ทฤษฎีคนปากร้าย

"ถ้าการเสือกเป็นอาชีพที่ต้องเสียภาษี คุณคีย์คงกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศไปนานแล้วนะคะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เชือดเฉือนของเซนดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศในห้องประชุมที่อุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ รอยยิ้มมุมปากของคีย์ที่ตั้งใจจะเข้ามาปั่นหัวย่อยยับลงทันที ดวงตาคมกริบของนักลงทุนหนุ่มหรี่แคบลงเล็กน้อย ยามที่โอเมก้าเจ้าของเรือนร่างระหงก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับเรย์ได้อย่างแนบเนียน ไหล่บอบบางแต่ตั้งตรงอย่างหยิ่งทะนงนั้นไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อฟีโรโมนกดดันระดับอัลฟ่าของคีย์เลยแม้แต่น้อย เรย์เหลือบมองแผ่นหลังของคนที่ยืนบังหน้าเขาไว้ ชั่วขณะหนึ่ง... หัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยระบบป้องกันความปลอดภัย กลับมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้นจากความรู้สึกแปลกประหลาดที่เรียกว่า 'การถูกปกป้อง' แต่กระนั้น คนปากแข็งอย่างเรย์มีหรือจะยอมรับความจริงข้อนี้ "ถอยไปเซน ฉันเคลียร์เองได้" อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนไหล่กว้างเกือบจะชนกับแผ่นหลังของอีกฝ่าย เรย์ขยับแว่นกรอบบางเล็กน้อย สายตาคมกริบมองตรงไปยังคีย์ด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด "บริษัทของผมจะรอดหรือจะเจ๊ง มันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องเอาเวลาอันมีค่ามาเหยียบย่ำถึงที่นี่ หรือว่าโปรjects ยักษ์ใหญ่ที่คุณทุ่มเงินไปเมื่อเดือนก่อน มันกำลังเจ๊งจนคุณไม่มีอะไรทำ ถึงได้ว่างมาเดินสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านเขา?" คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความขบขันที่ถูกใจ "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะเรย์... แต่ก็นั่นแหละ นิสัยแมวป่าพยศแบบนี้นี่แหละมั้ง ที่ทำให้ใครบางคนถึงกับยอมทิ้งศักดิ์ศรีไลฟ์โค้ชระดับประเทศ มายืนคลอเคลียอยู่แถวนี้" สายตาเจ้าเล่ห์ของคีย์กวาดมองตั้งแต่เส้นผมสีเข้มจรดเรียวขาของเซนอย่างจาบจ้วง แม้จะเป็นโอเมก้าที่มีฟีโรโมนกลิ่นชาเขียวมัทฉะที่ดูสงบ เย็นตา และยากจะเข้าถึง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเซนมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาอย่างร้ายกาจ ชนิดที่อัลฟ่าหน้าไหนก็อยากจะลองเข้ามาปราบให้เชื่อง "ถ้าสายตาของคุณมันว่างมากจนไม่รู้จะเอาไปทำประโยชน์อะไร แนะนำให้เอาไปตัดแว่นใหม่นะคะ" เซนก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มหวานหยดแต่แฝงยาพิษถูกส่งไปให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "เผื่อว่าจะมองเห็นว่าบนโต๊ะนี้ไม่มีที่ต้อนรับคนมารยาททรามอย่างคุณ เชิญป้ายหน้าค่ะ ประตูทางออกอยู่ทางนั้น" เซนผายมือไปยังบานประตูด้วยกิริยาที่สง่างามราวกับราชนิกุลกำลังไล่สุนัขจรจัด ความแสบสันนี้ทำเอาเรย์ถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นเซนเถียงฉอดๆ แต่การที่โอเมก้าคนนี้เอาตัวเข้ามารับคมดาบแทนเขาในพื้นที่ของตัวเอง มันทำให้ความรู้สึกบางอย่างในอกของเรย์เต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "ปากดีทั้งคู่สมกันจริงๆ นะครับ" คีย์หรี่ตามองคนทั้งสองสลับกัน รอยยิ้มเหยียดหยามผุดขึ้นที่มุมปาก "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ เรย์... อัลกอริทึมโค้ดบ้าๆ ของนายมันไม่มีทางสู้ทุนหนาๆ ของฉันได้หรอก และไอ้โอเมก้าคนนี้... ก็คงอยู่ช่วยนายได้อีกไม่นานนักหรอก ถ้าเกิดรู้ว่าเบื้องหลังบริษัทนี้มันเน่าเฟะแค่ไหน" สิ้นคำขู่คุกคาม คีย์ก็หมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่น่ารำคาญใจ ทิ้งให้ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องประชุมอีกครั้ง เรย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน นิ้วเรียวยาวนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความปวดหัวที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมาจากการเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากขอบคุณหรือต่อว่าอะไร เซนก็ทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองมาที่เขาอย่างคาดคั้น "ทำไมถึงไม่เถียงกลับให้มันมากกว่านี้ล่ะคะคุณซีอีโออัจฉริยะ? ปรกติเห็นเก่งนักไม่ใช่เหรอเวลาประชดฉันเนี่ย" เซนเปิดฉากโจมตีต่อทันทีโดยไม่ปล่อยให้เรย์ได้พักหายใจ "มันคนละเรื่องกัน" เรย์ตอบเสียงห้วน ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นมาทันทีเมื่อโดนย้อน "อีกอย่าง... ใครขอให้เธอเข้าไปยุ่งเรื่องของฉัน? ฉันจัดการเองได้ เธอกำลังทำให้สถานการณ์มันแย่ลงรู้ตัวไหม" "อ้าว! กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?" เซนหัวเราะในลำคอ ดวงตาสวยหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ "ฉันอุตส่าห์เอาหน้าไปรับกระสุนแทนคุณนะยะ! แทนที่จะขอบคุณที่ช่วยปกป้องศักดิ์ศรีบริษัทพังๆ ของคุณ กลับมาทำหน้าบึ้งใส่ซะงั้น นี่แหละนะ... นิสัยอัลฟ่าหัวรั้น ถึงได้โดนคนอื่นเขาตามเหยียบอยู่เรื่อย" "ฉันไม่ได้ขอให้เธอมาช่วย!" เรย์เผลอตะคอกออกมาเล็กน้อย ความอึดอัดและแรงกดดันสะสมตั้งแต่เช้าทำให้เขาควบคุมอารมณ์ได้ยากขึ้น "เธอก็แค่... คนนอก ที่บังเอิญเข้ามาในโปรเจกต์นี้ตามสัญญาบ้าๆ นั่น อย่าล้ำเส้นเข้ามาในชีวิตส่วนตัวของฉัน เซน" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น คำพูดที่หลุดปากออกไปด้วยความหงุดหงิดทำให้เรย์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นประกายความไหววูบในดวงตาคู่สวยของโอเมก้าตรงหน้า เซนไม่ได้โวยวาย ไม่ได้กรีดร้อง หรือแสดงอาการเกรี้ยวกราดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มุมปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นช้าๆ... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "คนนอก... อย่างงั้นเหรอคะ?" เซนทวนคำเสียงแผ่วเบา ร่างระหงลุกขึ้นยืนช้าๆ โน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะทำงานเข้าหาเรย์ที่นั่งอยู่ จนใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ กลิ่นฟีโรโมนชาเขียวมัทฉะที่ปรกติจะสงบเยือกเย็น กลับเข้มข้นขึ้นจนเรย์สัมผัสได้ถึงความรัญจวนใจที่ตีรวนขึ้นมาในกระแสเลือด "ถ้าฉันเป็นแค่คนนอกจริง... ทำไมหัวใจของคุณถึงได้เต้นดังจนฉันได้ยินตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะคะ, คุณเรย์?" ดวงตาสีเข้มของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและท้าทายของเซน ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้เขารับรู้ได้ถึงไออุ่นจากตัวของอีกฝ่าย และที่ร้ายไปกว่านั้น... กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าของเขากลับเริ่มตอบสนองต่อกลิ่นชาเขียวของอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อฟังคำสั่ง เจ้าอัลฟ่าในตัวเขากำลังร่ำร้องอยากจะดึงเอาร่างระหงนี้เข้ามาสู่อ้อมกอด "เธอ... พูดเพ้อเจ้ออะไร..." เรย์พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่เซนกลับใช้ปลายนิ้วเรียวแตะที่คางของเขาบังคับให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อค่ะ... และฉันก็ไม่ได้ใจดีพอที่จะยอมให้ใครมาไล่ฉันออกไปง่ายๆ หรอกนะ" เซนกระซิบชิดริมฝีปากของเขา น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาดราวกับคำประกาศิต "ในเมื่ออัลกอริทึมของคุณมันยังมีช่องโหว่... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนเข้ามา 'อัปเดต' หัวใจเย็นชาของคุณเอง, เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีเถอะค่ะ" ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยปากโต้เถียงอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยหนุ่มของเขาเอง สีหน้าตื่นตระหนกของเลขาฯ ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างจำใจ "คุณเรย์ครับ! แย่แล้วครับ... ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทเรา กำลังโดนโจมตีจากแฮกเกอร์นิรนาม ข้อมูลโปรเจกต์ทั้งหมดกำลังจะถูกลบ!" เรย์หน้าถอดสีทันที เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ลืมเรื่องการปะทะฝีปากกับเซนไปสนิทใจ ดวงตาคมกริบมองจอแท็บเล็ตที่เลขาฯ ยื่นให้อย่างตกตะลึง ตัวเลขโค้ดรหัสแปลกปลอมกำลังวิ่งพล่านอยู่บนหน้าจอราวกับโรคระบาดที่กินลึกเข้าไปในระบบหลัก เซนขยับเข้าไปยืนข้างๆ เรย์เงียบๆ สายตาคมกวาดมองหน้าจอที่มีรหัสโค้ดประหลาดนั้น ก่อนที่มุมปากอิ่มจะกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างมีความหมาย แปลกประหลาด... รูปแบบการแฮกนี้ มันไม่ใช่ฝีมือของแฮกเกอร์ทั่วไป แต่มันคือลายเซ็นต์เดียวกับคนคนหนึ่งที่เรย์และเซนต่างก็รู้จักเป็นอย่างดี... และตอนนี้ ประตูลิฟท์ด้านนอกห้องทำงานก็เปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักนี้นะคะ