แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังคงสว่างวาบบนโต๊ะทำงานกระจกใส สะท้อนเงาของเอกสารลับฉบับนั้นให้เด่นชัดขึ้นในความเงียบงัน บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของลีโอตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรมได้ เอกสารจากสำนักงานบัญชีกลางและภาพถ่ายหลักฐานมัดตัวจากต่างประเทศ ไม่เพียงแต่วางอยู่ตรงหน้าพราวพิลาสในฐานะทนายความมือฉกาจ แต่มันยังทำหน้าที่เป็นเครื่องประจานความจริงอันโหดร้าย—ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการทุจริตทั้งหมดเพื่อจะโค่นล้มตระกูลของลีโอ หาใช่ใครอื่นไกล นอกจาก ‘ธาม’ อดีตคนคู่หมั้นที่เธอเคยไว้ใจจนหมดหัวใจ
"คุณเห็นแล้วใช่ไหมคะ ว่าเกมนี้ธามไม่ได้เล่นแค่เรื่องธุรกิจ... แต่เขากำลังเล่นกับชีวิตของพวกเรา"
เสียงของลีโอดังขึ้น ทุบทำลายความเงียบงันลงอย่างราบคาบ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีเจ้าเล่ห์เพทุบายเช่นเคย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่กลับแน่วแน่และจริงจังจนน่าใจหาย เขาสกปรกในสายตาคนอื่นมามากพอแล้ว แต่กับพราว... ผู้หญิงที่เขาสร้างกำแพงหัวใจปกป้องมาตลอด เขากลับไม่อาจทนให้เธอมองเขาด้วยสายตาสสงสัยได้อีกต่อไป
พราวหันไปมองหน้าเขา ช้าๆ แววตาของทนายความสาวไหวระริกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เธอกวาดสายตาอ่านตัวอักษรและลายเซ็นบนเอกสารฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจที่เคยปิดตายและสร้างกำแพงเหล็กกล้าขึ้นมาป้องกันตัวจากอดีตอันเจ็บช้า ค่อยๆ ถูกแรงกระแทกจากความจริงเบื้องหน้าพังทลายลงทีละน้อย
"ทำไมคะ..." พราวเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ทำไมคุณถึงเพิ่งเอาหลักฐานนี้ให้ฉันดู... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ตัวเองตกเป็นจำเลยในสายตาของฉันมาตลอด ลีโอ?"
ลีโอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เธอไม่ถอยหนี แต่เงמוหน้าสบตาเขาตรงๆ ความสูงที่แตกต่างทำให้เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก
"เพราะผมกลัว..." ลีโอสารภาพออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย ความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเย่อหยิ่งถูกเปิดเปลือยจนหมดสิ้น "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าผมกำลังทำอะไรเพื่อปกป้องบริษัทของครอบครัว คุณจะมองว่าผมเป็นคนเหี้ยมโหดเหมือนที่ธามเป่าหูคุณ ผมกลัวว่าคุณจะเดินจากไป... พราว ผมยอมให้คนทั้งโลกเกลียดผม ยอมให้ใครต่อใครตราหน้าว่าผมเป็นซีอีโอหน้าเลือด แต่ผมยอมให้คุณเกลียดผมไม่ได้"
คำสารภาพนั้นทรงพลังยิ่งกว่าสำนวนโต้แย้งใดๆ ในศาล มันคือความเปราะบางของผู้ชายที่ทรงอำนาจที่สุดคนหนึ่งในวงการธุรกิจ แต่กลับพ่ายแพ้ราบคาบให้กับผู้หญิงตรงหน้า
พราวนิ่งงัน หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกผิด ความโกรธแค้นธาม และความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน ทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ลีโอไม่รอช้า เขารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ฝ่ามือหนาประคองท้ายทอยเธอไว้ ก่อนจะโน้มริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากอิ่มที่สั่นเทานั้นอย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะทวีความเร่าร้อนและลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงปรารถนาที่อัดอั้นมานาน
รสจูบแห่งความโหยหาและคำสารภาพจากหัวใจ ดึงดูดทั้งสองให้หลอมละลายเข้าหากัน ลีโอบดเบียดเรียวปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเร่าร้อน มือหนาเลื่อนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าเนื้อดี บีบเคล้นเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในอก พราวส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคออย่างยอมจำนน เรียวแขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น นิ้วมือจิกทึบลงไปบนลาดไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยวท่ามกลางคลื่นอารมณ์ที่ซัดสาดเข้ามาไม่หยุดหย่อน
ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจ ก้าวข้ามผ่านเส้นกั้นของคำว่าเจ้านาย ลูกจ้าง หรือคู่กรณีทางธุรกิจไปจนหมดสิ้น สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้ไปตามสรีระเว้าโค้ง ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด ร่างกายแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจสองดวงเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันของรัตติกาล
เมื่อผละริมฝีปากออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง ทั้งคู่ต่างหอบหายใจ
พราวมองลึกล้ำเข้าไปในนัยน์ตาคมกริบของเขา ความระแวงแคลงใจทั้งหมดมลายหายสิ้น เหลือไว้เพียงความเชื่อมั่นและหัวใจที่ยอมจำนนต่อผู้ชายคนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ
"ฉันเชื่อคุณค่ะ... ลีโอ" พราวกระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมฝีปากของเขา พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา "และเราจะจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน"
ลีโอยิ้มรับ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขล้นปรี่ เขาโน้มหน้าลงไปกดจูบหน้าผากมนของเธออย่างทะนุถนอมและมั่นคง ก่อนที่มืออีกข้างจะเอื้อมไปปิดหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบลง เพื่อให้เวลานี้มีเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้น
ทว่า... ความเงียบสงบในค่ำคืนอันแสนหวานกลับถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากโถงทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องทำงานส่วนตัวของเขา พร้อมกับเสียงเคาะประตูรัวกระหน่ำราวกับมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น!
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "มิดไนท์คิส" มาจนถึงตอนนี้นะคะ
สยบเฮียหน้าดื้อมาเป็นพี่เลี้ยงหัวใจ•ตอนที่ 18
คำสารภาพจากหัวใจ
ผลงานโดย มิดไนท์คิส
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (มิดไนท์คิส)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง สยบเฮียหน้าดื้อมาเป็นพี่เลี้ยงหัวใจ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!