แยกบ้านคือทางรอด

“ถ้าวันนี้ฉันยังต้องเห็นหน้าคนหน้าไหว้หลังหลอกในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว ฉันเกรงว่ามื้อเย็นวันนี้อาจจะมีของแถมเป็นยาพิษที่ฉันปรุงขึ้นเองกับมือ... ท่านแม่สนใจจะลองชิมดูไหมคะ?” เสียงของหลินฟางดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันในโถงกลางบ้านตระกูลจาง เธอยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง มือเรียวสวยที่เพิ่งบรรจงปอกผลไม้ในสวนวางมีดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบของเหล็กกับไม้ดังกังวานก้องหูราวกับเสียงประกาศิตที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ แม่สามีจางที่กำลังเตรียมจะตวาดด่าเรื่องที่หลินฟางไม่ยอมส่งเงินค่าแรงงานในสวนทั้งหมดเข้ากองกลาง ชะงักงันไปทันที ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ แต่นัยน์ตาที่สั่นระริกนั้นเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวลึกๆ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของสะใภ้รองที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน “แก... แกคิดว่าแกเป็นใคร! นังสะใภ้ไม่รักดี กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!” แม่สามีจางแผดเสียง พยายามรวบรวมอำนาจมืดในฐานะแม่บ้านใหญ่ออกมาข่มขวัญ หลินฟางไม่รอช้า เธอขยับตัวเข้าไปใกล้แม่สามีเพียงก้าวเดียว ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นมหาศาลพอจะทำให้คนตรงหน้าต้องถอยหลังกรูดไปชนกับเก้าอี้ไม้ “ฉันคือคนที่ทำให้ตระกูลจางไม่อดตายไงคะ ถ้าจะให้พูดชัดๆ ก็คือ... ฉันเบื่อที่จะต้องแบกรับความตะกละตะกลามของคนในบ้านนี้เต็มทีแล้ว” จางเหว่ยที่ยืนนิ่งเงียบอยู่มุมห้องขยับตัวเข้ามา เขาไม่ได้เข้ามาห้ามภรรยา แต่กลับมายืนเคียงข้างเธออย่างหนักแน่น มือหนาของทหารหนุ่มวางบนไหล่ของหลินฟางเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุนอย่างเต็มที่ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนในบ้านที่คาดไม่ถึงว่าลูกชายผู้ซื่อสัตย์จะกล้าแข็งข้อกับมารดา “ท่านแม่ครับ ผมกับเสี่ยวฟางคุยกันแล้ว” จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทรงพลังเหมือนสั่งการในกองทัพ “เราจะแยกบ้าน เราจะย้ายไปอยู่กระท่อมปลายนาที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ และนับจากนี้ เงินทุกหยวนที่ได้จากการทำสวนและทำอาหารของเสี่ยวฟางจะเป็นของครอบครัวเราเพียงลำพัง” ความโกลาหลบังเกิดขึ้นทันที คำว่า ‘แยกบ้าน’ เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ สำหรับตระกูลจาง แม่สามีจางถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ร้องโวยวายด้วยความเสียดายทรัพย์สินที่กำลังจะหลุดมือไป เพราะนางรู้ดีว่ารายได้ที่ทำให้อาหารบนโต๊ะดูดีมีราคาในแต่ละวันนั้น ล้วนมาจากฝีมือของหลินฟางทั้งสิ้น หลินฟางยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอหันหลังเดินกลับเข้าครัวที่เธอเพิ่งสร้างอาณาจักรเล็กๆ ของเธอขึ้นมา กลิ่นหอมอบอวลของซุปไก่ตุ๋นสมุนไพรที่เธอแอบดึงวัตถุดิบมาจากมิติลับลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นหอมที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทานไหว กลิ่นหอมที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณความหิวของทุกคนในบ้านให้พลุ่งพล่านจนแทบทนไม่ไหว “นี่คือมื้อสุดท้ายที่จะได้ทานจากมือฉัน... และจากนี้ไป ประตูบ้านหลังนี้จะไม่มีวันได้กลิ่นหอมของอาหารฝีมือฉันอีก” หลินฟางพูดทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูห้องครัวลงเบาๆ ทิ้งให้คนในบ้านจมอยู่กับความหอมที่รุนแรงจนแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลง จางเหว่ยเดินตามภรรยาเข้าไป เขาเห็นเธอหยิบโหลแก้วที่เต็มไปด้วยเครื่องปรุงแปลกตาออกมาจากมิติลับ แววตาของเธอเป็นประกายมุ่งมั่น “พี่เหว่ยคะ เราจะเริ่มสร้างอาณาจักรของเราจากตรงนี้... ที่ที่เป็นของเราจริงๆ” ขณะที่ทั้งคู่กำลังจัดเตรียมของใส่หีบห่อ เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นรัวๆ ราวกับคนร้อนรน หัวหน้าหมู่บ้านก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตะลึงในมือถือจดหมายประทับตราสีแดงจากกองทัพ “จางเหว่ย! หลินฟาง! พวกคุณไปทำอะไรมา... ทำไมเบื้องบนถึงส่งคนมาหาพวกคุณที่นี่!” หลินฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่จางเหว่ยขยับไปบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ เสียงฝีเท้าของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ดูไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาที่ทาบทับลงมาบนพื้นห้องครัว กลิ่นเครื่องเทศในมือนางยังไม่ทันจางหาย แต่ดูเหมือนว่าชีวิตที่กำลังจะเริ่มสงบสุขของพวกเขากำลังจะต้องเผชิญกับคลื่นลูกใหม่ที่ใหญ่และอันตรายกว่าเดิม ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับ "สวนส้มปลายฟ้า" นะคะ