฝาปากของอัลฟ่าหนุ่ม น้ำเสียงหวานทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “คืนนี้... เก้าอี้แขกรับเชิญพิเศษในรายการของฉัน จะมีเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ที่คีย์ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต... และคุณจะต้องนั่งดูอยู่ข้างๆ ในฐานะพยานค่ะ” เรย์มองรอยยิ้มพราวระยับในดวงตาคู่สวยนั้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกพึงพอใจระคนหวาดหวั่น เขารู้ดีว่าเมื่อเซนตัดสินใจแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจได้ อัลฟ่าหนุ่มจึงทำได้เพียงถอนหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อความดื้อรั้นอันทรงเสน่ห์นี้อย่างหมดรูป “ก็ได้... ถ้าคุณอยากเล่นกับไฟนัก ฉันจะคอยยืนอยู่ข้างหลังเพื่อคอยดับไฟให้คุณเอง” เรย์กระซิบตอบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเร่าร้อนและแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เซนยิ้มรับด้วยความพึงพอใจ เตรียมจะเอ่ยประโยคท้าทายกลับไปอีกคำรบ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้สัมผัสกันในระยะประชิด เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต เรย์ผละตัวออกจากเซนอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณนักล่า ดวงตากลมโตหันขวับไปมองผู้มาเยือนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีดโกน ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก คีย์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ดวงตาเรียวรีมองกราฟฟิกบนจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแดงฉานสลับกับมองหน้าเรย์และเซนด้วยความสมเพชเวทนา “อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนหรือเปล่าครับเนี่ย?” คีย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท กวาดสายตามองความเสียหายบนหน้าจอด้วยรอยยิ้มสะใจ “แย่จังนะครับ... โนวาคอร์ดูท่าทางจะไปต่อไม่ไหวแล้วเสียด้วยสิ หรือว่าคุณเรย์จะต้องยอมจำนนขายหุ้นทั้งหมดให้ผมตามข้อเสนอแต่โดยดี... ดีกว่ารอให้บริษัทล้มละลายจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดาษล่ะครับ?” เรย์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน อัลฟ่าหนุ่มเตรียมจะก้าวเข้าไปซัดหน้าไอ้คนสารเลวสักหมัดให้หายแค้น ทว่ามือเรียวของเซนกลับเอื้อมมาแตะแขนของเขาไว้เบาๆ เสียก่อน เซนก้าวออกมายืนบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งก้าว ใบหน้างามเชิดขึ้น รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนเรียวปากสวยราวกับนางพญาที่กำลังมองมดปลวก “เสียใจด้วยนะคะคุณคีย์... ของเล่นที่คุณส่งมาปั่นราคาตลาดเมื่อกี้ มันกำลังจะย้อนกลับไปกัดเจ้าของในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้วล่ะค่ะ” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทรงพลังและเฉียบคมจนคีย์ถึงกับหุบยิ้มลงทันที “และถ้าฉันเป็นคุณ... ฉันรีบกลับไปเช็กบัญชีธนาคารและเอกสารลับในตู้เซฟที่บ้านตอนนี้ น่าจะยังมีเวลาเก็บกระเป๋าหนีตำรวจทันนะคะ” คีย์หน้าถอดสีไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินประโยคเด็ดขาดนั้น ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและหวาดระแวงที่ถูกจับไต๋ได้ **ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะท้านในหัวใจไปกับตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!** --- (บทส่งท้ายสั้นๆ จากใจนักเขียน) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กระต่ายพระจันทร์" เสมอมานะคะ!