กับดักกลางดึก

เสียงยางรถยนต์ที่บดเบียดไปกับพื้นผิวถนนลาดยางอันเปลี่ยวร้างยามวิกาล ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของเขตอุตสาหกรรมเก่า ลีโอกำพวงมาลัยรถสปอร์ตคันหรูด้วยมือข้างเดียว ขณะที่ดวงตาคมกริบกวาดมองกระจกมองหลังอย่างระแวดระวัง เส้นทางที่ธามส่งข้อมูลพิกัดลับมาให้เพื่อแลกกับการยุติเกมฟ้องร้องกันในชั้นศาลนั้น ไร้ซึ่งแสงไฟจากเสาข้างทาง มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องผ่าความมืดทึบไปเบื้องหน้าเท่านั้น "คุณว่าธามตั้งใจเล่นเกมประสาทอะไรกับเรากันแน่ พราว?" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด นัยน์ตาคู่คมเหลือบมองหญิงสาวข้างกายที่กำลังนั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่บนเบาะโดยสาร พราวพิลาสในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย ทว่าความตื่นตัวของทนายความสาวมือฉกาจกลับแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในรถดูเฉียบคมราคมมีด "เกมจิตวิทยาค่ะคุณลีโอ..." พราวปรายตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของซีอีโอหนุ่มด้วยแววตานิ่งสงบ "ธามรู้ดีว่าถ้าสู้กันตามพยานหลักฐานในชั้นศาล เขามีแต่จะแพ้ราบคาบ... การล่อให้เราออกมาเอาหลักฐานชิ้นสำคัญในยามวิกาลแบบนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาต้องการแค่ 'ทำลาย' ไม่ใช่แค่คดีความ แต่หมายถึงทำลายตัวเราให้พ้นทาง" คำพูดนั้นทำให้มุมปากของลีโอกระตุกยิ้มหยัน ความดุดันและเย่อหยิ่งฉายชัดขึ้นในแววตา "ถ้าเขาคิดจะเล่นเกมสกปรก... เขาก็ต้องเตรียมตัวรับมือกับความพินาศที่จะตามมาด้วยเหมือนกัน" ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาอันเฉียบคมจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงคำรามของเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ที่พุ่งทะยานมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ก็ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลง! *เอี๊ยดดด—!* รถกระบะคันโตติดฟิล์มทึบพุ่งเข้ากระแทกท้ายรถสปอร์ตของลีโออย่างจัง แรงปะทะมหาศาลทำให้ตัวรถเหวี่ยงหมุนเคว้งไปกลางถนน พราวหลุดเสียงอุทานออกมาเบาๆ ร่างบางถูกเหวี่ยงไปตามแรงกระแทกก่อนที่เข็มขัดนิรภัยจะรั้งตัวเธอไว้แน่น ลีโอสบถออกมาอย่างหัวเสีย มือหนาควบคุมพวงมาลัยด้วยสัญชาตญาณดิบ เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานหนีการไล่ล่าอย่างไม่คิดชีวิต "ยึดแน่นๆ พราว!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวระคนกันของลีโอดังขึ้น รถกระบะคันเดิมยังคงไล่บี้ตามมาติดๆ มันพยายามเบียดด้านข้างเพื่อบังคับให้รถของพวกเขาหลุดโค้งและพุ่งชนเข้ากับกำแพงปูนของโกดังร้างข้างทาง แรงเหวี่ยงและการปะทะทำให้กระจกมองข้างด้านขวาแตกละเอียด เศษแก้วกระเด็นเข้ามาในห้องโดยสาร สถานการณ์บีบคั้นจนแทบไม่มีช่องหายใจ ลีโอหักพวงมาลัยหลบหลุมพรางและสิ่งกีดขวางที่ถูกทิ้งไว้กลางทางอย่างอุกอาจ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจหักเลี้ยวรถพุ่งเข้าไปในเขตก่อสร้างด้านหลังโกดังเก่า ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและเต็มไปด้วยกองวัสดุเหล็กระเกะระกะ เพื่อสลัดการตามล่า *โครม!* ลีโอดึงเบรกมือจนสุดแรงเกิด รถสปอร์ตไถลไปตามพื้นดินและเศษหินก่อนจะหยุดนิ่งสนิทแนบชิดกับเสาปูนขนาดใหญ่ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของคนทั้งคู่ ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นไอความตื่นตระหนกอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ พราวพิลาสยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดเสียว แต่ทว่า... เมื่อหันไปมองชายหนุ่มข้างกาย เธอกลับพบว่าลีโอกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟป่า "คุณ... บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ลีโอเอ่ยถามเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปสัมผัสแก้มนวลเนียนของหญิงสาวอย่างลืมตัว นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่เคลียคลออยู่ข้างแก้มออกให้อย่างเบามือ ราวกับต้องการตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยจริงๆ พราวนิ่งงิ่งไปชั่วขณะ ปลายจมูกของคนทั้งคู่แทบจะชนกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่ถูกบีบอัดด้วยสถานการณ์ความเป็นความตายเมื่อครู่ หลอมรวมสติสัมปชัญญะของพวกเขาให้ละลายหายไป กำแพงที่พราวสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองถูกพังทลายลงด้วยสัมผัสอุ่นร้อนและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบังของซีอีโอหนุ่ม "ฉันไม่เป็นไรค่ะ..." พราวตอบเสียงแผ่วเบa นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมา ลีโอไม่รอช้าอีกต่อไป มือหนาเลื่อนลงมาประคองท้ายทอยของหญิงสาวไว้มั่น ก่อนจะโน้มใบลงมาประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความโหยหา สัมผัสแรกเป็นเพียงการทาบทับเพื่อยืนยันการมีอยู่ของกันและกัน ทว่าไม่นานนัก มันก็แปรเปลี่ยนเป็นรสจูบที่ร้อนรุ่มและวาบหวามเกินกว่าจะหักห้ามใจ ลีโอขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ เรียรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากของหญิงสาว พราวส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเบาๆ ก่อนที่เรียวแขนเรียวจะยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่ลุกโชนขึ้นกลางความมืดมิดในรถสปอร์ตคันหรู ลีโอถอนริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้คนใต้ร่างได้สูดอากาศ ทว่าสายตาของเขากลับกวาดมองริมฝีปากบวมเจ่อสีแดงก่ำด้วยความหลงใหล มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อสูทตัวสวย ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าจนพราวสะếnสะท้าน ลมหายใจของเธอขาดห้วงยามที่ฝ่ามืออุ่นจัดลูบไล้ขึ้นมาถึงแผ่นหลังและเอวคอดกิ่ว "ลีโอ... เดี๋ยว..." พราวพยายามเปล่งเสียงท้วงติงด้วยสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ทว่าเสียงนั้นกลับแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบที่เชิญชวนมากกว่าปฏิเสธ "ไม่มี 'เดี๋ยว' แล้วพราว..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "คุณดึงผมเข้ามาในเกมนี้เอง... และตอนนี้ คุณก็หนีผมไม่พ้นอีกต่อไปแล้ว" สัมผัสวาบหวามดำเนินต่อไปอย่างลึกซึ้งและเร่าร้อน ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างมืออาชีพและหัวใจ ทำให้ค่ำคืนนี้ร้อนระอุจนแทบแผดเผาทุกสิ่ง ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังเคลิบเคลิ้มและลึกซึ้งถึงขีดสุดนั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมๆ กับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่ส่องกราดเข้ามาในห้องโดยสารจนทั้งคู่ต้องผละออกจากกันด้วยความตกใจ! ลีโอตวัดสายตาดุดันไปยังต้นเสียงทันที ร่างสูงขยับตัวบังพราวไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่หลังกระจกที่ลดลงครึ่งหนึ่ง และเมื่อบุคคลปริศนานั้นเอ่ยปากพูด... หัวใจของพราวก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสุขนะครับ... แต่ดูเหมือนว่า 'หลักฐาน' ที่คุณกำลังตามหา จะไม่ได้อยู่ในมือของธามอย่างที่คิดหรอกนะ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเกมรักและเกมธุรกิจครั้งนี้ด้วยกันนะคะ