เมื่อเฮียเริ่มหึง

"ถ้าคุณธามยังกล้าส่งดอกไม้มาที่โต๊ะทำงานของฉันอีกครั้ง ฉันแนะนำให้คุณเตรียมร่างคำร้องขอเปลี่ยนทนายความไว้ได้เลยค่ะเฮียลีโอ เพราะฉันไม่ต้องการให้ 'คนนอก' มาทำให้ประสิทธิภาพงานของฉันดิ่งลงเหว" เสียงของพราวพิลาสราบเรียบ ทว่าคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล เธอไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารคดีความที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอหนุ่ม แต่ปลายนิ้วที่กรีดลงบนกระดาษนั้นสั่นไหวน้อยๆ อย่างที่เจ้าตัวพยายามจะซ่อนไว้ ลีโอที่กำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างบานสูงมองวิวเมืองหลวง เบือนสายตากลับมาที่ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเบจ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าที่เขารู้ดีว่าใครเป็นคนส่งมาให้ มันอบอวลอยู่ในอากาศจนเขารู้สึกเหมือนมีพายุหมุนวนอยู่ในอก "ประสิทธิภาพงานเหรอ?" ลีโอก้าวเดินมาหยุดข้างโต๊ะทำงานของเธอ เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่หนักแน่นและกดดัน "พราว... กุหลาบสีขาวช่อใหญ่ขนาดนั้นวางเด่นหราอยู่กลางโต๊ะ แล้วคุณบอกว่ามันไม่กระทบสมาธิเหรอ" "มันคืองานศิลปะการสร้างสัมพันธ์ทางธุรกิจค่ะ" "ธุรกิจ?" ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้สองมือยันขอบโต๊ะ กักขังพราวเอาไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทนายสาว "ผู้ชายที่ไหนเขาหอบดอกไม้มาให้คู่แข่งทางธุรกิจถึงในห้องทำงาน? ถ้าธามอยากสร้างสัมพันธ์ เขาควรไปดีลเรื่องตัวเลข ไม่ใช่พยายามสื่อความหมายผ่านภาษาดอกไม้กับลูกน้องของผม" "เฮียกำลังหึง... ผิดที่ผิดทางไปหน่อยนะคะ" พราวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาท้าทายที่มักจะใช้สยบลูกความในศาลถูกนำมาใช้กับเขา "ที่นี่คือออฟฟิศ และตอนนี้ฉันคือทนายประจำตัวคุณ หน้าที่ของฉันคือการกู้ชื่อเสียงให้บริษัท ไม่ใช่มานั่งฟังคนหวงก้างเรื่องไม่เป็นเรื่อง" "หวงก้าง?" ลีโอทวนคำพลางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มของเธอ "งั้นผมจะทำให้เห็นชัดๆ ว่าผมไม่ได้แค่ 'หวง' แต่ผม 'จอง' ทุกตารางนิ้วที่เป็นของคุณ" เขายื่นมือไปหยิบช่อกุหลาบสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วโยนมันลงถังขยะอย่างไม่ไยดีต่อหน้าต่อตาพราว กิริยานั้นดื้อรั้นและเอาแต่ใจจนหญิงสาวถึงกับเบิกตากว้าง "เฮีย! ทำอะไรน่ะ!" "ก็ทิ้งขยะที่ทำให้สายตาผมพร่ามัวไง" เขาตอบหน้าตาย ก่อนจะฉวยโอกาสคว้ามือเรียวของเธอขึ้นมาแตะที่หน้าอกซ้ายของเขาที่กำลังเต้นเร่า "ได้ยินไหม? หัวใจผมมันไม่ชอบใจเวลาเห็นของขวัญจากคนอื่นในเขตอำนาจของผม... พราว หยุดเรียกผมว่าเฮียในมุมมองของ 'เจ้านาย' เสียที เพราะตอนนี้ผมกำลังทำตัวเป็นผู้ชายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางทางความรู้สึกตัวเอง" ห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยเอกสารคดีความแปรเปลี่ยนเป็นสนามรบแห่งอารมณ์ พราวพยายามดึงมือออก แต่ลีโอกลับกระชับแน่นขึ้น ความเจ้าเล่ห์ในดวงตาของเขาวูบไหวหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่ดิบเถื่อนและจริงจังจนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา "คุณมันเผด็จการ" เธอพึมพำ "แล้วคุณก็ชอบคนเผด็จการที่คลั่งรักคุณไม่ใช่หรือไง?" เขาถามพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในคราวเดียวกัน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหันเมื่อเห็นสัญญาณไฟสีแดงบนโทรศัพท์ภายในห้องทำงานกระพริบถี่ พราวผละตัวออกไปรับสาย ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที มือถือปากกาจดบันทึกรวดเร็ว ก่อนจะวางสายด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "เกิดอะไรขึ้น?" ลีโอถามพลางขมวดคิ้ว พราวเงยหน้าขึ้น สายตาที่เข้มแข็งของทนายมือหนึ่งสั่นไหวเป็นครั้งแรก "มีคนแอบส่งไฟล์ข้อมูลภายในของบริษัทให้ธามเมื่อสิบนาทีก่อน... และคนส่งข้อมูลนั้นใช้รหัสผ่านของบัญชีคุณในการเจาะระบบ" ลีโอนิ่งงัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ไม่ได้เกิดจากการหึงหวง แต่เกิดจากการถูกหักหลังในอาณาจักรของตนเอง "รหัสผ่านของผม..." ลีโอเหยียดยิ้มเย็นเยียบ "นอกจากผมกับคุณแล้ว ก็ไม่มีใครรู้รหัสผ่านชุดนี้" ทั้งคู่สบตากัน ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พราวสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อมองเห็นความจริงที่แฝงอยู่เบื้องหลังความวุ่นวายวันนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของความรักที่ธามหยิบยื่นมา แต่เป็นหมากกระดานที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายล้างกันอย่างแท้จริง ขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างใจเย็น ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกกว้าง... เลขาส่วนตัวของลีโอเดินเข้ามาพร้อมกับซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา เธอวางมันลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา "ขอโทษค่ะคุณลีโอ... แต่มีพัสดุส่งถึงคุณพราวพิลาสจากฝ่ายกฎหมายของธาม... ภายในนี้มีหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่ระบุชื่อคุณพราวเป็นผู้รับค่ะ" พราวหน้าถอดสี มือที่ถือปากกาอยู่ร่วงหล่นลงบนโต๊ะ เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสนิท ...ความรักที่เพิ่งเริ่มก่อตัว กำลังจะถูกทำลายด้วยหลักฐานที่ดูเหมือนจะถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเกมหมากรุกแห่งหัวใจและอำนาจนี้กับมิดไนท์คิสนะคะ