เกมจิตวิทยาในห้องประชุม

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีเนื้อดีดังขึ้น ก้องกังวานทำลายความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบหายใจไม่ออก บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของอาคารเดชาวัตโฮลดิ้งเวลานี้ราวกับสนามรบขนาดย่อม ที่ซึ่งกระสุนทุกนัดถูกบรรจุด้วยเล่ห์เหลี่ยมทางกฎหมายและอำนาจทางการเงิน “หลักฐานชิ้นนี้เพิ่งส่งตรงมาถึงมือฉันเมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ ท่านประธาน และคณะกรรมการทุกท่าน” น้ำเสียงของพราวพิลาสราบเรียบ ทว่าทรงพลังและกังวานใส มันไม่ใช่เสียงของทนายความสาวที่กำลังตกเป็นรอง แต่เป็นน้ำเสียงของผู้กุมชัยชนะที่จงใจปล่อยให้เหยื่อตายใจมาตลอดครึ่งชั่วโมงเต็ม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบกวาดมองผู้บริหารระดับสูงที่เริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนสี โดยเฉพาะธาม อดีตคู่หมั้นและคู่ปรับคนสำคัญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเยייהหยัน บัดนี้กลับตึงเครียดจนสันกลรามขึ้นเป็นEสัน นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเหลือบไปเห็นหัวข้อกระดาษบนเอกสารที่พราวกำลังถืออยู่ “คุณหมายความว่ายังไง ทนายพราว เอกสารนั่นมันก็แค่รายงานการเงินย้อนหลังที่เราตรวจสอบกันไปรอบหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอครับ” ธามพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่มันก็ไม่อาจซ่อนความร้อนรนที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่พินิจนั้นได้ พราวยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันงดงามและเย็นชาจนน่าขนลุก เธอไม่รีบร้อนที่จะตอบโต้ เขยิบตัวเข้าหาพนักเก้าอี้เล็กน้อยก่อนจะประสานมือไว้บนโต๊ะ “รายงานการเงินน่ะใช่ค่ะคุณธาม... แต่เป็นรายงานการเงินฉบับที่ยังไม่ผ่านการชำระบัญชีรอบนอก ซึ่งระบุชัดเจนว่าบริษัทในเครือของตระกูลคุณ มีการโยกย้ายถ่ายเทหุ้นออกนอกประเทศผ่านบัญชีนอמיนีย์ในช่วงเวลาเดียวกับที่มีการยื่นฟ้องร้องโครงการเมกะโปรเจกต์ของเรา” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม คณะกรรมการต่างหันไปกระซิบกระซาบกันหน้าดำครึเกมคร่ำ ลีโอ (คณิน) ซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งประธานหัวโต๊ะไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นมองตรงมาที่หญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความประหลาดใจ ความทึ่ง และประกายความพึงพอใจที่ลุกโชนขึ้นอย่างเงียบงัน “ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะสนุกกว่าที่คิดไว้เสียอีกนะคะ, พราว” เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของลีโอดังแทรกขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลย่อมๆ ในห้องประชุม เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ทอดสายงามมองหญิงสาวที่ยืนสง่านิ่งอยู่กลางวงล้อมราวกับพญาหงส์กลางฝูงกา สายตาคู่นั้นไม่ได้มองว่าเธอเป็นเพียงลูกจ้างหรือที่ปรึกษากฎหมายอีกต่อไป แต่มันคือสายตากระหายใคร่รู้ของนักล่าที่พบว่าเหยื่อของเขามີเขี้ยวเล็บที่คมกริบเกินคาด “ฉันไม่ได้มาเล่นเกมค่ะท่านประธาน ฉันมาเพื่อทวงคืนความถูกต้อง และพิสูจน์ให้เห็นว่าเดชาวัตโฮลดิ้งจะไม่ตกเป็นเหยื่อของคนหน้าซื่อใจคด” พราวตวัดสายตาคมปลาบไปทางธามที่หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ธามตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามจะกลบเกลื่อนความผิดพลาดด้วยอารมณ์ “คุณกำลังใส่ร้ายผม พราว! เอกสารนั่นคุณเอามาจากไหน ใครเป็นคนให้คุณมา มันอาจจะเป็นของปลอมก็ได้!” “ของปลอมหรือคะ?” พราวยื่นเอกสารแผ่นสุดท้ายออกไปข้างหน้า “ลายเซ็นดิจิทัลพร้อมรหัสลับบล็อกเชนของธนาคารกลางสวิสเซอร์แลนด์ ที่ระบุชื่อผู้รับผลประโยชน์ปลายทางเป็นบริษัท ‘ที-ธาม อินเตอร์เนชันแนล’ ของคุณเอง... คุณจะบอกว่าตำรวจสากลเขาสร้างหลักฐานเท็จเพื่อแกล้งคุณด้วยไหมคะ คุณธาม” ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ธามทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ เขาพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้อย่างหมดรูปต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงเงาตามตัว เมื่อการประชุมฉุกเฉินจบลงด้วยการอนุมัติมาตรการทางกฎหมายขั้นเด็ดขาดเพื่อเอาผิดกับฝ่ายของธาม คณะกรรมการทยอยเดินออกไปจากห้องทีละคน จนกระทั่งเหลือเพียงแค่เขากับเธอสองคนในความเงียบงันของห้องประชุมกระจกเงา ลีโอเป็นคนแรกที่ขยับตัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มเดินเข้ามาใกล้หญิงสาวที่กำลังเก็บเอกสารเข้าแฟ้มอย่างใจเย็น กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยปะทะจมูกจนพราวต้องชะงักมือ “คุณนี่มัน... เกินความคาดหมายของผมไปไกลจริงๆ นะพราวพิลาส” เสียงกระซิบนั้นอยู่ใกล้เสียจนเธอรู้สึกได้ถึงไออุ่น พราวเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมปลาบที่พราวระยับด้วยความท้าทาย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะท่านประธาน แต่ฉันทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น” เธอยังคงรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและตั้งกำแพงไว้เช่นเคย แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปกับแรงดึงดูดอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า “หน้าที่เหรอ?” ลีโอหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มพร่าและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่หลุดล่วงลงมาทาบแก้มเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วอุ่นจัดลากไล้ผ่านกรอบหน้าคมคายช้าๆ จนพราวต้องกลั้นหายใจ “นี่ไม่ใช่แค่เรื่องงานแล้วพราว... คุณกำลังเล่นกับไฟ และคุณก็รู้ดีว่าตัวเองกำลังเผาไหม้” “ปล่อยค่ะ ลีโอ...” เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย เมื่อมือแกร่งอีกข้างเอื้อมมาโอบกระชับเอวบางของเธอไว้ แนบชิดเข้ากับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน “ไม่ปล่อย... จนกว่าคุณจะบอกผมว่า หลักฐานชิ้นนั้นคุณได้มาจากไหน และ... เอาอะไรแลกมา” ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ชิดริมฝีปากอิ่ม สัมผัสวาบหวามเริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศที่เบาบางลงทุกที พราวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างชั่งใจ ดวงตาสองคู่ประสานกันในเกมแห่งอำนาจที่ไร้ซึ่งทางหลบหนี ก่อนที่มือเรียวจะเลื่อนขึ้นวางบนปกเสื้อสูทของเขา ปลายนิ้วจิกเกร็งเล็กน้อยเพื่อระบายความสั่นไหว “อยากรู้ไหมคะ...” เธอยิ้มยั่วเย้า ดวงตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน “ถ้าอย่างนั้นก็ตามฉันมาที่ห้องทำงานส่วนตัวสิคะ... บางที ฉันอาจจะยอม ‘สารภาพ’ ทุกอย่างให้คุณฟังแบบตัวต่อตัว” ลีโอยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสينเหล็กวับวามด้วยประกายปรารถนาที่ไม่อาจปิด The trap ถูกวางไว้ และเขาก็เต็มใจเดินลงไปติดกับดักนั้นอย่างโงหัวไม่ขึ้น ร่างสูงก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่ทำเอาขนลุกซู่ “ผมหวังว่าคำสารภาพของคุณ... จะคุ้มค่ากับการรอคอยนะทนายสาว” ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวของพราวจะทันได้ดึงเนกไทของเขาให้โน้มลงมาหา เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจราวกับวิ่งหนีตายมาตลอดทาง “ท่านประธานคะ... คุณพราว... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!” เลขานุการละล่ำละลักพูดพลางยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงข่าวพาดหัวด่วนให้ดู “มีคนปล่อยคลิปเสียงลับการเจรจาระหว่างเรากับกลุ่มทุนต่างชาติลงในโซเชียลมีเดีย... และตอนนี้ หุ้นของบริษัทกำลังร่วงดิ่งลงเหวในตลาดหลักทรัพย์แล้วค่ะ!” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!