เสียงปรบมือจากคนข้างกาย

“ยินดีด้วยกับชัยชนะในศาล... แต่เกมกระดานจริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ คุณคณิน” คำพูดของธามยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของพราว ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจที่พยายามฉีกกระชากความสำเร็จในวันนี้ให้กลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่า เธอเดินออกมาจากประตูศาลด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้ในใจจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากคำเตือนนั้น ทว่าสัมผัสหนักแน่นที่โอบกระชับเอวบางของเธอไว้ในทันทีที่ก้าวพ้นบันไดศาล ก็ดึงให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิดที่มืดมน “ไม่ต้องไปฟังมันหรอก พราว” ลีโอ—หรือคณินในสายตาคนนอก—กระซิบเสียงต่ำข้างใบหู แรงบีบที่เอวของเขาไม่ได้แสดงถึงความถือสิทธิ์ แต่มันคือการประกาศอาณาเขตท่ามกลางแสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับสิบที่กรูเข้ามาหาพวกเขาเหมือนฝูงนกแร้งที่ได้กลิ่นเลือด เขาไม่ได้ปล่อยให้ความตื่นตระหนกของสถานการณ์มาทำลายช่วงเวลาของพวกเขา ลีโอหันมาเผชิญหน้ากับพราว ท่ามกลางกระแสความวุ่นวายรอบกาย เขากลับสร้างโลกใบเล็กๆ ขึ้นมาระหว่างเราด้วยดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความภูมิใจและประกายบางอย่างที่พราวอ่านไม่ออก “คุณทำได้ดีมาก” เขาเอ่ย พลางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดกับมาดนักธุรกิจจอมเขี้ยวที่เพิ่งจะถล่มศัตรูในศาลมาหมาดๆ “ทนายพราวพิลาส... วันนี้คุณไม่ใช่แค่ลูกจ้างหรือพี่เลี้ยง แต่นี่คือชัยชนะของคุณ” เสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำไม่ต่างจากพายุฝน ลีโอดึงตัวเธอเข้าไปในอ้อมกอดกว้างอย่างถือวิสาสะท่ามกลางสายตาประชาชี เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวพราวให้ตื่นขึ้น “นี่มันจะเกินหน้าที่ไปแล้วนะคะ เฮีย” เธอพึมพำ ทว่ามือที่ตั้งใจจะผลักอกเขากลับกลายเป็นเกาะกุมปกเสื้อสูทของเขาไว้แน่น “หน้าที่น่ะจบไปแล้ว” เขาผละออกมาเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยแววตาที่ร้อนแรงและอ่อนโยนในคราวเดียวกัน “ตอนนี้เป็นเรื่องของรางวัล... และผมว่าผมยังจ่ายค่าตอบแทนให้คุณไม่สาสมเลย” ในรถลีมูซีนสีดำคันหรูที่เคลื่อนตัวออกจากหน้าศาล ความเงียบงันกลับดูหนักอึ้งกว่าการปะทะด้วยวาจา ลีโอนั่งไขว่ห้าง ปล่อยให้ความมืดมิดภายในรถห่อหุ้มพวกเขาไว้ เขาเฝ้ามองใบหน้าที่ยังคงติดความเครียดขรึมของพราวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “คุณกำลังกลัวอะไรอยู่?” ลีโอถามขึ้นแทรกความเงียบ เขาเอนตัวเข้ามาใกล้จนพราวสัมผัสได้ถึงไอออนความร้อนจากร่างกายของเขา “ฉันไม่ได้กลัวธาม” พราวตอบ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงไฟเมืองวิ่งผ่านเป็นเส้นสาย “แต่ฉันกลัวว่าชัยชนะในวันนี้... คือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่พังทลายลงมากกว่าเดิม ถ้าเราก้าวพลาดเพียงนิดเดียว ความแค้นของเขามันพร้อมจะเผาทุกอย่างที่อยู่รอบตัวคุณ” “รวมถึงคุณด้วยใช่ไหม?” พราวชะงัก เธอหันมาสบตาเขา ลีโอไม่ได้ล้อเล่น แววตาของเขาขึงขังและจ้องมองเธอราวกับจะทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่เธอซ่อนไว้ภายใต้กำแพงน้ำแข็ง “เฮีย...” “ไม่ต้องตอบ” เขาขัดขึ้น ก่อนจะคว้ามือเธอไปกุมไว้แน่น “แค่รู้ไว้ว่าต่อให้โลกทั้งใบจะล่มสลายลงต่อหน้า แต่ในวินาทีนี้... คุณคือคนที่ผมเลือกจะกอดไว้เป็นคนสุดท้าย” คำสารภาพนั้นไม่ได้มาพร้อมกับความหวานหยด แต่มาพร้อมกับความหนักแน่นที่สั่นคลอนหัวใจของพราว ลีโอโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันเพียงแผ่วเบา ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมันเป็นการบดจูบที่เร่าร้อนและหิวกระหาย ความโหยหาที่ถูกเก็บกดมาตลอดการสู้คดีในศาลระเบิดออกในวินาทีนี้ มือหนาของลีโอลากไล้ผ่านแผ่นหลังของเธอ แรงสัมผัสผ่านเนื้อผ้าชุดสูททำงานที่รัดรูปนั้นทำให้พราวหายใจติดขัด เธอจูบตอบเขาอย่างโหยหาไม่ต่างกัน รสชาติของอำนาจและการเอาชนะผสมปนเปไปกับรสสัมผัสแห่งความปรารถนา ลีโออุ้มเธอขึ้นวางบนตักอย่างง่ายดาย แม้ในพื้นที่แคบๆ ภายในรถ แต่ความรู้สึกของพวกเขากลับกว้างใหญ่เกินกว่าจะควบคุม สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นความวาบหวาม เมื่อนิ้วมือร้อนผ่าวของเขาแทรกผ่านสาบเสื้อ ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดที่ร้อนผ่าวไปตามแรงอารมณ์ พราวเชิดหน้าขึ้น ลมหายใจหอบถี่ของเธอประสานกับเสียงครางต่ำในลำคอของลีโอ ความเย่อหยิ่งของทนายสาวผู้ไม่เคยยอมแพ้พ่ายต่อสิ่งใด บัดนี้กลับยอมสยบให้กับสัมผัสที่เขามอบให้อย่างเต็มใจ นี่ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์เชิงชู้สาว แต่มันคือการแลกเปลี่ยนจิตวิญญาณในเกมที่ไม่มีใครยอมใคร เมื่อรถหยุดนิ่งสนิทลงที่หน้าคฤหาสน์ส่วนตัว ลีโออุ้มเธอลงจากรถโดยไม่สนใจสายตาของบอดี้การ์ดรอบข้าง เขาพาเธอตรงดิ่งเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวขับเน้นให้เห็นถึงความป่าเถื่อนที่ซ่อนอยู่หลังภาพลักษณ์คุณชายผู้เพียบพร้อม เขากดตัวเธอลงบนเตียงกว้าง กลิ่นหอมจากเรือนกายของพราวทำให้เขาราวกับคนคลั่ง “พราว...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแหบพร่าในขณะที่เขากำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาออกไป “คืนนี้ อย่าคิดถึงเรื่องคดี อย่าคิดถึงเรื่องธาม... คิดแค่ว่าคุณเป็นของผม และผมก็เป็นของคุณ” พราวไม่ได้ตอบด้วยคำพูด เธอเพียงใช้สองแขนโอบรัดรอบคอเขาไว้ แล้วดึงรั้งให้ลงมาแนบชิด แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำลายกำแพงทั้งหมดที่เธอเคยสร้างไว้จนพังทลายลงสิ้น... ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังแตะถึงขีดสุดแห่งความสุขสม เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงของลีโอกลับดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ลีโอขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดแต่ไม่ได้สนใจจะหยิบมันขึ้นมา จนกระทั่งข้อความแจ้งเตือนที่สว่างวาบขึ้นบนหน้าจอทำให้สายตาของพราวที่เหลือบไปเห็นต้องเบิกกว้าง มันคือรูปภาพจากเบอร์นิรนาม... รูปถ่ายของพราวในเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน—เหตุการณ์ที่เธอถูกกล่าวหาว่าทุจริตคดีและเป็นต้นเหตุให้ชีวิตใครบางคนต้องพังทลาย—ภาพที่เธอไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ แม้แต่ลีโอ! ข้างใต้ภาพนั้น มีข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาหัวใจของเธอดิ่งวูบลงสู่เหว: *“ความลับในอดีตกำลังจะถูกขุดขึ้นมา... เกมนี้ใครกันแน่ที่กำลังจะพ่ายแพ้, คุณพราว?”* มิดไนท์คิสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านอุปสรรคมาด้วยกันจนถึงตอนที่ 30 นะคะ