สนามทดลองความอดทน

"รสนิยมต่ำตม... ใช้โค้ดขยะมาปกปิดร่องรอยเนี่ยนะ คีย์คงคิดว่าตัวเองฉลาดจนลืมไปว่าหางมันโผล่ตั้งแต่บรรทัดที่สิบสองแล้ว" น้ำเสียงราบเรียบของเซนไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่ทว่ามันกลับกรีดลึกลงไปในโสตประสาทของเรย์ อัลฟ่าหนุ่มหันขวับมามองร่างโปร่งที่ยืนประชิดอยู่ข้างกาย กลิ่นอายจางๆ ของเซนที่คล้ายกลิ่นฝนแรกหลังพายุทำเอาลมหายใจของเขาสะดุดไปครู่หนึ่ง "อย่าทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจหน่อยเลย เซน" เรย์แค่นยิ้ม ดันตัวถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่ปลอดภัย ก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานราคาแพงหันไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก "คนแบบคีย์ไม่มาเดินเพ่นพ่านในออฟฟิศฉันในเวลาแบบนี้หรอก" ทว่าทันทีที่คำพูดนั้นขาดคำ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่จงใจเน้นจังหวะให้ดูคุกคามก็ดังก้องขึ้นจากทางหน้าประตูลิฟต์ที่เพิ่งเปิดออก ร่างสูงโปร่งของ 'คีย์' ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่ดูอย่างไรก็เป็นยิ้มที่ไม่เป็นมิตร ในมือถือแก้วกาแฟพรีเมียมราวกับจะบอกว่าเขาเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้มากกว่าเจ้าของตัวจริงเสียอีก "โอ้... ดูเหมือนผมจะพลาดช่วงเวลาสำคัญไปเสียแล้ว" คีย์หยุดยืนอยู่กลางห้อง สายตาคมกริบเหลือบมองรหัสบนหน้าจอ ก่อนจะปรายตามองเซนด้วยแววตาที่สื่อถึงความไม่พอใจอย่างเปิดเผย "คุณไลฟ์โค้ชมาทำอะไรที่ห้องทำงาน CEO ในยามวิกาลครับ? หรือว่าคอร์สล่าสุดคือการสอนให้คนอื่นรู้จักเป็น 'คนนอก' ที่รู้งานมากเกินไป?" เซนไม่ได้หันไปมองคีย์ด้วยซ้ำ เขาจ้องหน้าเรย์ ราวกับจะประเมินว่าเจ้าของบริษัทตรงหน้ากำลังจะเล่นเกมอะไร "ความอดทนของคนเรามีจำกัดนะเรย์" เซนเอ่ยขึ้น ลอยหน้าลอยตาเมินคำถากถางของคีย์โดยสิ้นเชิง "ถ้าคุณยังปล่อยให้คนพวกนี้ทำตัวเป็นปลวกกัดกินโค้ดของคุณแบบนี้ ต่อให้คุณเป็นอัจฉริยะแค่ไหน สุดท้ายบริษัทคุณก็เป็นได้แค่ซากปรักหักพัง" "หุบปากซะ" เรย์คำรามต่ำ เสียงอัลฟ่าที่กดดันออกมาทำให้อากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันที คีย์หัวเราะหึ เดินตรงเข้ามาใกล้เรย์มากขึ้นจนเซนต้องขยับตัวเข้ามาแทรกกลาง ความเงียบที่เกิดขึ้นในชั่วขณะนั้นเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ เซนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เรย์ส่งออกมา แต่เขากลับไม่ถอยหนี กลับกัน... เขากลับจงใจเอื้อมมือไปคว้าแก้วกาแฟจากมือคีย์มาถือไว้เองหน้าตาเฉย "กาแฟแก้วนี้ราคาแพงนะครับ แต่น่าเสียดายที่มันมีกลิ่นของความจนตรอกติดมาด้วย" เซนขยับยิ้มหวานที่เคลือบด้วยยาพิษ "คุณคิดว่าการแฮกครั้งนี้จะทำให้เรย์ก้มหัวให้คุณเหรอคีย์? ผิดถนัด... เพราะยิ่งคุณบีบ เขาก็ยิ่งจะสู้ และในฐานะที่ผมเป็นไลฟ์โค้ชส่วนตัวของเขา... ผมไม่อนุญาตให้ใครมาทำลายผลงานที่ผมเป็นคนดูแล" "ไลฟ์โค้ชส่วนตัว?" คีย์ขมวดคิ้ว "เรย์ นายไปเอาตัวอะไรมาป้วนเปี้ยนในบริษัท สติปัญญาดีขึ้นหรือแย่ลงกันแน่?" เรย์ยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมจ้องมองเซนที่กล้าเปิดหน้าชนกับคีย์แทนเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เรย์เห็นว่ามีใครบางคนก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่เขาปิดตายไว้อย่างเหนียวแน่นได้โดยไม่สะทกสะท้าน "เซน ออกไป" เรย์สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่มือของเขากลับกระตุกดึงแขนเสื้อของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นสัญญาณลับที่สื่อความหมายต่างจากคำพูด เซนชำเลืองมองมือของเรย์ที่จับแขนเขาไว้ ก่อนจะหันมาสบตาคีย์ด้วยสายตาที่อ่านยาก "สนามทดลองนี้ดูเหมือนจะเริ่มสนุกขึ้นแล้วนะเรย์" เขาขยับเข้าใกล้เรย์มากขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า "คุณบอกว่าอยากเจาะกำแพงของผมใช่ไหม? งั้นคืนนี้... ลองเริ่มที่การไล่ผู้บุกรุกคนนี้ออกไปก่อนดีไหมคะ?" คำว่า 'คะ' ที่หลุดออกมาอย่างตั้งใจทำให้เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง มันไม่ใช่ความหวาน แต่มันคือการท้าทายที่ทำให้เลือดในกายอัลฟ่าเดือดพล่าน คีย์เห็นเคมีที่ผิดปกติระหว่างคนทั้งคู่ก็กำหมัดแน่น "พวกแกสองคนคิดจะเล่นเกมอะไรกัน?" "เกมที่คนชั้นต่ำอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ" เซนตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย็น ก่อนจะก้าวถอยหลังไปพิงโต๊ะทำงานของเรย์ ร่างโปร่งนั่งลงบนขอบโต๊ะอย่างถือดี สายตาท้าทายจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแสดงรหัสค้างอยู่ "เรย์... ถ้าคุณไม่จัดการ ผมจะถือว่าคุณเป็นพวกเดียวกับเขานะคะ แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือน" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟจนดูราวกับปีศาจ เขาก้าวไปหยุดอยู่หน้าคีย์ สายตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความปรานีบ่งบอกชัดเจนว่าความอดทนของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว "ออกไปจากบริษัทฉัน ก่อนที่ฉันจะทำให้รู้ว่า... การที่ฉันยอมให้พวกแกเล่นสนุกมานาน มันไม่ใช่เพราะฉันกลัว แต่เพราะฉันกำลังรอเวลาที่จะฝังพวกแกให้จมดินพร้อมกับโค้ดขยะพวกนี้" คีย์กัดฟันกรอด แววตาเต็มไปด้วยความพยาบาท เขามองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างเดือดดาล ก่อนจะหันหลังเดินกระทืบเท้าออกไปจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง บรรยากาศในห้องก็เงียบสงัดลงทันที แต่ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันกลับกลายเป็นความร้อนแรงที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ เรย์หันกลับมาหาเซนที่ยังคงนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ร่างของทั้งคู่ขยับเข้าหากันโดยไม่มีการนัดหมาย "คุณเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?" เรย์ถาม น้ำเสียงของเขากระเส่าขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าที่เริ่มจะคุมไม่อยู่แผ่ออกมาปกคลุมทั่วห้อง เซนยื่นมือไปเช็ดรอยยิ้มที่มุมปากของเรย์เบาๆ สายตาที่เคยดูร้ายกาจเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างน่าใจหาย "ไม่ได้เล่นเกมค่ะ... แต่แค่กำลังพิสูจน์ว่า" เซนโน้มตัวเข้าไปจนริมฝีปากเกือบจะแตะกัน "คนที่พยายามปิดกั้นหัวใจตัวเองมาตลอดอย่างคุณ... จะทนได้นานแค่ไหน ถ้ามีคนกล้าข้ามเส้นเข้ามาในโลกของคุณแบบผม" เรย์ไม่รอช้า เขาคว้าเอวบางของเซนเข้ามากระชากตัวจนร่างโปร่งแทบจะล้มลงมาปะทะแผงอก ความรู้สึกที่สั่งให้หยุดถูกปัดทิ้งไปจนสิ้น เหลือเพียงความต้องการที่พุ่งพล่าน "งั้นก็ลองดู..." เรย์กระซิบชิดริมฝีปาก "ว่าสิ่งที่คุณทำ... มันคือการช่วย หรือเป็นการเรียกร้องความสนใจที่อาจจะทำให้คุณไม่มีวันได้กลับออกไปจากห้องนี้อีกเลย" ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยทั่วทั้งบริษัทก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกัน! หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกตัวในห้องดับมืดลง ก่อนจะมีตัวเลขสีแดงวิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว... รหัสลับที่คีย์ทิ้งไว้ไม่ได้เป็นแค่รหัสธรรมดา แต่มันคือ 'ระเบิดเวลาทางดิจิทัล' ที่กำลังจะล้างผลาญทุกอย่างที่เรย์สร้างมา! เรย์ผละออกจากเซนด้วยใบหน้าที่ซีดเผือก เขาหันไปที่หน้าจอทันที "บ้าเอ๊ย! มันไม่ได้แค่มาขู่... แต่มันจะทำลายระบบทั้งหมด!" เซนรีบคว้าข้อมือเรย์ไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่ง "ถอยไป... งานนี้ไม่ใช่แค่เรื่องโค้ดแล้วเรย์ แต่มันคือการตัดสินว่าเราสองคน... จะยอมแพ้ หรือจะร่วมมือกันเพื่อหยุดมัน!" เรย์หันมาสบตาเซน แววตาของทั้งคู่สื่อสารกันด้วยความมุ่งมั่นที่มากกว่าคำพูดใดๆ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอหลักก็เปลี่ยนเป็นภาพถ่ายลับที่เผยให้เห็นใครบางคน... คนที่ทั้งคู่รู้จักดีที่สุดและไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะเป็นคนทำลายบริษัทนี้! เรย์และเซนต่างเบิกตากว้างพร้อมกัน... เพราะสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือภาพของ 'บุคคลที่ควรจะตายไปแล้ว' เมื่อห้าปีก่อน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเรย์กับเซนในตอนนี้นะคะ!