ง้อแบบฉบับท่านประธาน

เอกสารสำนวนคดีล้มละลายฉบับปรับปรุงใหม่นับร้อยหน้าบนโต๊ะทำงานสไตล์มินิมอลถูกผลักออกห่างเล็กน้อย เพื่อเปิดทางให้ปลายนิ้วเรียวสวยของพราวพิลาสได้นวดคลึงขมับของตัวเองอย่างอ่อนล้า ความตึงเครียดจากห้องพิจารณาคดีตลอดสัปดาห์ยังคงตกค้างอยู่ในกระแสเลือด ทว่าสิ่งที่บั่นทอนสมาธิของทนายสาวมือหนึ่งอย่างเธอยิ่งกว่าตัวอักษรทางกฎหมาย กลับเป็นความเงียบงันที่ผิดปกติวิสัยของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองแห่งนี้ ปรกติแล้ว พื้นที่ส่วนตัวของเธอควรจะปราศจากร่องรอยการรุกล้ำจากประธานหนุ่มแห่งกลุ่มธุรกิจจอมดื้อรั้น ทว่ายามนี้ กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นกายคุ้นเคยกลับลอยวนอยู่ในอากาศ ราวกับประกาศการยึด "ถ้าคุณคิดว่าการเงียบหายไปสองวันจะทำให้ฉันรู้สึกผิดจนต้องโทรตาม คุณประเมินทนายความคนนี้ต่ำไปนะคะ ลีโอ" พราวพิลาสเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างสูงที่ยืนพิงกรอบประตูกระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตา (สำหรับอ่านหนังสือ) สะท้อนภาพเงาของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในแวดวงธุรกิจ แต่ในยามนี้ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยรีดเรียบกลับยับย่นเล็กน้อย แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่มีร่องรอยความเจ้าเล่ห์เพทุบายเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนระคนความเหนื่อยล้าที่ถูกส่งตรงมายังเธอ ลีโอยกมือขึ้นยอมแพ้ช้าๆ เขาสوดก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเสือสาวตรงหน้าจะกางกรงเล็บข่วนเข้าให้อีกรอบ "ผมไม่ได้เงียบเพราะอยากเล่นเกมจิตวิทยาอะไรกับคุณหราว..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะเฉียบขาดในห้องประชุม กลับเจือความแหบพร่าและอ่อนโยนอย่างประหลาด "ผมแค่... ไปจัดการเรื่องที่ค้างคาให้เรียบร้อย เพื่อที่ผมจะสามารถยืนต่อหน้าคุณในฐานะผู้ชายที่ไม่มีพันธะทางใจใดๆ หลงเหลืออยู่จริงๆ" พราวพิลาสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปิดแฟ้มคดีลง เสียงกระดาษกระทบกันดังชัดเจนในความเงียบ เธอยังคงรักษากำแพงความเย็นชาไว้ด้วยการกอดอก "พันธะอะไรคะ? หรือคุณเพิ่งรู้ตัวว่าเอกสารการฟ้องร้องของธามเมื่อวานนี้มันมีช่องโหว่จนคุณต้องวิ่งแจ้นมาขอความช่วยเหลือจากฉัน" "คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยกลัวธาม..." ลีโอสาวเท้าเข้ามาจนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคมเข้มจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่พยายามซ่อนความไหววูบเอาไว้ "สิ่งที่ผมกลัว... มีแค่การที่คุณมองผมด้วยสายตาแบบวันนั้น สายตาที่เหมือนว่าผมเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคุณแล้วก็ผ่านไป" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาที่เคยเฉือนคมใส่กันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเปราะบางที่ทั้งสองฝ่ายต่างระมัดระวังไม่ให้มันแตกสลาย ลีโอไม่ใช่ซีอีโอผู้ทรงอำนาจในนาทีนี้ เขากลับกลายร่างเป็นลูกหมาตัวโตที่ยอมซุกซบทุกความพยศลงแทบเท้าทนายสาวคนเก่ง เมื่อมือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมมาแตะหลังมือเธอบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา "ผมสูญเสียครอบครัวไปตั้งแต่ยังเด็กพราว... ผมสร้างกำแพง ปั้นหน้าเย็นชาใส่คนทั้งโลก เพราะคิดว่าอำนาจและเงินตราจะปกป้องผมจากความเจ็บปวดได้ จนกระทั่งผมมาเจอคุณ ผู้หญิงที่กล้าเถียงผมฉอดๆ ในศาล ผู้หญิงที่ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจของผมเลยสักนิด..." ลีโอยิ้มขมขื่น นัยน์ตาไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "คุณทำให้ผมอยากเป็นผู้ชายที่ดีพอ... ไม่ใช่แค่ในสายตาคนอื่น แต่เป็นในสายตาของคุณ" หัวใจของพราวพิลาสกระตุกวูบ กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีสั่นคลอนอย่างรุนแรง ภาพอดีตที่เคยถูกหักหลังโดยคนที่รักซ้อนทับเข้ามา แต่เมื่อเธอมองลึกลงไปในแววตาของลีโอ—แววตาที่ไม่มีการเสแสร้ง ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจ มีเพียงความจริงใจบริสุทธิ์—เธอก็รู้ทันทีว่าเกราะป้องกันทั้งหมดของเธอกำลังพังทลายลงทีละน้อย เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นในแบบฉบับของประธานหนุ่มผู้นี้ "คุณนี่มัน... ร้ายกาจชะมัด ลีโอ" พราวพิลาสเอפטเสียงอ่อนลง ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงมลายหายไปสิ้น เธอดึงมือออกจากการกุมชั่วครู่ ก่อนจะเอื้อมไปคว้าเนกไทที่ผูกอยู่อย่างหลวมๆ ของเขา แล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้ร่างสูงโน้มลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน "รู้จักใช้ความน่าสงสารมาต่อรองกับทนายความ... รู้ตัวไหมคะว่าคุณกำลังทำผิดกติกากติกามารยาททางคดี" ลีโอหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเดิมกลับมาแต้มที่มุมปาก ทว่าแววตายังคงเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง เขาไม่รอช้าที่จะฉวยโอกาสรวบมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นมาแนบแก้มสากของตัวเอง ถูไถออดอ้อนราวกับลูกสุนัขตัวโตที่ได้สิ่งที่ต้องการ "ถ้าการทำผิดกติกานี้ ทำให้ผมได้เป็นเจ้าของหัวใจทนายสาวคนเก่งตลอดไป... ผมยอมติดคุกตลอดชีวิตเลยครับ... เอ๊ย... ค่ะ!" ลีโอรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นหางตาคมกริบของเธอดุเข้าให้ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ หลุดจากริมฝีปากของพราวพิลาสได้เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ บรรยากาศตึงเครียดที่เคยปกคลุมถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นอ่อนหวาน สายใยความผูกพันที่ถักทอขึ้นจากความเข้าใจและบาดแผลในอดีตค่อยๆ หลอมรวมหัวใจของคนทั้งสองเข้าด้วยกัน ลีโอโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบแผ่วเบาบนหลังมือของเธอ เป็นการยืนยันคำสัญญาที่ไม่มีวันเอ่ยเป็นคำพูด ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบและเปี่ยมสุขกำลังโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ในโลกส่วนตัว เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของพราวพิลาสที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกลับแผดเสียงแหลมขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติก หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีการบันทึกชื่อ ทว่ามีรหัสพื้นที่จากต่างจังหวัด พราวพิลาสขมวดคิ้วด้วยความฉงน ลีโอยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบหันไปมองหน้าจอนั้นด้วยสัญชาตญาณนักธุรกิจที่เฉียบ พราวพิลาสกดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟนทันทีด้วยความเป็นมืออาชีพ "สวัสดีค่ะ พราวพิลาสรับสายค่ะ" เสียงปลายสายไม่ได้ตอบรับทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจรดไมโครโฟน และเสียงคลื่นซัดสาดเบาๆ เป็นฉากหลัง ก่อนที่เสียงแหบพร่าของผู้ชายคนหนึ่งจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคนทั้งสองคนเย็นเฉียบลงในพริบตา *(คุณพราว... ถ้าไม่อยากให้เอกสารลับคดีการเสียชีวิตของคุณพ่อคุณ ถูกส่งถึงมือธามในวันพรุ่งนี้... เลิกยุ่งกับคดีของลีโอซะ!)*** มิดไนท์คิสหวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือจากหน้าจอนะคะ เพราะเกมที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในตอนหน้าค่ะ!