ค่ำคืนใต้แสงดาว

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ท่ามกลางห้องทำงานที่มืดสนิทและเงียบงัน มีเพียงเสียงสายฝนด้านนอกที่กระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธเกี้ยว พราวพิลาสละสายตาจากตัวอักษรทางกฎหมายนับร้อยหน้าที่เรียงรายบนหน้าจอ เธอถอดแว่นสายตากรอบบางออกอย่างอ่อนล้า นิ้วเรียวยาวนวดคลึงหว่างของตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความปวดตุบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากการใช้ความคิดอย่างหนักหน่วงตลอดสิบสองชั่วโมงเต็ม คดีของลีโอกำลังเดินทางมาถึงจุดตัดที่อันตรายที่สุด และธามก็ไม่เคยออมมือให้กับการทำลายล้างคู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย "คุณควรพักได้แล้วพราว" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นจากมุมมืดของโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ ลีโอในยามนี้ไม่มีมาตรารักษาภาพลักษณ์ของประธานกรรมการบริหารผู้เย่อหยิ่งและทรงอิทธิพลอีกต่อไป เนคไทสีเข้มถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและร่องรอยความเครียดที่ฉายชัดผ่านดวงตาคมก్రిบ ทว่าประกายในดวงตานั้นกลับมิได้ลดทอนความดึงดูดใจลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งดูอันตรายและชวนให้หลงใหลราวกับหลุมพรางที่ขุดล่อไว้ให้เหยื่อเดินตกลงไปโดยสมัครใจ พราวพิลาสเหลือบมองชายหนุ่มที่ขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเฉพาะตัวลอยละลิ่วมาปะทะนาสิกท่ามกลางความอับชื้นของบรรยากาศฝนตก "พักตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะคุณลีโอ..." เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่เจ้าตัวก็ไม่อาจปฏิเสธได้ "หลักฐานชุดใหม่ที่ธามกำลังส่งมา... มันไม่ใช่แค่การฟ้องร้องทางแพ่ง แต่มันคือการฆาตกรรมทางสังคมที่เราสองคนกำลังจะถูกฝังทั้งเป็น" ลีโอหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ทำงานของเธอ มือใหญ่เอื้อมลงมาสัมผัสพนักพิงหนัง พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง พราวพิลาสสะعुานไหวเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่ขยับหนี "ปล่อยให้มันพยายามไปสิครับ..." ลีโอกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ต่อให้โลกใบนี้กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า... ผมก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น... นอกจากคุณ" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความดิบเถื่อนและคลั่งรักในเวลาเดียวกันทำให้กำแพงในใจของหญิงสาวสั่นคลอน พราวพิลาสหมุนตัวกลับบนเก้าอี้เผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่สะท้อนเงาของเธออยู่ภายในนั้น "คุณกำลังใช้ความรู้สึกมาตัดสินเกมที่เดิมพันด้วยอิสรภาพและความอยู่รอดนะคะ ลีโอ..." เธอท้วงติงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้ใช้ความรู้สึก... ผมกำลังใช้หัวใจต่างหาก" ลีโอสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาววับราวกับนักล่าที่รอคอยจังหวะตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมมาจับคางสลักเสลาของเธอไว้ด้วยความนุ่มนวล ทว่ามั่นคงจนเธอไม่อาจเบือนหนี "พราว... คุณเองก็รู้ว่าเราต่างก็ดึงดูดเข้าหากันตั้งแต่แรกเจอ ทำไมถึงยังพยายามฝืนความจริงอยู่ล่ะครับ?" สัมผัสอุ่นที่ปลายคางส่งผ่านกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดไปทั่วร่าง ความเครียดจากคดีความ ความกดดันรอบด้าน และความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างเก็บงำไว้ภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพ พลันมลายหายสิ้นเหลือเพียงแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งการลังเล รสจูบเริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลราวกับการสำรวจ แต่ไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดัน ลีโอดึงร่างบางให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกขยับเข้าหากัน พราวพิลาสเผยริมฝีปากออกด้วยความลืมตัว เปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนรอนได้รุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันตวัดตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานไปกับเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง มือบางของทนายสาวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง นิ้วมือสอดแทรกไปตามเส้นผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย แรงอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นมาทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยถูกควบคุมด้วยกฎหมายและเหตุผลหลุดลอยไปจนหมดสิ้น ลีโออุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานโดยไม่ละริมฝีปากออกจากกันแม้แต่วินาทีเดียว ร่างสูงแทรกตัวเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างเรียวขาเรียวสวยที่เกี่ยวรัดสะโพสอบอุ่นของเขาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททำงานเข้ารูป ทำให้พราวพิลาสส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความวาบหวาม เนื้อผ้าที่กั้นกลางระหว่างผิวเนื้อถูกร่นออกตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ ลีโอจูบไล้ซับความชื้นจากริมฝีปากลงมาตามลำคอระหง ขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเกิดรอยสีจางที่แสดงถึงความเป็นเจ้าIนอย่างชัดเจน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวทำเอาหญิงสาวสะท้านเฮือก ขาเรียวสั่นเทาด้วยความสุขสมที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "ลีโอ... อื้อ..." เสียงครางประท้วงหลุดรอดจากริมฝีปากบวมเจ่อ เมื่อเรียวลิ้นร้อนลากไล้ผ่านจุดอ่อนไหว ลีโอเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาที่ฉายแววปรารถนารุนแรงจนเกือบแผดเผา ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงในยามกลางวัน มลายหายสิ้นเหลือเพียงสัญชาตญาณดิบและการยินยอมพร้อมใจที่จะมอบกายและใจให้แก่กันท่ามกลางความมืดมิดและเสียงฝน คืนนี้ไม่มีทนายความผู้ไร้พ่าย ไม่มีซีอีโอผู้เย่อหยิ่ง มีเพียงชายหญิงสองคนที่กำลังโหยหาความอบอุ่นเพื่อเติมเต็มส่วนที่เว้าแหว่งในจิตวิญญาณ การเคลื่อนกายเข้าหาเป็นไปอย่างลึกซึ้ง เร่าร้อน และเต็มอิ่มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเจ็บปวดจากอดีต ความหวาดกลัวต่ออนาคต และความปรารถนาที่จะครอบครองกันและกัน ทุกลมหายใจที่ประสานกันคือบทเพลงแห่งความเร่าร้อนที่ขับกล่อมค่ำคืนอันเหน็บหนาว หยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนผิวเนียนผสานกับความชื้นของบรรยากาศภายนอก ร่างกายทั้งสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ ท่ามกลางจังหวะรักที่โถมเข้าใส่ราวกับคลื่นลมพายุที่ไม่ยอมหยุดพัก จนกระทั่งความสุขสมระลอกสุดท้ายพาทั้งคู่ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งอารมณ์ เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังสะท้อนก้องห้องทำงานที่เงียบงัน ลีโอกอดร่างบางที่ยังคงสั่นระริกไว้แนบอก ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนนุ่ม พราวพิลาสหลับตาลงซซับความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้น ขณะที่มือเรียวยังคงกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขและเคลิบเคลิ้มนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วลมหายใจเดียว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอีเมลจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงสว่างวาบอยู่บนโต๊ะทำงาน ดังขึ้นทำลายความเงียบงันในห้องอย่างไม่ประจวบเหมาะ ลีโอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ขณะที่พราวพิลาสเบิกตากว้างด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่างที่วิ่งพล่านขึ้นมาในอก หญิงสาวดันตัวออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบเครื่องคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมาพลิกดูหน้าจอ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววปรารถนาเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและตกตะลึงจนไร้สีเลือด บนหน้าจอแสดงไฟล์วิดีโอความยาวสามสิบวินาที พร้อมข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ระบุตัวตน ภาพในวิดีโอคือภาพขณะที่เธอกำลังก้าวเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของธามเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมกับเอกสารลับสุดยอดที่หายสาบสูญไป... และเสียงสนทนาที่ถูกตัดต่ออย่างชาญฉลาดจนทำให้ดูราวกับว่าเธอกำลังขายข้อมูลลับของลีโอให้กับอดีตคู่หมั้นของตัวเอง เพื่อแลกกับอิสรภาพของสำนักงานกฎหมาย มือบางที่ถือคอมพิวเตอร์สั่นเทาน้อยๆ ลีโอก้มมองหน้าจอข้ามไหล่เธอ ดวงตาคมก్రిบหรี่แคบลงทันที ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอกราวกับลาวาที่ปะทุ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันเปล่งเสียงพูดอะไรออกมาสักคำ... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งในความมืดสงัด ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่กำลังก้าวล่วงล้ำเข้ามายังเขตหวงห้าม โดยไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาแม้แต่คนเดียว! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งนี้นะคะ