เปิดฉากศึกในศาล

“คุณควรจะถอนตัวตั้งแต่ที่ข้อเสนอยังไม่ถูกตีตกนะคะ ทนายธาม... ความดื้อรั้นน่ะเก็บไว้ใช้ตอนที่คุณยังพอมีแต้มต่อเถอะค่ะ” น้ำเสียงของพราวเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังดุจใบมีดที่กรีดผ่านอากาศท่ามกลางโถงทางเดินหน้าห้องพิจารณาคดี เธอจัดกระเป๋าเอกสารสีดำสนิทเข้าที่ สายตาคู่คมกวาดมองชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนขวางทางอยู่ด้วยความสมเพชปนเย็นชา ธามยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาซ่อนความกร้าวร้าวไว้ภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพ “แต้มต่อเหรอพราว? คุณมั่นใจเกินไปหรือเปล่าว่า ‘ลูกความ’ ของคุณจะรอดจากหลักฐานชุดนี้... ลีโออาจจะคุมธุรกิจได้ทั้งเมือง แต่เขาก็แค่เหยื่อของอารมณ์ชั่ววูบที่กำลังจะล่มสลายเพราะผู้หญิงอย่างคุณ” พราวไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเดินก้าวผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับมามอง “ถ้าความรักคืออารมณ์ชั่ววูบ สำหรับคุณมันก็คงเป็นแค่การลงทุนที่ขาดทุนซ้ำซากสินะคะ... เตรียมตัวให้พร้อมเถอะค่ะ เพราะศาลวันนี้จะไม่ใช่เวทีสำหรับนิทานหลอกเด็ก” เสียงฝีเท้าของเธอหนักแน่นและมั่นคง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของดอกไม้สีขาวที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบและเย้ายวนใจในคราวเดียวกันอบอวลอยู่ในอากาศ ลีโอยืนรอเธออยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของเขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่ถูกแกะสลักขึ้นด้วยความพิถีพิถัน แต่เมื่อเขาสบตาเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับไหววูบชั่วขณะหนึ่ง เขาก้าวเข้ามาใกล้ ลดระดับเสียงลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบข้างใบหู “เมื่อคืน... คุณไม่ได้นอนเลยใช่ไหมพราว” “สมาธิของฉันอยู่ที่คดี ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวค่ะเฮีย” เธอตอบสวนทันควัน พยายามกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมสะอาดและไอความร้อนจากร่างสูงที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชิด ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมืดดำของพายุที่รอวันปะทุ “โกหกไม่เก่งเลยนะ... ถ้าคุณไม่กังวล คุณคงไม่เผลอจิกปลายนิ้วเข้ากับแฟ้มเอกสารจนรอยยับแบบนั้นหรอก” มือหนาเอื้อมมาจัดปมเนกไทของเธออย่างถือวิสาสะ พราวชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อนิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสกับผิวคอขาวนวลของเธอเบาๆ มันไม่ใช่สัมผัสที่จาบจ้วง แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุดท่ามกลางสายตาของผู้คนรอบข้าง “อย่าให้ความแค้นของมันบดบังความเป็นจริง... พราว คุณเป็นทนายที่เก่งที่สุดที่ผมเคยรู้จัก เพราะฉะนั้น ทำให้มันเห็นว่าใครกันแน่ที่สมควรเป็นผู้ชนะ” เขากดไหล่เธอเบาๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องพิจารณาคดี ทิ้งให้พราวยืนสูดลมหายใจลึกเพื่อรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของกฎหมาย แต่คือเกมจิตวิทยาที่เดิมพันด้วยลมหายใจของคนสองคน ภายในห้องพิจารณาคดีบรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด บรรดาคณะลูกขุนและผู้พิพากษานั่งประจำที่ พราวเดินเข้าสู่จุดยืนของฝ่ายจำเลย แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง สง่างามและเยือกเย็น เธอเห็นลีโอนั่งอยู่เคียงข้าง เขาดูผ่อนคลายเกินเหตุจนน่าใจหาย ดวงตาคมคายกวาดมองไปทางฝั่งของธามด้วยความเรียบเฉยเหมือนคนที่กุมไพ่ตายไว้ในมือ “คดีหมายเลขดำที่... การไต่สวนนัดสำคัญเริ่มต้นขึ้น” เสียงผู้พิพากษาดังขึ้นก้องห้อง ธามเริ่มเปิดฉากด้วยการนำเสนอหลักฐานชิ้นสำคัญ—บันทึกการโอนเงินและเอกสารยืนยันความสัมพันธ์เชิงธุรกิจที่ไม่โปร่งใสของลีโอ เขาจ้องมองมาที่พราวด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ “หลักฐานชิ้นนี้จะยืนยันได้ว่า จำเลยมิใช่เพียงแค่เหยื่อของคำกล่าวหา แต่คือผู้บงการที่ทำลายอนาคตของหลายชีวิตเพื่อความมั่งคั่งของตัวเอง” พราวลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอไม่ได้ดูรีบร้อน เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาและส่งสัญญาณไปยังหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ “ท่านผู้พิพากษาคะ ดิฉันขอคัดค้านหลักฐานชิ้นนี้ เนื่องจากมันเป็นข้อมูลที่ถูกดัดแปลงจากแหล่งที่ไม่น่าเชื่อถือ และดิฉันมีหลักฐานที่หักล้างได้ในวินาทีนี้” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้อง ธามหน้าถอดสี ลีโอขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา พราวแคปเจอร์ภาพหน้าจอที่เธอได้รับจากข้อความนิรนามเมื่อคืน—ภาพถ่ายเชิงลึกของการเจรจาระหว่างธามกับพยานเท็จชุดที่เขากำลังจะเรียกขึ้นมาให้การ เธอค่อยๆ สไลด์ภาพเหล่านั้นขึ้นบนจอ ภาพความคมชัดสูงที่เห็นใบหน้าของธามชัดเจนในขณะที่เขากำลังยื่นซองเอกสารใต้โต๊ะอาหาร “นี่คือหลักฐานว่าทนายฝ่ายโจทก์พยายามปั่นหัวกระบวนการยุติธรรมด้วยการติดสินบนพยาน” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดุจน้ำแข็ง “และในไฟล์วิดีโอนี้... ท่านจะเห็นว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของธุรกิจกลุ่มนี้” ธามลุกพรวดขึ้น “คุณเอาหลักฐานนี้มาจากไหน! มันเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย!” พราวหันไปมองเขา สายตาของเธอเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งคนฟัง “ในศาล... ความจริงสำคัญกว่าที่มาค่ะ ทนายธาม” ลีโอเอื้อมมือมาคว้ามือของพราวไว้ใต้โต๊ะ บีบกระชับแน่น เขากระซิบเบาๆ “นั่นแหละ... ผู้หญิงของผม” ทว่าในขณะที่พราวคิดว่าทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะ เสียงโทรศัพท์ของลีโอก็ดังขึ้นสั้นๆ บนโต๊ะ หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นข้อความจากคนคนหนึ่งที่ทำให้รอยยิ้มของลีโอหายไปทันที—ข้อความนั้นไม่ใช่เรื่องของคดี แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งเข้าเครื่อง... รูปของพราวในชุดเดรสสีแดงที่เธอใส่ไปงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ พร้อมกับข้อความที่ว่า *‘เช็คดูเบรกที่รถของเธอด้วยนะ ลีโอ... เพราะความรักมักมาพร้อมกับอุบัติเหตุที่ไม่มีวันคาดคิด’* ลีโอหน้าซีดเผือด เขารีบปล่อยมือจากพราวแล้วลุกขึ้นยืนกะทันหันกลางห้องพิจารณาคดี จนผู้คนทั้งห้องต่างหันมามองเป็นตาเดียว ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่พุ่งขึ้นมาในอก พราวหันมามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นประกายตาที่แตกสลายของชายหนุ่มที่เธอคิดว่าแกร่งที่สุดในโลก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและเกมอำนาจที่ไม่มีวันจบสิ้นนะคะ มิดไนท์คิสรักรี้ดทุกคนค่ะ