อคติที่ซ่อนอยู่

หน้าจอโฮโลแกรมส่องประกายสีฟ้าครามสะท้อนกับแววตาคู่คมที่ไหวระริกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... ภาพใบหน้าของบุคคลที่ถูกฝังกลบไว้ในความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนกำลังจ้องมองพวกเขากลับมาจากความมืดมิด เรย์ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว สันจมูกคมสันเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหว ขณะที่เซนเบี่ยงตัวบังหน้าจอโดยสัญชาตญาณ ทว่ากลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนป่าของอัลฟ่าหนุ่มกลับเริ่มแปรปรวนจนอบอวลไปทั่วห้องทำงานแคบ ๆ นี้ "ปิดมันซะ เรย์" เสียงหวานที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นพร่าเล็กน้อย เซนเอื้อมมือเรียวไปหมายจะกดปิดระบบ แต่เรย์กลับเร็วกว่า มือใหญ่คว้าข้อมือขาวไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้โอเมก้าหนุ่มชะงัก "ทำไมฉันต้องปิด ในเมื่อคุณดูเหมือนจะรู้จัก 'คนตาย' คนนี้ดีกว่าใคร" เรย์หรี่ตามอง มืออีกข้างปัดปุ่มคีย์บอร์ดรัวเร็วเพื่อสืบหาต้นตอสัญญาณ "ปล่อยฉันนะ เรย์! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัว..." จังหวะนั้นเองที่ความกดดันจากระบบและบรรยากาศตึงเครียดทำร้ายร่างกายเกินต้านทาน กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวของเซนที่ปกติถูกกดทับไว้ด้วยยาระงับกลิ่นราคาแพงและมาดอันเย่อหยิ่ง กลับรั่วไหลออกมา... กลิ่นวานิลลาผสมดอกไอริสจาง ๆ ที่หอมหวานจนเป็นอันตรายต่ออัลฟ่า พลันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เรย์ชะงัก กลิ่นนี้มัน... โอเมก้า? ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าสวยที่เริ่มขึ้นสีแดงจัด เซนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด พยายามดึงสติแล้วสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุม ก่อนจะทรุดตัวลงพิงกับขอบโต๊ะทำงานเพื่อพยุงร่างที่เริ่มสั่นเทา "คุณ... ซ่อนกลิ่นไว้เหรอ" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ความสงสัยเรื่องบุคคลในหน้าจอถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าที่ตื่นตัวขึ้นอย่างฉับพลัน "ไลฟ์โค้ชผู้โด่งดัง ที่แท้ก็เป็นโอเมก้าที่ปลอมแปลงสถานะเพื่อเข้ามาเหยียบในบริษัทของฉันงั้นเหรอ เซน?" "หุบปากไปซะ เรย์..." เซนเงยหน้าขึ้นสบตา แววตาที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้ฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด ความลับที่เขาปกปิดมาตลอดหลายปีเพื่อความอยู่รอดกำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้ "ถ้าไม่อยากให้แผนพัง... ส่งยาระงับกลิ่นในกระเป๋าเสื้อฉันมาเดี๋ยวนี้" เรย์ไม่ทำตาม เขากลับโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นสนป่าของเขาแผ่ขยายออกไปเพื่อกดดัน แต่มันกลับทำให้เซนยิ่งหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวพยายามปัดป้องแผงอกแกร่งที่ขวางกั้น "ทำไมฉันต้องช่วยคุณ ในเมื่อคุณโกหกฉันมาตั้งแต่แรก?" เรย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวน ทั้งความโกรธ ความสงสัย และแรงดึงดูดประหลาดที่ปฏิเสธไม่ได้ "บอกฉันมาก่อนสิว่าไอ้คนที่อยู่ในจอภาพนั่น... มันเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ และทำไมมันถึงส่งรหัสลับนี้มาหาเรา" เซนหอบหายใจหนักหน่วง อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่ปั่นป่วน ร่างกายที่อ่อนล้าจากการฝืนใช้ฟีโรโมนข่มความเครียดทำให้เขาแทบจะยืนไม่ไหว มือบางปัดป่ายอย่างไร้เรี่ยวแรงก่อนจะคว้าปกเสื้อของเรย์ไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว "ฉัน... ไม่ได้ตั้งใจจะ..." ประโยคสารภาพยังไม่ทันหลุดจากปาก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ระบบล็อกอัจฉริยะส่งเสียงเตือน *'Warning: Override Access'* ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เรย์และเซนผละออกจากกันอย่างตกใจ ภาพที่สะท้อนในสายตาของแขกผู้มาเยือนคือร่างของโอเมก้าหนุ่มที่กำลังหอบหายใจรดแผงอกของอัลฟ่าหนุ่ม โดยมีกลิ่นวานิลลาฟุ้งกระจายอบอวลทั่วห้องอย่างเด่นชัด คีย์ยืนยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาสีเข้มกวาดมองสภาพอันน่าสงสัยของทั้งคู่ด้วยแววตาสสมเพชเวทนาแก P เย้ยหยัน "โอ้... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะสำคัญของ CEO คนเก่งกับ 'ที่ปรึกษา' คนพิเศษเข้าสินะครับ... หรือควรจะพูดว่า กำลังจับได้คาหนังคาเขาว่าคุณซ่อนโอเมก้าไว้ในบริษัทกันแน่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกับกระต่ายพระจันทร์นะคะ ตอนหน้าเตรียมรับแรงกระแทกได้เลยค่ะ!