เคลียร์ใจกับอดีต

“คุณคิดว่าการขุดคุ้ยซากศพในอดีตขึ้นมาจะทำให้คุณชนะคดีนี้ได้จริงเหรอคะ ธาม?” น้ำเสียงของพราวราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในกำมะหยี่ เธอวางภาพถ่ายปริศนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของธาม แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าของเธอแลดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ พราวไม่ได้มาที่นี่เพื่ออ้อนวอน แต่เธอมาเพื่อประกาศจุดจบของหมากเกมนี้ ธามเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร มุมปากของเขากระตุกยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้าๆ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่เขารู้ดีว่าไม่มีวันขายให้ใคร “ความลับที่ถูกฝังไว้ลึก... มักจะมีกลิ่นเน่าเหม็นเสมอ พราว” ธามเอ่ยขึ้นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “และผมเชื่อว่า ‘ลีโอ’ ของคุณคงไม่อยากให้กลิ่นนั้นกระจายไปทั่วห้องพิจารณาคดีหรอก จริงไหม?” พราวแค่นหัวเราะในลำคอ เธอก้าวเข้าหาโต๊ะของเขาช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนเสียงเคานต์ดาวน์แห่งความพินาศ “คุณเข้าใจผิดไปหน่อยนะคะธาม คุณคิดว่าสิ่งที่อยู่ในภาพนี้คืออาวุธที่ใช้ทำลายลีโอได้ แต่สิ่งที่คุณลืมไปคือ... คนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดไม่ใช่ลีโอ แต่เป็นฉัน” พราวโน้มตัวลงไปจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอปะทะกับกลิ่นยาสูบจางๆ ของเขา “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอให้คุณหยุด แต่ฉันมาเพื่อบอกว่า เกมที่คุณกำลังเล่นอยู่น่ะ... คุณกำลังเดินหมากผิดตาตั้งแต่เริ่มแล้ว” ธามชะงัก สายตาที่เคยหยิ่งผยองสั่นไหววูบหนึ่ง “คุณจะทำอะไรพราว? อย่าบอกนะว่าคุณจะทำลายตัวเองไปพร้อมกับเขา” “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาสิ่งที่ควรค่าแก่การรักษา” พราวตอบพลางยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว “เราเคยหมั้นกัน เราเคยรู้จักกันดี แต่คุณเปลี่ยนไปมากเสียจนฉันแทบจำไม่ได้ว่าคนที่ฉันเคยไว้วางใจ คือคนที่พยายามจะฝังฉันทั้งเป็นเพื่ออำนาจแค่เพียงหยิบมือ” “อำนาจงั้นเหรอ?” ธามหัวเราะหึ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันเธอด้วยรูปร่างที่ใหญ่กว่า “สำหรับผม มันไม่ใช่แค่เรื่องอำนาจพราว มันคือการชดใช้! ครอบครัวลีโอพรากทุกอย่างไปจากชีวิตผม และคุณ... คุณก็เลือกจะยืนเคียงข้างฆาตกรทางธุรกิจพวกนั้น” “ถ้าคุณแยกแยะระหว่าง ‘ความแค้น’ กับ ‘ความจริง’ ไม่ได้ คุณก็ไม่คู่ควรกับการเป็นทนายความเลยสักนิด” พราวหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ธามกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนน่ากลัว แต่มันเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่สะสมมานาน ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาผ่านเข้าสู่ผิวหนังของเธอ พราวไม่ขัดขืน เธอเพียงแต่หันกลับมาสบตาเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง... ความสงบที่น่ากลัวกว่าความโกรธเกรี้ยวใดๆ “ปล่อยค่ะธาม ถ้าคุณไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงด้วยการที่คุณต้องถอนตัวจากคดีนี้เองด้วยหลักฐานอีกชุดที่ฉันเพิ่งส่งให้ทางสภาทนายความเมื่อสิบนาทีที่แล้ว” ธามปล่อยมือเธอราวกับถูกของร้อน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มด้วยความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง “คุณกล้าดีมากนะพราว” “ฉันไม่ได้กล้า... แต่ฉัน ‘ฉลาด’ พอที่จะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องตกเป็นเบี้ยล่างของคนเห็นแก่ตัวแบบคุณ” พราวจัดปกเสื้อให้เรียบกริบ แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นกับชัยชนะที่เพิ่งหยิบยื่นให้ตัวเอง “ขอให้โชคดีกับบทเรียนครั้งสุดท้ายนี้นะคะ” เธอก้าวพ้นประตูห้องทำงานนั้นออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโล่งใจที่ได้สะสางเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ทันทีที่เธอเดินผ่านมุมตึก สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร้นที่ยืนพิงผนังอยู่ในมุมมืด ลีโออยู่ที่นั่น ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเธอด้วยความหมายที่ยากจะตีความ “เคลียร์ใจเสร็จแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำของลีโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พราวถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขา “ทุกอย่างจบแล้วค่ะ” ลีโอคว้าเอวบางของเธอไว้แน่นก่อนจะดึงเข้าหาตัวจนไร้ระยะห่าง กลิ่นกายสะอาดสดชื่นของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่ข้างหู ก่อนที่เขาจะกระซิบคำที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “จบจริงน่ะเหรอพราว? เพราะในขณะที่เธอจัดการกับอดีต... มีคนบางคนเพิ่งจะส่งไฟล์ลับเข้าอีเมลของฉัน สิ่งที่อยู่ในนั้น... มันคือความจริงที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดโดยที่แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่เคยรู้” พราวตัวแข็งทื่อ เธอเบิกตากว้างเมื่อลีโอยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาตรงหน้าเธอ บนนั้นคือเอกสารบันทึกลับฉบับหนึ่ง... มันคือหลักฐานยืนยันความสัมพันธ์ในอดีตที่เธอเคยมีกับคนที่ลีโอเกลียดที่สุด และที่แย่กว่านั้น คือวันที่ในเอกสารที่ระบุว่าเธอยังคงแอบติดต่อกับคนผู้นั้นแม้ในวันที่เธอเริ่มต้นคบกับเขา “อธิบายมาสิพราว... ว่าทำไมลายเซ็นของเธอ ถึงไปอยู่ในเอกสารโอนทรัพย์สินของบริษัทคู่แข่งในวันที่เราเริ่มคบกัน?” มิดไนท์คิสขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 31 นะคะ