แผนลับของคนเจ้าเล่ห์

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมผสานกับความเงียบงันยามเที่ยงคืนภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนท์เฮาส์หรู ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ลีโอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังจ้องมองข้อความนัดหมายลับบนหน้าจอ ปลายนิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนถึงความคิดที่กำลังคำนวณความเสี่ยงทุกย่างก้าวอย่างรอบคอบ เกมนี้เดิมพันด้วยชื่อเสียงของตระกูล และที่สำคัญที่สุด... เขาต้องไม่ยอมให้พราวพิลาสต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในสมรภูมิที่สกปรกนี้เด็ดขาด "คุณผู้หญิงหลับไปแล้วใช่ไหมครับคุณลีโอ" เสียงทุ้มต่ำของบอดี้เอิร์ดมือขวาเอ่ยถามขึ้นเบาๆ ราวกับกลัวจะทำลายความเงียบงัน "อืม... ยานอนหลับอ่อนๆ ที่ผสมลงในนมอุ่นเมื่อครู่คงออกฤทธิ์แล้วล่ะ" ลีโอตอบรับในลำคอ สายตาทอดมองไปยังประตูกั้นระหว่างห้องทำงานกับห้องนอนใหญ่ที่มีร่างบางของทนายความสาวคนเก่งนอนหลับพักผ่อนอยู่ พราวฉลาดเป็นกรด ทันเกม และพร้อมจะชนกับทุกอุปสรรคโดยไม่เกรงกลัวใคร แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาต้อง ‘กัน’ เธอออกจากแผนการอันตรายครั้งนี้ เพราะคนอย่างธาม... อดีตคู่หมั้นผู้มีเบื้องหลังเป็นเครือข่ายธุรกิจสีเทา ไม่มีทางเล่นตามกติกาสมศักดิ์ศรีแน่นอน การล่อซื้อหลักฐานชิ้นสำคัญจากคนสนิทของธามคืนนี้ จึงเป็นภาระที่เขาต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง "เตรียมทีมให้พร้อม เราจะไปตามนัดที่โกดังร้างท่าเรือคลองเตยภายในสี่สิบนาทีนี้ อย่าให้มีร่องรอยเด็ดขาด" คำสั่งเฉียบขาดถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและเยือกเย็น ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อโค้ทสีดำสนิทมาสวมทับ เสียบปืนพกสั้นกระบอกถนัดมือไว้ที่เข็มขัดด้านหลังอย่างแนบเนียน ก่อนจะสาวเท้าก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบที่สุด ทว่า... ในจังหวะที่ประตูกลอนหนาถูกปิดลง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ก้าวตามมาจากด้านหลังก็ทำให้ร่างสูงต้องชะงักก้าง "คุณคิดจะไปไหน... ลีโอ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนดังขึ้น ท่ามกลางความสลัวของโถงทางเดิน ลีโอหันกลับไปมองด้วยความตกตะกอนทางความคิดชั่วขณะ พราวพิลาสยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตามองสำรวจชุดทะมัดทะแมงและการเตรียมตัวของเขาด้วยรอยยิ้มเยርหยันที่มุมปาก "คุณแกล้งหลับ?" ลีโอเลิกคิ้วสูง ประหลาดใจแต่เก็บอาการไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งสงบ "ฉันเป็นทนายความนะคะ คดีฉ้อโกงและอาชญากรรมทางเศรษฐกิจฉันผ่านมาหมด ประสบการณ์การอ่านเกมคนของฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณหريكหรอค่ะ" พราวก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา กลิ่นกายหอมละมุนประจำตัวปะปนกับความดุดันในแววตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณกำลังจะไปหาคนสนิทของธามเพื่อซื้อหลักฐานบัญชีลับสินบนใช่ไหมล่ะคะ" "พราว... มันอันตรายเกินไป ผมไม..." "หยุดคำพูดดูถูกสติปัญญาฉันเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" พราวตัดบทเสียงแข็ง ดวงตาวาววับด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกกีดกัน "คุณคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ผู้เสียสละคนเดียวในโลกหรือไงคะลีโอ? หลักฐานชุดนั้นเกี่ยวพันกับคดีความที่ฉันเป็นทนายผู้รับผิดชอบโดยตรง ฉันมีสิทธิ์และมีหน้าที่ต้องรู้เห็นทุกขั้นตอน ไม่ใช่ถูกมอมยานอนหลับแล้วให้นอนรอฟังข่าวร้ายบนเตียง!" ความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ลีโอถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวบางไว้เบื้องหน้า ดึงรั้งเข้าหาตัวจนร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกกว้าง ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดไปชั่วขณะ "ผมทำเพื่อความปลอดภัยของคุณ พราว... ถ้าธามมันตลบหลังขึ้นมา คนที่มันอยากเล่นงานที่สุดไม่ใช่ผม แต่คือคุณ" น้ำเสียงของลีโออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่ทอดมองเฝ้าร้องขอความเข้าใจซ่อนความห่วงใยไว้อย่างลึกซึ้งจนคนมองใจกระตุก "ถ้าฉันกลัวอันตราย... ฉันคงไม่เลือกเดินมาในเส้นทางสายนี้ตั้งแต่แรกหรอกค่ะ" พราวเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันในความมืดสลัว "พาฉันไปด้วย... หรือไม่คุณก็ต้องมัดฉันไว้ที่นี่ ซึ่งฉันรับรองได้เลยว่าเมื่อฉันหลุดออกไปได้ คุณจะได้เห็นดีกับฉันแน่" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของซีอีโอหนุ่ม ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด เขากลับรู้สึกพ่ายแพ้ให้กับความเด็ดเดี่ยวของทนายสาวคนนี้ทุกครั้งไป มือหนาเลื่อนขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับสถานการณ์รอบตัวอย่างสิ้นเชิง "ดื้อด้านที่สุด..." ลีโอพึมพำชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะกดจูบหนักหน่วงลงบนเรียวปากอิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว เป็นการยอมจำนนโดยปริยาย "ตกลง... คุณไปกับผม แต่ต้องอยู่ใกล้ผมตลอดเวลา ห้ามแยกเด็ดขาด เข้าใจไหมครับพราว" รถยนต์หรูพุ่งทะยานฝ่าความมืดของมหานครมุ่งหน้าสู่ท่าเรือร้าง บรรยากาศภายในรถเงียบงันแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา ทั้งสองคนต่างเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเบื้องหน้า เมื่อรถจอดสนิทในมุมมืดห่างจากจุดนัดหมาย ลีโอและพราวก้าวลงจากรถอย่างระแวดระวัง ความหนաբางของลมทะเลพัดโชยกลิ่นไอเค็มปะปนกับความอับชื้นของโกดังเก่า แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าริมทางสาดส่องกระทบโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม ร่างของชายสวมฮู้ดสีดำคนหนึ่งยืนรออยู่ท่ามกลางความเงียบงันตามเวลานัดหมาย "นั่นไง... ลูกน้องคนสนิทของธาม" พราวกระซิบกระซาบข้างหูลีโอ พร้อมกับขยับตัวเข้ามาแนบชิดเพื่อซ่อนเร้นกายในมุมอับสายตา ลีโอยกมือเป็นสัญญาณให้พราวหยุดรออยู่ตรงนี้ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างมั่นคง บทสนทนาระหว่างพวกเขากระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่สายตาเฉียบคมของพราวที่คอยระวังหลังให้กลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เงาดำทะมึนหลายร่างกำลังเคลื่อนตัวออกมาจากมุมมืดของตู้คอนเทนเนอร์รอบด้าน! "ลีโอ! ระวัง! มันคือกับดัก!" พราวตะโกนสุดเสียงพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปกระชากแขนชายหนุ่มให้หลบวิถีกระสุนที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างเฉียดฉิว! เสียงปืนดังสนั่นทำลายความเงียบยามวิกาล เศษปูนแตกกระจาย ลีโอคว้าตัวพราวกลิ้งหลบหลังแนวบังคับกระสุนอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตเมื่อรู้ตัวว่าถูกหักหลัง ชายฮู้ดคนนั้นวิ่งหนีหายไปในความมืดพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ในขณะที่ทั้งคู่กำลังตั้งรับการจู่โจมระลอกสอง ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มือถือในกระเป๋าเสื้อของพราวก็สั่นสะويดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจาก adrenaline ที่พุ่งพล่าน เสียงปลายสายเอמהทักทายขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างยิ่งยวด— "สนุกกับของขวัญต้อนรับเที่ยงคืนที่ฉันเตรียมให้ไหมล่ะ... คุณทนายคนเก่ง และท่านซีอีโอผู้โง่เขลา" มิดไนท์คิสค่ะ