การเริ่มต้นบทใหม่

“อธิบายมาสิพราว... ว่าทำไมลายเซ็นของเธอ ถึงไปอยู่ในเอกสารโอนทรัพย์สินของบริษัทคู่แข่งในวันที่เราเริ่มคบกัน?” คำถามนั้นไม่ได้ถูกโยนออกมาด้วยเสียงตบะแตกอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เยียบเย็น และกดดันจนบรรยากาศในห้องทำงานหรูหรากลายเป็นห้องสอบสวนขนาดย่อม แสงไฟสีส้มจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานส่องกระทบสันกรอบหน้าคมคายของลีโอ ดวงตาคู่นคมกริบราวกับสัตว์นักล่ากำลังจ้องมองทนายความสาวตรงหน้าโดยไม่กะพริบ เอกสารแผ่นบางที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าพราวเปรียบเสมือนมีดสั้นที่พร้อมจะเชือดเฉือนความสัมพันธ์ที่เพิ่งก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาด้วยความยากลำบาก พราวพิลาสสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเข้มข้นของกาแฟคั่วบดลอยอบอวลอยู่ในโพรงจมูก เธอไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาลงมองเอกสารแผ่นนั้น เพราะเأธอกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านเกมในดวงตาของซีอีโอหนุ่ม กำแพงในใจที่เธอเพิ่งยอมพังทลายลงไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดิมด้วยสัญชาตญาณของการเป็นนักกฎหมาย ผู้หญิงที่ผ่านคดีใหญ่มาโชกโชนอย่างเธอไม่มีวันแสดงความตื่นตระหนกให้ศัตรู... หรือแม้แต่คนที่เธอมอบหัวใจให้ เห็นเป็นอันขาด “คุณกำลังสงสัยในจรรยาบรรณวิชาชีพของฉัน หรือกำลังสงสัยในความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณกันแน่คะ, คุณคณิน” พราวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง แขนแกร่งกอดอกไว้หลวมๆ ท่าทีที่ดูผ่อนคลายนั้นขัดแย้งกับบรรยากาศรอบตัวที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก “จรรยาบรรณกับหัวใจ มันใช้มาวัดค่าความภักดีไม่ได้หรอกนะพราว โดยเฉพาะเมื่อคนที่อยู่เบื้องหลังเอกสารฉบับนี้คือ ‘ธาม’ อดีตคู่หมั้นผู้แสนดีของเธอ” ลีโอจงใจเน้นชื่อนั้น น้ำเสียงเจือความเยาะหยันที่พยายามปกปิดร่องรอยของความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมา “เขาคงมีข้อเสนอที่ดีมากสินะ ถึงทำให้ทนายความมือหนึ่งอย่างเธอ ยอมเอาอนาคตมาเสี่ยงเล่นเกมสกปรกแบบนี้” “ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่แรก... ถ้าคุณยังเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ผลประโยชน์มากกว่าความรู้สึกของเรา ทำไมคุณถึงขอฉันคบตั้งแต่แรกูล่ะคะ?” พราวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือทั้งสองข้างวางทาบลงบนขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “คุณมันคนเจ้าเล่ห์ ลีโอ คุณชอบเล่นเกมจิตวิทยา คุณชอบต้อนให้ฉันจนมุมด้วยหลักฐานปลอมๆ เหล่านี้ เพื่ออะไร? เพื่อความสะใจ หรือเพราะคุณกลัวว่าสักวันหนึ่ง... คุณจะรักฉันหมดหัวใจจนไม่มีทางหนีพ้นกันแน่?” คำพูดนั้นทำให้ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววับอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาเรียบเฉย ทว่าความเงียบที่ปกคลุมอยู่เพียงไม่กี่วินาทีนั้น กลับดังก้องไปด้วยแรงปรารถนาที่พยายามถูกกดทับไว้ภายใต้เหตุผลอัน ชั่วพริบตาเดียว ลีโอก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วจนพราวไม่ทันได้ถอยหนี มือหนาเอื้อมมาคว้าเอวบางไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พรั่งพรู ก่อนจะรั้งเธอเข้ามาชิดแนบกายจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน “ใช่... ฉันกลัว” ลีโอกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่อันตรายและเย้ายวนแผ่ซ่านจนพราวรู้สึกใจสั่น “ฉันกลัวว่าจะแพ้ให้ผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอ... พราวพิลาส” รสจูบที่ตามมาไม่ได้นุ่มนวลหรืออ่อนหวาน แต่มันเป็นการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและโหยหา ลีโอบด ริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างดุดัน มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงใบหน้าของเธอให้รับองศาการจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พราวครางประท้วงในลำคอเล็กน้อยก่อนที่กำแพงความแข็งกร้าวของเธอจะพังทลายลงภายใต้สัมผัสวาบหวามนี้ เรียวแขนเนียนยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ตอบรับรสจูบที่ร้อนระอุด้วยความโหยหาที่ไม่แพ้กัน ค่ำคืนนี้ไม่ใช่การสอบสวนอีกต่อไป แต่มันคือสนามรบทางอารมณ์ที่ทั้งคู่ต่างยอมจำนนต่อกันและกันอย่างสมยอม ลีโออุ้มร่างบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน พราวกอดรัดแผ่นหลังกว้างโดยอัตโนมัติ เรียวขาเกี่ยวสะโพกสอบไว้แน่นขณะที่ร่างสูงก้าวเดินไปยังห้องพักส่วนตัวหลังห้องทำงาน ท้องฟ้าด้านนอกตึกระฟ้ามืดสนิท แสงไฟระยิบระยับจากมหานครเบื้องล่างสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใส เผยให้เห็นเงาร่างของคนทั้งสองที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนรุ่ม เมื่อแผ่นหลังของพราวสัมผัสกับความนุ่มของเตียงนอนกว้าง ลีโอก็ทาบทับลงมาทันที น้ำหนักตัวที่พอเหมาะทำให้พราวรู้สึกราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการแห่งความเสน่หา มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจางๆ และกล้ามเนื้อลอนสวยที่ขับเน้นความแข็งแกร่ง “จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน” ลีโอกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนพราวสะท้านเฮือก มือเรียวปัดป่ายไปตามลาดไหล่กว้าง เล็บคมจิกเบาๆ ลงบนผิวเนื้อเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นจัดที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำให้พราวแทบหลอมละลาย ความหวาดระแวงจากเอกสารฉบับนั้นถูกเผาไหม้จนมอดไหม้ไปกับไฟปรารถนาที่ลุกโชน ลีโอจูบไล้ลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง ทิ้งร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้เน้นย้ำ ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะเคลื่อนต่ำลงมาทาบทับยอดอกผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา พราวแอ่นอกรับสัมผัสนั้นโดยสัญชาตญาณ เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ ยิ่งปลุกเร้าให้ซีเอโอหนุ่มผู้ควบคุมเกมมาตลอดสูญเสียสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น ในคืนนี้ ไม่มีทนายความสาวผู้เย่อหยิ่ง และไม่มีซีเอโอผู้เย็นชา มีเพียงชายหญิงสองคนที่ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันดิบเถื่อนและลึกซึ้ง การสอดประสานดำเนินไปอย่างเร่าร้อน หนักหน่วง และเต็มไปด้วยความโหยหา ทุกจังหวะลมหายใจและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมคือเครื่องยืนยันว่า หัวใจของพวกเขาทั้งคู่ได้ถูกผูกมัดเข้าด้วยกันอย่างแท้จริงแล้ว... ไม่มีวันหวนกลับ ทว่า... ในขณะที่ความสุขสมกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* ลีโอชะงักเล็กน้อยขณะที่ยังคงกอดประคองร่างบางที่หอบสะท้าน พราวกะพริบตาไล่ความพร่ามัวมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่บันทึกชื่อ ปรากฏภาพถ่ายเอกสารอีกแผ่นหนึ่ง พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของทนายความสาวเย็นเฉียบลงในพริบตา— *“ยินดีด้วยกับบทใหม่... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี เพราะตัวจริงของคนที่บงการเกมนี้ ยังไม่ได้เริ่มเล่นเลย”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเร่าร้อนนี้นะคะ