พื้นที่ส่วนตัวกับอาณาเขตอันตราย

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังแท้บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดีดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ ย้ำเตือนถึงความเปราะบางของความไว้วางใจที่เพิ่งแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา "คุณคิดจะเล่นเกมอะไรกันแน่... พราวพิลาส" น้ำเสียงของลีโอไม่ได้เกรี้ยวกราดจนน่ากลัว แต่มันต่ำทุ้มและเย็นเยียบจนกดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อในกรงขัง แต่ในขณะเดียวกันแววตากลับเจือประกายความผิดหวังวูบหนึ่งอย่างรวดเรวเกินกว่าที่คนทั่วไปจะทันสังเกตเห็น รอยยิ้มมั่นใจที่พราวเคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีพพังทลายลงในพริบตา เมื่อเธอตระหนักได้ทันทีว่า... เกมนี้มีคนทรยศแฝงตัวอยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด และเอกสารลับทางการเงินของบริษัทถูกส่งต่อไปยังมือของธาม อดีคนคู่หมั้นและศัตรูตัวฉกาจของเธอได้อย่างไร้รอยต่อ พราวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองอันชาญฉลาดประมวลผลด้วยความเร็วสูงเพื่อหาทางรอดจากสถานการณ์ที่บีบคั้นนี้ เธอไม่เคยพลาด... นี่คือคดีแรกที่หลุมพรางถูกขุดขึ้นมาใต้ฝ่าเท้าของเธอเอง "ฉันไม่ได้ทำ" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "และฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำลายคดีที่ตัวเองเป็นคนดูแลร่วมกับคุณค่ะ" "เหตุผลเหรอ?" ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย้ายวนอันตรายลอยเข้าแตะจมูก "บางที... ถ่านไฟเก่าระหว่างคุณกับธามอาจจะยังไม่มอดดับลงอย่างที่คุณพยายามแสดงออกให้ฉันเห็นก็เป็นได้" คำพูดนั้นเสียดแทงจิตใจของทนายความสาวจนเธอต้องกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่กำลังพุ่งพล่าน "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับจรรยาบรรณวิชาชีพนะคะ คณิน!" พราวตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าฉันจะขายข้อมูล ฉันคงไม่เลือกวิธีที่โง่เง่าและสาวมาถึงตัวได้ง่ายขนาดนี้หรอกค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด ท่ามกลางกระแสไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่ปะทะกันอย่างรุนแรง ลีโอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาคมกريบสำรวจใบหน้าเรียวที่ฉายแววทิฐิและตื่นตระหนกเล็กๆ ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยคำพูดที่เปลี่ยนทิศทางของเกมทั้งหมด "ถ้าอย่างนั้น... ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าคุณบริสุทธิ์ใจ" ลีโอยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "คืนนี้... ย้ายไปทำงานที่เพนต์เฮาส์ของฉัน ที่นั่นมีระบบความปลอดภัยสูงสุดที่คุณต้องการ และไม่มีใครหน้าไหนเข้าถึงตัวคุณหรือเอกสารพวกนั้นได้จนกว่าเราจะลากตัวหนอนบ่อนไส้ออกมา" พราวชะงักไปทันที สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องลั่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับการตัดสินใจที่บ้าบิ่นของเขา "คุณกำลังเสียสติหรือเปล่าคะ คณิน? ให้ฉันไปอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของคุณเนี่ยนะ นั่นมันเขตอันตรายชัดๆ" "อันตรายสำหรับคุณ... หรือสำหรับหัวใจของคุณกันแน่ที่กลัวว่าจะต้านทานความใกล้ชิดไม่ไหว?" ลีโอกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเจ้าเล่ห์และเย้ายวนใจจนขนลุกชัน "เลือกเอา พราวพิลาสว่าจะยอมตกเป็นเป้าสังหารของธาม... หรือจะมาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน" และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการก้าวเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนา... --- ประตูเพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางเมืองเปิดออก เผยให้เห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของมหานครที่สว่างไสวราวกับดวงดาวบนพื้นดิน แสงไฟระยิบระยับสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่จรดเพดาน ขับเน้นบรรยากาศภายในห้องให้ดูเงียบสงบแต่ทรงพลัง คล้ายกับรังของพญาอินทรีย์ที่มองลงมายังโลกเบื้องล่างด้วยสายตาเหนือกว่า พราวกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มอย่างรุ่มรวยและมีรสนิยม ทุกชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์บอกถึงความมั่งคั่งและอำนาจ แต่นอกจากความหรูหราแล้ว สิ่งที่เธสัมผัสได้ทันทีคือความเงียบงันที่กดดันและพื้นที่ส่วนตัวอันเข้ม1งวดของเจ้าของห้อง "วางกระเป๋าตรงนั้นได้เลย" ลีโอถอดสูทเนื้อดีพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวบริเวณคอออกสองเม็ด เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและแผงอกกว้างที่ชวนให้สายตาเผลอไผลไปมอง "ห้องนอนแขกอยู่ทางซ้ายมือ ส่วนห้องทำงานของฉัน... คุณเข้าได้เฉพาะเวลาที่มีฉันอยู่ด้วยเท่านั้น" พราววางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะกระจก หันมามองเขาด้วยแววตาระแวดระวัง "คุณไม่ต้องก้ำกึ่งเรื่องอาณาเขตหรอกค่ะ ฉันรู้ตัวดีว่าสถานะตอนนี้คืออะไร... ฉันเป็นแค่นักโทษชั่วคราวที่รอวันพิสูจน์ความบริสุทธิ์" "ไม่ใช่ingนักโทษหรอก..." ลีโอก้าวเดินเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนพราวต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "แต่เป็น... แขกคนสำคัญที่ฉันยินดีจะดูแลเป็นพิเศษต่างหาก" ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายเฉพาะตัวของลีโอผสมผสานกับความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้อง สร้างความปั่นป่วนในช่องท้องของพราวอย่างประหลาด เธองัดกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปิดกั้นความรู้สึกหวั่นไหว พยายามรักษาความนิ่งสงบของนักกฎหมายมืออาชีพเอาไว้ "กรุณาถอยออกไปหน่อยค่ะ คณิน เราตกลงกันแล้วว่าจะทำงานร่วมกัน ไม่ใช่..." "ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว?" ลีโอต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียกรอบหน้าของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอาพราวสะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "พราว... ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน ไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องงานร้อยเปอร์เซ็นต์หริกหรอกนะ คุณก็รู้ดีแก่ใจ" ดวงตาสีเข้มคู่นั้นลึกล้ำราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไป พราวมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น และชั่วขณะหนึ่ง เธอกลับสังเกตเห็นมุมมองที่ลึกซึ้งและเปราะบางอย่างประหลาดซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งและท่าทีเจ้าเล่ห์ของเขา มันคือแววตาของคนที่เคยสูญเสีย... คนที่หวาดกลัวการถูกหักหลังไม่ต่างจากเธอ ความแข็งกร้าวในใจของพราวหลอมละลายลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แทนที่จะผลักไส เธอสบตากับเขา นิ่งงันและจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์นั้น "ทำไมถึงเชื่อใจฉัน... ทั้งๆ ที่หลักฐานทั้งหมดมันชี้มาที่ฉัน" เสียงของเธออ่อนลงโดยอัตโนมัติ เจือความสงสัยที่อัดอั้นมานาน ลีโอโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม เสียงของเขากระซิบชิดริมฝีปากเธอแผ่วเบา "เพราะสายตาของคนที่กำลังโกหก... มันไม่ได้ฉายแววพยศเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้" ลีโอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเจ้าเล่ห์เหมือนเคย แต่กลับอบอุ่นและจริงจังจนน่าใจหาย "และที่สำคัญ... ฉันเดิมพันทุกอย่างไว้กับคุณแล้ว พราวพิลาส อย่าทำให้ฉันผิดหวัง" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การขู่บังคับ แต่มันคือคำประกาศิตที่ผูกมัดหัวใจของทั้งสองคนเข้าไว้ด้วยกันอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง --- บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางอบอวลไปด้วยแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เอกสารคดีสำคัญนับร้อยหน้าถูกกางออกบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ พราวสวมแว่นสายตาบางเบาขณะที่กำลังกวาดสายตาอ่านบันทึกการโอนเงินที่ถูกส่งต่อมาจากแหล่งนิรนาม โดยมีลีโอนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้าม คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ความเงียบสงบดำเนินไปเกือบสองชั่วโมง จนกระทั่งพราวขมวดคิ้วแน่น มือเรียวหยุดชะงักลงที่บรรทัดสุดท้ายของเอกสารหน้าสำคัญ "มีอะไร?" ลีโอเอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเธอ "เส้นทางการเงินนี้..." พราวถอดแว่นตากออก วางลงบนโต๊ะอย่างแรง นัยน์ตาคู่สวยฉายแววตื่นตะลึงระคนโกรธจัด "มันไม่ได้ถูกส่งมาจากคนนอก... และมันไม่ใช่ฝีมือของธาม" ลีโอลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานด้วยความรวดเร็ว "ว่ายังไงนะ?" "คนที่เข้าถึงรหัสผ่านและระบบการเงินระดับนี้ได้... มีแค่คนในบริษัทของเราเอง และรหัสยืนยันตัวตนระดับผู้บริหารขั้นสูงสุดนี้..." พราวเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก "มันคือรหัสลับของ... เลขานุการส่วนตัวของคุณเอง!" ทันทีที่สิ้นคำพูด เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังลั่นกังวานไปทั่วทั้งเพนต์เฮาส์ ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืดมิดในทันที หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องทำงานดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ และก่อนที่คนทั้งคู่จะได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็กำลังวิ่งตรงเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงานอย่างรวดเร็ว! ติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "มิดไนท์คิส" เสมอมานะคะ!