หม้อข้าวใบแรก

"แม่จางคะ ถ้าแม่ยังไม่หยุดเอาข้าวสารในกระสอบไปแบ่งให้บ้านพี่สะใภ้ใหญ่โดยไม่ถามความสมัครใจของลูกชายแม่ที่แบกปืนออกไปเสี่ยงตายหาเงินมาให้ล่ะก็... พรุ่งนี้คงได้เห็นข้าวต้มก้นหม้อที่ใสจนเห็นเงาตัวเองแน่นอนค่ะ" หลินฟางวางตะหลิวลงบนขอบเตาเสียงดัง 'เคร้ง' ราวกับประกาศสงคราม ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่หน้าประตูครัว กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่เธอกำลังเคี่ยวในหม้อดินเผาใบใหม่ลอยอบอวลไปทั่วอากาศ ตัดกับบรรยากาศมาคุระหว่างแม่สามีลูกสะใภ้ได้อย่างชวนอึดอัด แม่สามีจางหน้าแดงก่ำ นิ้วชี้สั่นระริกชี้มาที่หน้าของเธอ "นังเด็กเหลือขอ! นี่แกกล้าขู่ฉันงั้นรึ? ฉันเป็นแม่ของจางเหว่ยนะ เงินเดือนของมันก็คือเงินของตระกูลจาง ฉันจะเอาไปจุนเจือพี่ชายมันบ้างจะเป็นไรไป!" "เงินของตระกูลจาง... หรือเงินที่จางเหว่ยให้ดิฉันไว้สำหรับสร้างตัวคะ?" หลินฟางขยับยิ้มเย็นที่มุมปาก ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าว กลิ่นอายความมั่นใจและรัศมีของเชฟมือฉมังที่ผ่านสมรภูมิในห้องครัวระดับห้าดาวมานับไม่ถ้วนทำให้แม่สามีถึงกับถอยกรูด "ถ้าแม่ยังไม่หยุดมือ วันนี้แม่คงไม่ได้ลิ้มรสกับข้าวที่ดิฉันตั้งใจทำแน่นอนค่ะ และบอกไว้ก่อนนะคะ อาหารมื้อนี้... แม้แต่นายพลที่มาเยี่ยมบ้านยังต้องขอกินซ้ำ" นางจางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่กลิ่นหอมประหลาดที่โชยออกมาจากหม้อใบนั้นมันสะกดจมูกจนนางต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นเนื้อตุ๋นที่ผสมผสานกับความเผ็ดร้อนละมุนของสมุนไพรหายากจากมิติลับของหลินฟางนั้น มันหอมเสียจนคนทั้งหมู่บ้านต้องหยุดเดิน หลินฟางไม่ได้สนใจท่าทีลังเลของแม่สามีอีก เธอหันกลับไปที่เตาไฟ มิติลับของเธอคือขุมทรัพย์ที่ไม่มีใครล่วงรู้ มันมีเครื่องปรุงที่โลกนี้ไม่มีวันหาได้ ในมือของเธอตอนนี้คือ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับฉบับหลินฟาง’ ที่ใช้เคล็ดลับการตุ๋นด้วยไฟอ่อนกับเหล้าหมักสูตรพิเศษจากชั้นวางสินค้าในมิติ เธอกะจังหวะอย่างแม่นยำ เมื่อเสียง 'กึก' ของฝาหม้อดังกังวานขึ้นพร้อมกับไอน้ำที่พุ่งออกมา กลิ่นหอมเข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นรูปธรรมก็กระจายตัวออกไปราวกับระเบิดเวลา มันไม่ได้หอมแค่ในครัว แต่มันลอยละล่องออกไปทางหน้าต่าง พุ่งตรงเข้าจมูกเพื่อนบ้านที่กำลังกินน้ำต้มผักจืดชืดข้างบ้าน จนพวกเขาต้องวางชามข้าวลงแล้วชะเง้อคอมามองด้วยความหิวโหย *ใช่แล้ว... หิวให้มากสิ ยิ่งหิวมากเท่าไหร่ ความโกรธของคนพวกนี้ก็จะยิ่งลดลง และความอยากรู้อยากเห็นก็จะเข้ามาแทนที่* หลินฟางคิดในใจพลางหยิบผักสดกรอบจากมิติออกมาหั่น เนื้อผักเขียวขจีที่ดูอวบอิ่มเกินธรรมชาติส่งกลิ่นสดชื่นตัดกับความเลี่ยนของหมูตุ๋นได้อย่างลงตัว จางเหว่ยที่เพิ่งกลับจากฐานทัพเดินเข้าประตูบ้านมาพอดี เขาสวมชุดเครื่องแบบทหารที่ดูคมเข้ม ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นผ่อนคลายลงทันทีเมื่อกลิ่นหอมจางๆ แตะจมูก สายตาคมกริบมองไปยังภรรยาที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา ก่อนจะเหลือบมองแม่ของตนที่ยืนหน้าบูดบึ้งอยู่ข้างๆ "วันนี้ทำอะไรครับ... กลิ่นหอมไปถึงหน้าหมู่บ้าน" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยดังขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้หลินฟางโดยไม่สนใจสายตาแม่ตนเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดมือให้ภรรยาอย่างอ่อนโยน "หมูตุ๋นน้ำแดงค่ะเหว่ย วันนี้ฉันอยากให้คุณได้พักผ่อน" หลินฟางยิ้มหวานให้สามี ก่อนจะปรายตามองแม่สามีที่ทำหน้าไม่ถูก "ถ้าแม่หิว ก็เชิญนั่งรอที่โต๊ะนะคะ แต่ถ้าจะให้ดี ช่วยไปตามพี่สะใภ้ใหญ่มาดูด้วยนะคะว่า การทำอาหารที่ทำให้คนทั้งหมู่บ้านแทบคลั่งน่ะ... เขาทำกันยังไง" นางจางหน้าเสีย แต่ความหอมของเนื้อตุ๋นมันมีอานุภาพรุนแรงกว่าศักดิ์ศรี นางยอมนั่งลงที่โต๊ะอย่างเสียไม่ได้ ขณะที่ชาวบ้านเริ่มเดินมาออกันที่หน้าบ้าน พยายามชะโงกหน้าดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านของทหารจาง ทำไมวันนี้ถึงได้ส่งกลิ่นหอมเหมือนภัตตาคารในเมืองหลวงเช่นนี้ หลินฟางตักหมูสามชั้นสีแดงระเรื่อที่เปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปากใส่ชามกระเบื้องใบงาม เธอวางมันลงกลางโต๊ะ ทันใดนั้น ความวุ่นวายที่ควรจะเกิดขึ้นกลับเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชามอาหารตรงหน้า ราวกับต้องมนต์สะกด ทว่า ในขณะที่จางเหว่ยกำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นมา เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงที่เดินดุ่มเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญ "ใครทำอาหาร? ใครเป็นคนทำอาหารเมนูนี้!" ชายคนนั้นตวาดถามด้วยเสียงตื่นเต้น แต่ดวงตาของเขากลับจ้องเขม็งมาที่หม้อข้าวของหลินฟาง "หมอประจำกองทัพบอกว่านายพลใหญ่กำลังป่วยหนักและไม่ยอมแตะอาหารเลยมาหลายวัน กลิ่นนี้... มันคือกลิ่นที่นายพลตามหามาทั้งชีวิต!" หลินฟางหันไปมองชายแปลกหน้า ก่อนจะแสยะยิ้มที่ไม่มีใครสังเกตเห็น *ในที่สุด... บันไดก้าวแรกสู่การครอบครองอาณาจักรอาหารก็มาถึงหน้าประตูแล้ว* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางไปกับหลินฟางในตอนนี้นะคะ สวนส้มปลายฟ้าดีใจมากค่ะที่ได้แบ่งปันความอร่อยนี้ให้ทุกคนนะคะ