การเผชิญหน้าที่ห้องรับรอง

กลิ่นอายความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองพิเศษระดับวีไอพีไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุของบรรยากาศลงเลยแม้แต่น้อย ปลายเลี้ยวของความตึงเครียดแผ่ซ่านออกมาราวกับประจุไฟฟ้าที่รอวันปะทุ พราวพิลาสวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทลงบนกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* จังหวะการเคลื่อนไหวของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาอย่างดี ในฐานะทนายความมือฉกาจ เธอย่อมรู้ดีว่าการจะสยบศัตรูที่ถือไพ่เหนือกว่า ไม่ใช่การใช้อารมณ์เข้าปะทะ หากแต่เป็นการใช้ความเงียบงันและความจริงอันไร้ความปรานีเป็นอาวุธ “คุณดูมั่นใจมากนะพราว... ทั้งที่หลักฐานในมือกำลังจะทำให้ว่าที่สามีในอนาคตของคุณพังพินาศ” ธามเอ่ยขึ้น รอยยิ้มมุมปากของอดีตคู่หมั้นหนุ่มฉายแววหยิ่งผยอง เขาเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรง พราวเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาสีนิลคู่สวยฉายแววเยาะหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอไม่สะท้านต่อคำขู่คุกคามนั้นแม้แต่น้อย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาในวิชาชีพนี้ เธอเรียนรู้แล้วว่าคนที่ส่งเสียงดังที่สุดมักเป็นคนที่มีความมั่นคงน้อยที่สุด “ความมั่นใจของฉันไม่ได้มาจากจินตนาการเหมือนที่คุณกำลังทำหรอกค่ะคุณธาม... แต่มันมาจากมาตรา 309 และมาตรา 310 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ที่กำลังระบุชัดเจนว่าการได้มาซึ่งเอกสารชุดนี้ของคุณ เข้าข่ายการขู่เข็ญและละเมิดสิทธิส่วนบุคคลอย่างชัดเจน” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวราวยื่นประกาศิตทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของธามกระตุกไปชั่วขณะ “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร เอกสารนั่นคือหลักฐานการทุจริตของลีโอต่างหาก!” ธามยกระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย ความใจร้อนเริ่มกัดกินความสุขุมที่เขาสวมหน้ากากไว้ “ทุจริตเหรอคะ?” พราวแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาคมกริบจดจ้องทะลุเข้าไปถึงจิตใจที่ร้อนรนของอีกฝ่าย “ถ้าเอกสารที่คุณอ้างว่าได้มาอย่างสุจริตชิ้นนี้ มันถูกตรวจสอบที่มาโดยศาล... ฉันเกรงว่าคนที่จะต้องเดินเข้าเรือนจำก่อนคุณคณิน จะไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณเองนะคะ ที่อาจจะมีความผิดฐานปลอมแปลงเอกสารและใช้เอกสารปลอมเพื่อกรรโชกทรัพย์” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับรองทันที ธามหน้าถอดสี ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน มือที่ประสานกันอยู่บนตักเริ่มเกร็งแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน เกมที่เขาคิดว่าเป็นฝ่ายกุมชัยชนะ กลับถูกพลิกกลับมาตลบหลังด้วยข้อกฎหมายที่เฉียบคมและไร้ช่องโหว่ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที “คุณกล้ามากนะพราว... เอาตัวเข้าแลกกับผู้ชายเจ้าชู้คนนั้น คุ้มกันแล้วจริงๆ หรือกับอดีตที่เคยถูกหักหลังมานับครั้งไม่ถ้วน?” ธามเปลี่ยนกลยุทธ์มาใช้การโจมตีทางจิตวิทยา ขุดคุ้ยแผลเก่าขึ้นมาเพื่อหวังทำลายสมาธิของเธอ ทว่าพราวกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเจือปน มีเพียงความเยือกเย็นของคนที่รู้จักคุณค่าของตัวเองดีที่สุดแล้ว “เรื่องของฉันกับคุณคณินเป็นเรื่องที่เราสองคนจัดการร่วมกันค่ะ... แต่วันนี้ หน้าที่ของฉันในฐานะตัวแทนทางกฎหมาย คือการมาเตือนสติคุณว่า ถ้าคุณยังไม่ถอนฟ้องและหยุดการกระทำคุกคามนี้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง พรุ่งนี้เช้า หมายศาลพร้อมหมายจับจะไปเคาะประตูบ้านคุณก่อนที่คุณจะได้ดื่มกาแฟแก้วแรกเสียอีกนะคะ” คำพูดเฉียบคมดุจคมหอกนั้นทำเอาธามถึงกับพูดไม่ออก เขาทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามรักษาฟอร์มของทนายความฝั่งตรงข้าม แม้แววตาจะเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ที่ถูกต้อนจนมุม “เรายังไม่จบกันแค่นี้แน่พราว...” ธามขู่ลอดไรฟัน ก่อนจะคว้ากระเป๋าเอกสารแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย เสียงประตูห้องรับรองปิดลงตามหลังการจากไปของศัตรู พราวผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างช้าๆ ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดการเผชิญหน้าคลายตัวลง เธอยกมือขึ้นเสยผมที่คลอเคลียกรอบหน้าอย่างใช้ความคิด ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อรายงานสถานการณ์ให้ลีโอฟัง เสียงฝีเท้าฝีหนึบและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องรับรองที่เพิ่งปิดลงถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของลีโอปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและประกายแห่งความคลั่งไคล้ที่พยายามอดกลั้นมาตลอด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน “คุณ...” พราวอุทานได้เพียงแค่นั้น เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดเรียวปากของเธออย่างอุกอาจแต่เปี่ยมด้วยความโหยหา ลีโอบดCขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความลึกซึ้งและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมานาน รสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกันทำเอาสติของพราวพร่าเลือนไปชั่วขณะ มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่ลมหายใจร้อนผ่าวของเขากลิ่นกายผสมผสานกับความตื่นเต้นเร้าใจทำให้หัวใจของทนายความสาวเต้นรำระส่ำไม่เป็นจังหวะ “คุณกล้าเกินไปแล้วนะ...” เธอบ่นพึมพำชิดริมฝีปากเขาเมื่อเขาผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ ทว่าหน้าผากของเขากลับแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจยังคงหอบกระชั้น “ผมทนฟังคุณเถียงกับมันผ่านเครื่องฟังไม่ได้หรอกนะพราว...” ลีโอพسกระซิบชิดริมหิมะ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม “คุณทำให้ผมคลั่ง... และคืนนี้ คุณต้องชดใช้ที่ทำให้ผมต้องทนหึงคุณอยู่ข้างนอกนั่น” ไม่ทันที่พราวจะได้เอ่ยปฏิเสธ ลีโอก็ช้อนร่างเธอลอยขึ้นจากพื้นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ท่ามกลางความตกใจที่ระคนไปกับความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างบางถูกพาตัวออกไปจากห้องรับรองเพื่อมุ่งหน้าสู่ความเป็นจริงอีกด้านหนึ่งที่ร้อนแรงและไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ใดๆ และในวินาทีที่ประตูล็อกลงจากด้านใน แฟบบันทึกคดีลับที่ตกหล่นอยู่ใต้โซฟา กลับถูกแสงไฟจากหน้าต่างส่องกระทบเผยให้เห็นชื่อของผู้บงการตัวจริงที่ซ่อนอยู่ลึกยิ่งกว่าธาม... ชื่อที่ทำให้ลมหายใจของพราวต้องสะดุดกึกเมื่อเห็นมันชัดเจนเต็มสองตา มิดไนท์คิสค่ะ