หมัดน็อคทางกฎหมาย

ความเงียบงันภายในห้องพิจารณาคดีระดับสูง ณ บัลลังก์ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ในยามบ่ายนี้ หนักหน่วงเสียจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังขยับทีละเสี้ยววินาที ลีโอทรุดกายกลับลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งจำเลยด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดจนไร้เลือดฝาด นัยน์ตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันและท้าทายโลกทั้งใบ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยร่องรอยของความแตกสลายที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต เอกสารลับชุดสุดท้ายที่เพิ่งถูกส่งมอบผ่านมือทนายความสาวสะท้อนภาพอดีตอันมืดมนที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าธารกำนัล ขณะที่พราวพิลาสยืนตระหง่านอยู่หลังโพเดียมทนายฝ่ายจำเลย แผ่นหลังบางเหยียดตรงดุจคันศรที่ถูกง้างจนสุดแรง เธอกวาดสายตาคมกริบดุจเลนส์ซูมมองไปยังฝั่งโจทก์ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก—รอยยิ้มของผู้กุมชัยชนะในเกมหมากรุกมรณะนี้ "คัดค้านครับท่านผู้พิพากษา!" ธามลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งโจทก์ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มแห่งความเหนือกว่า บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก สันจาม18+ของเขาชื้นเหงื่อขณะที่กระดาษในมือสั่นระริก "เอกสารบันทึกการประชุมลับและเส้นทางการเงินจากต่างประเทศชุดนี้ ไม่มีที่มาที่ไปที่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นการได้มาโดยละเมิดสิทธิส่วนบุคคลและไม่อาจนำมาใช้เป็นพยานวัตถุในชั้นศาลได้ครับ!" พราวไม่แม้แต่จะหันไปมองคู่กรณี เธอก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากหลังโพเดียม ส้นสูงสีดำสนิทกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานสะท้อนไปทั่วห้องพิจารณาคดี ท่าทางของเธอสง่างาม ทรงอำนาจ และเด็ดเดี่ยวราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังบินวนเหนือเหยื่อที่ไร้ทางสู้ เธอยกแฟ้มเอกสารในมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงกังวานจนผู้พิพากษาบนบัลลังก์ต้องพยักหน้ารับด้วยความทึ่ง "เรียนท่านผู้พิพากษาที่เคารพ เอกสารทุกฉบับที่ทนายความฝ่ายจำเลยนำเสนอในวันนี้ หาใช่การละเมิดสิทธิส่วนบุคคลดังที่ทนายฝ่ายโจทก์กล่าวอ้างไม่ค่ะ แต่มันคือ 'พยานหลักฐานอันชอบธรรมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87' ซึ่งแสดงให้เห็นถึงเจตนาทุจริตและการสมรู้ร่วมคิดเพื่อฟ้องร้องเท็จของพยานปากเอกฝ่ายโจทก์..." พราวหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยสายตาคมปลาบพุ่งตรงไปเชือดเฉือนร่างของธามจนแทบพรุน "และถ้าท่านผู้พิพากษาโปรดพิจารณาหน้าสี่ของบันทึกข้อตกลงฉบับนั้น ท่านจะทรงเห็นลายเซ็นของบุคคลที่นั่งอยู่ตรงข้ามดิฉันในเวลานี้... ลายเซ็นที่ยืนยันชัดเจนว่า ธาม อดีตคู่หมั้นและทนายความผู้ทรงคุณวุฒิ เป็นผู้บงการลับในการปลอมแปลงเอกสารทางบัญชีเพื่อใส่ร้ายคุณคณินทั้งหมดค่ะ" เสียงฮือฮาจากผู้สังเกตการณ์ด้านหลังดังขึ้นระลอกใหญ่ จนผู้พิพากษาต้องเคาะค้อนไม้ดังสนั่นเพื่อควบคุมความสงบ ธามหน้าถอดสี ร่างกายเซถอยหลังไปชนพนักเก้าอี้จนเกือบเสียหลัก เขากัดฟันกรอด นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่ถูกต้อนจนมุมด้วยหลักฐานที่ไร้ช่องโหว่ ทุกคำพูดของพราวคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเส้นประสาททีละนิด เธอไม่ได้แค่ชนะคดีนี้ในทางกฎหมาย แต่เธือกำลังพิพากษาความโสมmของคนที่เคยหักหลังเธอในอดีตไปพร้อมๆ กับการปกป้องผู้ชายที่นั่งอยู่เบื้องหลังเธอ ลีโอนั่งนิ่งงัน หัวใจในอกเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินเขามาหลายปีถูกชะล้างด้วยความเด็ดเดี่ยวและมั่นคงของผู้หญิงคนนี้ พราวไม่ได้เป็นเพียงทนายความมือฉกาจที่เขาจ้างมาช่วยกอบกู้บริษัทอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกลายเป็นแสงสว่างเดียวที่กล้าก้าวเข้ามาในความมืดมนที่สุดในจิตvญญาณของเขา สายตาของลีวันที่มองแผ่นหลังบางนั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรัก ความโหยหา และความศรัทธายิ่งกว่าสิ่งใด "ศาลพิเคราะห์แล้วเห็นว่า..." เสียงผู้พิพากษาดังขึ้นก้องห้องพิจารณาคดี "เอกสารหลักฐานที่ทนายฝ่ายจำเลยนำสืบมีความสมบูรณ์และชอบด้วยกฎหมาย ทั้งยังหักล้างข้อกล่าวหาของโจทก์ได้อย่างสิ้นเชิง อาศัยเหตุดังกล่าว ศาลจึงมีคำสั่ง 'ยกฟ้อง' ฝ่ายโจทก์ และให้ดำเนินคดีอาญากับพยานฝ่ายโจทก์ในข้อหาเบิกความเท็จและปลอมแปลงเอกสารทันที!" เสียงค้อนไม้เคาะลงครั้งสุดท้ายดังก้องกังวานราวกับเสียงประกาศอิสรภาพ พราวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดที่สะสมมาหลายสัปดาห์ เธอยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันกลับมามองลีโอนิ่งๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของผู้คนนับสิบที่ยังคงมองมาที่พวกเขาอย่างตะลึงงัน ทันทีที่พ้นประตูห้องพิจารณาคดีและเข้ามาสู่ความเงียบสงบของห้องพักทนายความส่วน ลีโอก็ไม่รอช้าที่จะคว้าข้อมือเรียวของพราวแล้วดึงเข้าหาร่างแกร่งทันที แรงกระชากนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกินต้านทาน ประตูห้องถูกปิดล็อกลงด้วยล็อกอัตโนมัติอย่างรวดเร็ว ก่อนที่แผ่นหลังของพราวจะถูกดันเข้าหาบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างนุ่มนวลแต่แน่นหนา "คุณลีโอ... ปล่อยนะคะ ที่นี่ศาลนะ..." พราวประท้วงด้วยเสียงกระซิบ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งที่ยังคลอหน่วยอยู่จางๆ "ชูส์..." ลีโอทาบฝ่ามือหนาลงกับบานประตูกั้นข้างศีรษะทันทีกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่บริเวณซอกคอขาวระหง "ปล่อยเหรอ? ผมปล่อยคุณไปไม่ได้อีกแล้วพราว... คุณเก่งเกินไป คุณซัดหน้าพวกมันจนมุมในศาลอย่างสง่างาม... รู้ไหมว่าตอนนี้ผมคลั่งคุณมากแค่ไหน" เสียงทุบหัวใจของเขารัวเร็วจนส่งผ่านความร้อนระอุมาถึงร่างของเธอ พราวยังไม่ทันได้เอื้อนเอยคำใดริมฝีปากร้อนจัดของชายหนุ่มก็ทาบทับกลีบปากอิ่มของเธอลงมาอย่างเย้ายวนและเร่าร้อน รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโหยหาและขอบคุณแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามลึกซึ้งอย่างรวดเร็ว ลีโอบดAเบียดเรียวปากลงมาหนักหน่วงขึ้น เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกาย ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้เส้นผมสลวย ลูบไล้ท้ายทอยบางเพื่อบังคับให้เธอแหงนเงยรับองศาจูบที่ลึกซึ้งและเต็มอิ่มยิ่งขึ้น เสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มแสดงออกถึงความพึงพอใจและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นจัดที่ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าสูทเข้าร3มสรีระโค้งเว้าทำเอาพราวเข่าอ่อนยวบ เธอต้องใช้มือเรียวเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว รสจูบที่เนิ่นนานและดูดดื่มทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ริมฝีปากหนาผละออกจากเรียวปากบวมเจ่อช้าๆ ไล้จูบซับหยาดน้ำใสที่มุมปากก่อนจะซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหายหิว ริมฝีปากร้อนขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยสีจาง ท่ามกลางอารมณ์ที่พุ่งสูงจนยากจะควบคุม ลีโอเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายระยับของความรักและความปรารถนาที่ดิบเถื่อน "คืนนี้... ไปที่เพนต์เฮาส์ของผมนะพราว" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูปลุกกระแสไฟฟ้าให้แล่นพล่านไปทั่วร่างของเธอ "ผมจะชดเชยทุกลมหายใจที่คุณสู้เพื่อผม... ด้วยร่างกายและหัวใจทั้งหมดของผมเอง" พราวมองสบตาคนเจ้าเล่ห์ที่บัดนี้กลายเป็นลูกแมวเชื่องในกำมือเธอ รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนฝัน "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสคะ... ว่าเฮียหน้าดื้อคนนี้ จะยอมสยบให้ฉันจริงๆ หรือเปล่า" ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและไฟปรารถนาที่กำลังจะลุกโชนขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนนี้ เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกห้องพักทนายความก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงกังวานของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่เอ่ยเรียกชื่อพราวผ่านบานกระจกเข้ามา ทำเอาทั้งสองคนต้องชะงักกึกทันที! "คุณพราวพิลาสครับ... ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัว แต่มีพัสดทด่วนส่งตรงถึงคุณจากต่างประเทศ... และผู้ส่งระบุชื่อไว้ว่าเป็น 'อดีตสามีทางกฎหมาย' ที่คุณคิดว่าตายไปแล้วครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "มิดไนท์คิส" ในตอนนี้นะคะ