คืนก่อนพายุใหญ่

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* เบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบสงบยามวิกาลของห้องทำงาน ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อหนาจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ลีโอไม่แม้แต่จะขยับตัวถอยหลัง เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพราวพิลาส ร่างสูงใหญ่กางแขนออกเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณเพื่อปกป้องทนายความสาวไว้ด้านหลัง นัยน์ตาคมก్రిบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าในอากาศ "ใจร้อนเสียจริงนะคะ... ท่านประธานและทีมรักษาความปลอดภัย ถึงขนาดต้องบุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้เชียวหรือ" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบขึ้นอย่างเยือกเย็น พราวพิลาสขยับกายก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววท้าทาย เธอจัดปกเสื้อสูทเข้ารูปของตนเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทีที่สง่างามราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตครั้งใหญ่ก่อนวันไต่สวนคดี ผู้ที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากหัวหน้าฝ่ายกฎหมายคนใหม่ที่ถูกส่งตรงมาจากบริษัทแม่ และบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสามนาย "คุณพราวพิลาส... และคุณคณิน ผมเกรงว่าเอกสารสิทธิ์ชุดสุดท้ายคงต้องถูกส่งมอบคืนให้กับทางเราในคืนนี้เลย ตามคำสั่งศาลฉบับล่าสุด" น้ำเสียงของอีกฝ่ายราบเรียบแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มหยันแห่งชัยชนะ ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "คำสั่งศาล? หรือเป็นแค่กระดาษชำระที่พวกคุณร่างขึ้นมาเองตอนตีสองกันแน่ครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ดิฉันคงต้องบอกว่า พวกคุณมาช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ" ทนายความสาวสวนกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ปฏิกิริยาของเธอทำให้ลีโอแอบเหลือบมองด้วยหางตา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจในความใจกล้าของหญิงสาว การปะทะคารมดำเนินไปอย่างดุเดือดไร้ซึ่งการประนีประนอม นัยน์ตาของคนทั้งสองฝ่ายฟาดฟันกันผ่านอากาศธาตุ จนกระทั่งเอกสารฉบับจริงที่ถูกซ่อนไว้ในแฟ้มลับถูกยกขึ้นมาอ้างอิง ฝ่ายผู้มาเยือนจึงจำต้องถอยร่นกลับไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ชั่วคราว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง ประตูปิดลงสนิท... ลีโอถอนหายใจยาวนาน เขาหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของพราวพิลาสลอยวนอยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับเธอ "คุณนี่มัน... ดื้อรั้นเสียจริงพราว" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง รisนรอนความตึงเครียดก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยประกายตาบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่า "ถ้าเมื่อครู่พวกเขาพกปืนเข้ามาจริงๆ คุณคิดอะไรอยู่ถึงได้เดินนำหน้าผมออกไป" "ฉันเป็นทนายนะคะคุณลีโอ หน้าที่ปกป้องลูกความ... และปกป้องตัวเอง คือสิ่งที่ฉันถนัดที่สุด" พราวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย หัวใจในอกเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายยิ่งกว่า ลีโอก้าวเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้ระหว่างขอบโต๊ะทำงานกับแผ่นอกกว้าง ฝ่ามืออุ่นจัดเอื้อมขึ้นประคองกรอบหน้าเรียวได้รูป ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้เบาๆ บนโหนกแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่สะกดกลั้นมานาน "พายุของจริงกำลังจะมาถึงในห้องพิจารณาคดีพรุ่งนี้... แต่คืนนี้ ฉันว่าเรามาสนใจเรื่องของเรากันก่อนดีไหมคะ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก พราวไม่ได้ปฏิเสธ เปลือกตาบางหลับลงชั่ว1ขณsเพื่อรับสัมผัสจากเรียวปากหนาที่ทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลแต่หนักหน่วง รสจูบเริ่มต้นด้วยความอ่อนหวานก่อนจะทวีความเร่าร้อนและเรียกร้องขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียวในความมืดสลัวของรัตติกาล มือเรียวของทนายความสาวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งให้ร่างสูงเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังและลาดไหล่กว้างทำให้สติของคนทั้งคู่กระเจิดกระเจิง ความหวาดระแวงต่อคดีความและภาระอันหนักอึ้งในวันพรุ่งนี้ถูกปัดเป่าให้หายวับไปกับความวาบหวามที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น บนโซฟายาวหนังแท้เนื้อนุ่ม ร่างทั้งสองร่างทาบทับหลอมรวมกันท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ลีโอบรรจงมอบสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในคราเดียวกัน ทุกตารางนิ้วบนผิวเนื้อถูกปลุกเร้าด้วยความโหยหาที่สะสมมาเนิ่นนาน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ยิ่งตอกย้ำถึงพันธะทางใจที่ทั้งคู่มีให้กันอย่างไร้เงื่อนไข ในคืนก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ พวกเขาต่างสัญญาต่อกันผ่านสัมผัสและอุณหภูมิของร่างกายว่าจะก้าวผ่านอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกัน ไม่ว่าพรุ่งนี้โลกจะโหดร้ายแค่ไหนก็ตาม ทว่า... ในขณะที่ความสุขสมกำลังเดินทางมาถึงจุดสูงสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *ติ๊ง* ลีโอชะงักเล็กน้อย เขาก้มลงมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางเคียงข้างกันมาจนถึงบทนี้นะคะ