รอยยิ้มของคนเจ้าเล่ห์

ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของสำนักงานกฎหมายชั้นนำระอุขึ้นจนเกือบได้ยินเสียงความดันโลหิตที่สูบฉีดผ่านปลายประสาท ประโยคทิ้งท้ายของธามยังคงแขวนลอยอยู่กลางอากาศ ราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยยาพิษ ซึ่งจงใจกรีดลงบนความไว้วางใจอันเปราะบางระหว่างเงามืดของอำนาจและกฎหมาย พราวพิลาสไม่1ขยับเขยื้อน ร่างบางในชุดสูทสีชาโคลยังคงยืนหลังตรงแน่ว สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหยันของอดีตคู่หมั้น ทนายความสาวรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของคดีความทางธุรกิจ หากแต่มันคือสงครามจิตวิทยาที่ธามพยายามจะใช้ความสัมพันธ์เก่ามาบั่นทอนสมาธิของเธอ "ถ้าหลักฐานชิ้นนั้นไม่ได้อยู่ในมือธามอย่างที่อวดอ้าง..." น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดของพราวดังขึ้น ทำลายความเยียบเย็น "คุณก็คงไม่ต้องมายืนทำหน้าตื่นตระหนกอยู่ตรงนี้หรอกนะคะ, ธาม" รอยยิ้มบนมุมปากของทนายความหนุ่มกระตุกวูบ ทว่าก่อนที่สงครามน้ำลายระหว่างคนทั้งคู่จะลุกลามไปมากกว่านั้น แรงเสียดทานทางอารมณ์รอบตัวก็พลันเปลี่ยนทิศทาง เมื่อร่างสูงใหญ่ของคณิน—หรือลีโอ—ที่ยืนกอดอกพิงกรอบกระจกใสมานาน ก้าวเท้าเข้าสู่รัศมีสนทนาด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่รีบร้อน แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ ซีอีโอหนุ่มปรายตามองธามด้วยหางตา ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่าบนปกเสื้อสูทราคาแพง ก่อนจะเบนสายตามาหยุดอยู่ที่พราว แววตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์และความเย่อหยิ่งเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับพAยพพานไปด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่ถูกเปิดเปลือยออกมาอย่างไม่เกรงกลัวสายตาใคร "เหนื่อยไหมคะ... คนเก่งของเฮีย" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยเรียกสรรพนามแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง ทำเอาพราวถึงกับชะงัก หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดการต่อสู้ในชั้นศาล กลับสะดุดกึกจนเกือบหล่นวูบ เธอส่งค้อนวงใหญ่ให้เขาผ่านทางสายตา ทว่าลีโอกลับไม่มียางอายที่จะซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้เลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างบางจนกลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้ "คุณลีโอคะ กรุณามีมารยาทในสถานที่ทำงานด้วยค่ะ เรากำลังคุยเรื่องคดีกันอยู่" พราวเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง ทว่ากลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ชายหนุ่มฉวยข้อมือเรียวของเธอไว้ได้อย่างแนบเนียน "เรื่องคดีให้ลูกน้องจัดการแทนก็ได้ค่ะ..." ลีโอกระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นจนคนฟังรู้สึกวูบวาบไปทั้งแผ่นหลัง "แต่เรื่องของเรา... เฮียคิดว่าเราควรเคลียร์กันให้ชัดเจนได้แล้วนะคะ ว่าคุณจะรับผิดชอบหัวใจคนที่กำลังคลั่งรักคุณจนแทบคลั่งตายนี้ยังไงดี" ธามที่ยืนมองภาพตรงหน้ากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าเมื่อถูกเมินเฉยอย่างสมบูรณ์แบบ "อย่าลำพองใจให้มากนักเลยครับคุณลีโอ หลักฐานชิ้นนั้นกำลังจะทำลายคุณในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า..." "เชิญตามสบายเลยครับ" ลีโอหันกลับไปตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่าทีที่เยือกเย็นและมั่นอกมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ทำให้ธามกัดฟันกรอดก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ปิดประตูเสียงดังสนั่นเพื่อระบายความคับแค้นใจ เมื่อความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง พราวก็รีบดึงมือตนเองออกจากอุ้งมือหนา ทว่าลีโอกลับไวกว่า เขากลับกระชับข้อมือนั้นแน่นขึ้นแล้วออกแรงดึงเพียงเบาๆ ร่างบางก็เซถลาเข้าปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ปล่อยนะคะลีโอ..." พราวเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตฉายแววค้อนขวิด "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ต่อหน้าคนอื่นแท้ๆ คุณไม่กลัวเสียฟอร์มซีอีโอรึไง" "ฟอร์มเหรอคะ?" ลีโอหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความปรารถนาที่ไม่อาจปิด 1มิด "สำหรับเฮียแล้ว... การได้มองตาคุณใกล้ๆ แบบนี้ สำคัญกว่าชื่อเสียงบริษัทเป็นไหนๆ พราว... คุณรู้ไหมว่าหลายวันที่ผ่านมา เฮียต้องอดทนแค่ไหนที่ต้องเห็นคุณเหนื่อยอยู่คนเดียว โดยที่ทำได้แค่มองจากข้างสนาม" น้ำเสียงจริงจังที่เจือด้วยความออดอ้อนเล็กๆ ปะปนอยู่ในที ทำให้กำแพงน้ำแข็งที่พราวสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความรู้สึกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจของเธอแค่ไหน ลีโอไม่ใช่แค่เสือยิ้มยากทั่วไป แต่เขาคือผู้ล่าที่รู้จุดอ่อนของเธอทุกตารางนิ้ว และที่สำคัญ... เขากำลังใช้ความคลั่งรักที่เปิดเผยอย่างไร้การป้องกันนี้ มาทลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอีก ลีโอ" พราวถามเสียงแผ่ว พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว ขณะที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มเริ่มไล้เกลี่ยพวงแก้มเนียนนุ่มของเธออย่างแผ่วเบาราวกับลูบไล้สิ่งล้ำค่า "เฮียไม่ได้เล่นเกมค่ะพราว..." ลีโอโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้มทำให้สติของทนายความสาวกระเจิดกระเจิง "เฮียกำลังจริงจัง... จริงจังที่สุดในชีวิต" จังหวะเวลานั้น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ระยะห่างระหว่างกันถูกย่นย่อจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกที่คลอเคลียกันเรียกความร้อนผ่าวให้แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย พราวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคน1กำลังชั่งใจระหว่างเหตุผลและอารมณ์ปรารถนาที่โหมกระหน่ำขึ้นในอก ทว่าแววตาเว้าวอนและเปี่ยมด้วยความเสน่หาของลีโอกลับทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดจนพังทลาย เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยการเรียกร้อง พราวก็เผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสร้อนผ่าวนั้นอย่างยินยอมพร้อมใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความอ่อนหวานค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นชิด ลีโอประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น มืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดติดกับร่างกายของเขามากยิ่งขึ้น จนเธอรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน สัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ ไล่ระดับความเร่าร้อน ทำให้ห้องประชุมเย็นเยียบกลายเป็นเตาไฟขนาดย่อม รสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันพรากเอาความคิดต่อต้านทั้งหมดไปจากสมอง พราวส่งมือเรียวขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา นิ้วมือสอดปะปนไปกับกลุ่มผมนุ่ม ปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับห้วงเสน่หาที่ชายหนุ่มจงใจถักทอขึ้นเพื่อกักขังเธอไว้ในอาณาจักรแห่งความรักของเขา เนิ่นนานกว่าที่ทั้งคู่จะผละออกจากกันด้วยความเสียดาย ลีโอซบหน้าผากของตนเข้ากับหน้าผากมนของเธอ ดวงตาคู่คมฉายแววระยับด้วยความสุขสม ขณะที่พราวหายใจหอบถี่ ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความเขินอายที่เผลอไผลไปกับเสน่ห์อันร้ายกาจของเขา "ทีนี้... เชื่อหรือยังคะ ว่าเฮียคลั่งรักคุณจริงๆ?" ลีโอกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยจากการจูบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา พราวค้อนให้อีกรอบด้วยความหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ตามด้วยร่างของเลขาฯ ส่วนตัวของลีโอกระหืดกระหอบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เอกสารหลักฐานทางการเงินทั้งหมดที่เราตามหา อยู่ในเซฟส่วนตัวของท่านรองประธาน แต่ตอนนี้... เซฟนั้นถูกเปิดออก และมีคนส่งไฟล์ข้อมูลทั้งหมดให้กับทางอัยการเรียบร้อยแล้วครับ!" ลีโอหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสุขุมลึกล้ำ เขากวาดสายตากลับมามองพราวที่นิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้งอย่างมีความหมาย "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะสนุกกว่าที่คิดไว้เสียอีกนะคะ, พราว" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ