เบาะแสสุดท้ายก่อนวันตัดสิน

แสงนีออนสีส้มอมแดงจากป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ภายนอกอาคารสำนักงานกฎหมายลอดผ่านม่านมู่ลี่อะลูมิเนียม ทาบทับลงบนเอกสารทางบัญชีนับร้อยหน้าที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาว พราวพิลาสไม่ได้สนใจเงาตกกระทบเหล่านั้น สมาธิทั้งหมดของเธอถูกตรึงไว้กับตัวเลขกำไรสุทธิส่วนต่างที่ถูกซุกซ่อนอย่างแนบเนียนภายใต้ชื่อบริษัทนิติบุคคลต่างประเทศ ซึ่งมีลายเซ็นอนุมัติสุดท้ายเป็นชื่อของบุคคลที่เธอกำลังร่วมเผชิญหน้าในเกมอำนาจนี้ "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ธาม" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของลีโอดังขึ้นจากมุมห้อง ชายหนุ่มในชุดสูทสีถ่านที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกใสด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าดวงตาคมกริบกลับจดจ้องไปยังแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทในมือของทนายสาวราวกับเสือดาวที่กำลังเล็งเหยื่อ พราวเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาของทนายความมือฉกาจฉายประกายความเหนื่อยล้าเจือความตื่นตัว "มันไม่ใช่แค่ไฟค่ะคุณลีโอ แต่มันคือระเบิดเวลาที่ธามใช้ทำลายล้างกลุ่มบริษัทของคุณตั้งแต่เมื่อสามปีที่แล้ว และหลักฐานชิ้นนี้..." เธอยกแฟลชไดรฟ์ในมือขึ้นเล็กน้อย "คือสลักสุดท้ายที่เราจะดึงมันออกมา" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวราวกับจะขับเน้นความตึงเครียดที่ลอยตัวอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ลีโอผละออกจากหน้าต่าง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานด้วยจังหวะจะโคนมั่นคง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นไม้หอมจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของหญิงสาวจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างค้ำ2ข้างของโต๊ะทำงาน โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของเธออย่างชัดเจน "คุณเก่งมาก... พราวพิลาส" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ยามที่ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปาก "แต่ผมสนใจรางวัลหลังเกมจบมากกว่าเอกสารพวกนี้เสียอีก" พราวมองค้อนเขาด้วยหางตา แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะจากระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดี แต่เธอก็ยังคงรักษาเกราะกำบังไว้อย่างเหนียวแน่น "โปรดรักษาขอบเขตความเป็นมืออาชีพด้วยค่ะคุณคณิน เรากำลังพูดถึงคดีความที่มีเดิมพันเป็นชื่อเสียงและอิสรภาพของตระกูลคุณ ไม่ใช่เวลามาต่อรองเรื่องไร้สาระ" "สำหรับผม ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้เห็นคุณจนมุมด้วยคำพูดของตัวเองหรอกนะ" ลีโอหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังในพริบตา นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาแตะลงบนหลังมือของเธอที่กุมแฟลชไดรฟ์อยู่ ความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อจนพราวต้องขยับมือหนี ทว่าชายหนุ่มกลับใช้อุ้งมือหนากุมทับไว้แน่นขึ้น "ธามไม่ได้ทำคนเดียว" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นขึ้น สายตาคมกวาดมองเอกสารหน้าสุดท้าย "เบื้องหลังบริษัทนอมินีนี้ มีชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่ที่ถือครองหุ้นลับถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์... และคนๆ นั้นคือกรรมการบริหารอาวุโสที่เราคาดไม่ถึง" พราวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความฉลาดเฉลียวของเธอประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว "คุณหมายถึง... รองประธานวิชัย?" "ถูกต้อง" ลีโอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดึงเก้าอี้ตัวข้างๆ มานั่งลงเคียงข้างเธออย่างไร้มารยาท "วิชัยคือคนที่กุมความลับเรื่องการเสียชีวิตของพ่อผมเมื่อห้าปีก่อน และธามเป็นเพียงเครื่องมือทางกฎหมายที่เขาใช้ฟอกเงินออกนอกประเทศ เอกสารในแฟลชไดรฟ์ที่คุณถืออยู่ มีเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงบัญชีลับของวิชัยโดยตรง ไม่มีทางที่เขาจะดิ้นหลุดในชั้นศาลพรุ่งนี้" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของทนายสาว ในที่สุดความจริงที่เธอตามหามาแรมเดือนก็ปรากฏชัดเจนต่อหน้า ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืนถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมของนักล่า "ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เช้า... เราจะยื่นคำร้องฉุกเฉินต่อศาลแพ่งและอาญาทุจริต" พราวกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบคม แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ฉันจะจัดการเรื่องสำนวนฟ้องเอง ส่วนคุณ... เตรียมตัวรับมรดกอาณาจักรธุรกิจที่สะอาดบริสุทธิ์คืนมาได้เลยค่ะ" ลีโอนิ่งมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แววตาของซีอีโอหนุ่มไหววับด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย ความงามที่ไม่ได้มีเพียงแค่เปลือกนอก แต่ขับเน้นด้วยสมองและจิตวิญญาณอันแข็งแกร่ง ทำให้เขาแทบไม่อยากละสายตาไปไหน มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะเลื่อนขึ้นมาสัมผัสปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียงกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา โดยไม่มีการขัดขืนจากหญิงสาวเช่นเคย "คุณทำให้ผมทึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า พราว" ลีโอเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "หากคดีนี้จบลงด้วยชัยชนะของเรา... ผมขอสิทธิ์ในการดูแลหัวใจทนายความคนเก่งคนนี้ตลอดไป จะได้ไหมครับ... เอ๊ย... ได้ไหมคะ?" ชายหนุ่มแกล้งแซวด้วยการเลียนแบบสรรพนามของเธอ ทำเอาพราวค้อนให้อีกวงใหญ่ "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วค่ะคุณคณิน..." พราวพยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายขึ้นบนพวงแก้มด้วยการก้มหน้าเก็บเอกสารลงแฟ้ม ทว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ยังคงกุมข้อมือเธอไว้เบาๆ กลับสร้างแรงสั่น ทันใดนั้นเอง เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินของระบบรักษาความปลอดภัยภายในห้องทำงานก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับไฟสีแดงที่กะพริบถี่ๆ บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักบนโต๊ะทำงานดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนที่ข้อความตัวอักษรสีเขียวเข้มจะปรากฏขึ้นบนจอมืดสนิททีละตัวอย่างช้าๆ *‘ไฟล์ทั้งหมดถูกคัดลอกและทำลายต้นฉบับเรียบร้อยแล้ว… ขอให้โชคดีในศาลวันพรุ่งนี้’* ดวงตาของลีโอและพราวเบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองหันขวับไปมองยังประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดที่ดังขึ้นในความมืดมิด โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ! มิดไนท์คิส