บั๊กในระบบหัวใจ

"ถ้าตัวเลขในกระดานบริหารยังดิ่งลงเหวแบบนี้ อีกไม่ถึงสามเดือน สตาร์ทอัพลูกรักของคุณคงต้องเปลี่ยนมือไปอยู่ใต้รองเท้าของคีย์... คุณเรย์คะ" เสียงทุ้มนุ่มที่เจือประกายเย้ยหยันเล็กๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมเพนท์เฮوسต์กระจกใส กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นชาเขียวมัทฉะเจือความเย็นเยือกของโอเมก้าสายเลือดบริสุทธิ์ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นของอัลฟ่าเจ้าของห้องอย่างชัดเจน เป็นการคุกคามทางกลิ่นที่นุ่มนวลแต่ทรงพลังจนน่าหงุดหงิด เรย์ขยับกรอบแว่นสายตา เลื่อนสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงกราฟการเงินสีแดงฉานขึ้นมองบุคคลตรงข้าม ใบหน้าคมคายเรียบตึงจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมอง 'เซน' ไลฟ์โค้ชและที่ปรึกษาภาพลักษณ์ชื่อดังที่รัฐบาลและบริษัทมหาชนต่างแย่งตัวกันด้วยความรู้สึกอยากจะซัดสักหมัดให้หายหมั่นไส้ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดกับท่าทางไขว่ห้างอย่างไร้ความเกรงกลัว ทำให้คนมองอย่างเรย์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อในเกมที่อีกฝ่ายเป็นคนกุมรีโมตคอนโทรล "พูดจบหรือยังครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันติดปากคำว่าครับจากพวกโปรแกรมเมอร์สมองทึบแถวนี้" เรย์จงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเยาะหยันเพื่อลดทอนความเหนือกว่าของอีกฝ่าย "ถ้าเชิญคุณมาเพื่อฟังคำดูถูกถูไถที่ใครๆ ก็รู้ รบกวนเซ็นใบรับเช็คแล้วไสหัวออกไปจากตึกของดิฉันได้เลยค่ะ บริการให้คำปรึกษาชั่วโมงละหลักแสนของคุณ ดูท่าจะคุ้มค่ากับค่าหมึกปริินต์เอกสารพวกนี้แค่นั้นแหละ" เซนไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะประชุมกระจกเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังฟังเสียงเพลงรื่นหู ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เรย์ลงความเห็นว่ามันน่าหมั่นไส้ที่สุดตั้งแต่เกิดมา "ปากจัดสมคำร่ำลือนะคะ คุณเรย์... อัจฉริยะด้านการเขียนอัลกอริทึมที่เขียนโค้ดเก่งทุกเรื่อง ยกเว้นวิธีผูกมิตรกับตลาดทุน" เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของซีอีโอหนุ่มจนกลิ่นฟีโรโมนชาเขียวเย็นๆ เริ่มแทรกซึมผ่านเกราะป้องกัน "แต่เสียดายจังนะคะ ที่อัลกอริทึมความอัจฉริยะของคุณมันกำลังจะพังพินาศ เพราะคุณแยกแยะระหว่าง 'ความจริง' กับ 'อีโก้' ไม่เป็น" "ถอยไป" เรย์กดเสียงต่ำ เตือนด้วยสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าที่เริ่มรู้สึกว่าพื้นที่ส่วนตัวกำลังถูกรุกราน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อกดดัน แต่น่าแปลกที่โอเมก้าตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าจะถอยหนี แถมยังโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ดิฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นลูกน้องคุณค่ะ คุณเรย์" เซนกระซิบเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากอยู่ห่างเพียงคืบ "แต่ฉันมาที่นี่ในฐานะคนเดียวที่จะช่วยไม่ให้คุณกลายเป็นผู้แพ้ในเกมที่ 'คีย์' กำลังเดินหมากอยู่... คุณอยากเสียบริษัทนี้ให้ไอ้สารเลวนั่น หรือจะยอมกลืนศักดิ์ศรีแล้วจ้างฉัน?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์มองลึกลงไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้น พยายามค้นหาความหวาดกลัวหรือความลังเล แต่สิ่งที่พบมีเพียงความมั่นใจที่ฉาบอยู่บนความท้าทาย ปมในใจเรื่องความไว้วางใจกรีดลึกขึ้นมาทันที คีย์... คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบทุกอย่างของเขา ไม่เพียงแต่ต้องการบริษัท แต่ยังต้องการทำลายตัวเขาให้ราบคาบ และการจ้างโอเมก้าปากร้ายคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการชักศึกเข้าบ้าน แต่มันคือทางรอดเดียว... เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ขยับเข้าไปประชิดจนเซนต้องเป็นฝ่ายผับตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับระยะห่าง มือหนายื่นออกไปคว้าคางมนของอีกฝ่ายไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมขู่ บีบเบาๆ พอให้รู้สึกเจ็บ "มั่นใจนักนะ... ถ้าจ้างแล้วบริษัทฉันยังเจ๊ง คุณเตรียมตัวมาเป็นทาสขัดห้องน้ำให้ฉันจนชดใช้ค่าจ้างไม่หมดแน่ เซน" เซนปัดมือเรย์ออกอย่างไม่แยแส เชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่ทำเอาหัวใจของซีอีโอหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ยินดีต้อนรับค่ะ เจ้านาย..." เซนกระซิบชิดริมหู "...เตรียมตัวรับมือกับความจริงที่เจ็บปวดได้เลย เพราะฉันจะรื้อระบบหัวใจและสมองพังๆ ของคุณใหม่ทั้งหมดเอง" เสียงก๊อกๆ ดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เรย์หันขวับไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ทว่าร่างสูงโปรดของคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นกลับทำให้เลือดในกายของซีอีโอหนุ่มเย็นเฉียบลงทันที "ขอโทษที่รบกวนเวลาสวีทนะครับ... พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาดูว่า 'ว่าที่' อดีตบริษัทของเรย์ ไปถึงไหนกันแล้ว" คีย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงยาพิษ พร้อมกับกวาดสายตามองเรย์และเซนที่ยืนประชิดกันด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่ารังเกียจที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาหลงกลรักในระบบนี้นะคะ