ไปงานเลี้ยงที่ไม่ได้นัด

"บอกว่าไม่ไปไงคะคุณคินน์! ชุดนี้คือชุดนอนลายเป็ดเหลืองขนนุ่มฟูที่ลิขสิทธิ์แท้จากญี่ปุ่นนะคะ จะให้ใส่ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ของพวกวิศวะเถื่อนๆ ของคุณได้ยังไง รบกวนปล่อยแขนเสื้อพายเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นพายจะกดสกิลอัลติเมทฟาดหน้าคุณด้วยกระทะเหล็กในเกมตอนนี้แหละ!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องนั่งเล่นของคอนโดมิเนียมชั้นสิบห้า ท่ามกลางร่างบางของสตรีมเมอร์สาวชื่อดังอย่าง 'พายพาย' ที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกับหนุ่มวิศวะคอมฯ ร่างสูงโปร่ง 'คินน์' ซึ่งวันนี้อยู่ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ แต่กลับดูดีจนน่าหมั่นไส้ ร่างสูงไม่ได้สะเทือนกับคำขู่เรื่องกระทะเหล็กเลยสักนิด เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือเล็กเอาไว้มั่น ส่วนอีกข้างก็ถือวิสาสะลากกระเป๋าผ้าใบโปรดของเธอเดินดุ่มๆ ไปที่ประตู "ดื้อเป็นแมวเปอร์เซียไม่เปลี่ยนเลยนะคะคุณสตรีมเมอร์" คินน์หันกลับมาส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาพายพายอยากจะกรี๊ดใส่หน้าสักสามตลบ "ชุดนอนลายเป็ดอะไรนั่นเก็บไว้ใส่ฝันหวานถึงพี่เถอะค่ะ วันนี้คณะวิศวะเรามีงานฉลองโปรเจกต์ใหญ่ที่รุ่นพี่เลี้ยงหมูกระทะ แล้วในฐานะที่ 'ว่าที่แฟน' ของประธานชมรมเกมต้องไปแสดงตัวตนให้โลกรู้... เธอจะมานอนเคี้ยวป๊อปคอร์นดูซีรีส์อยู่ห้องคนเดียวไม่ได้หรอกนะ" "ใครเป็นว่าที่แฟนคุณไม่ทราบ! มโนเก่งยิ่งกว่าตัวละครในเกมแนว RPG อีกนะคะเนี่ย ปล่อยนะโว้ย!" พายพายดิ้นขลุกขลักเหมือนแมวโดนอาบน้ำ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนเมื่อถูกร่างสูงดันตัวเข้าไปเบียดติดกับผนังห้องอย่างไม่ทันตั้งตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพายพายเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตัวสูงด้วยความไม่พอใจ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลึกล้ำที่ทำเอาพายพายพูดไม่ออก "ถ้าไม่ยอมหยุดโวยวายแล้วเดินไปกับพี่ดีๆ... พี่จะถือวิสาสะอุ้มเธอแบกขึ้นบ่าต่อหน้ายามหน้าคอนโดจริงๆ ด้วยนะพาย" คำขู่หน้าตายแต่จริงจังทำเอาพายพายต้องยอมจำนนด้วยความคับแค้นใจ เธอย่นจมูกใส่เขาแรงๆ หนึ่งทีสะบัดหน้าหนี "ก็ได้ค่ะ! ไปก็ไปสิคะ เดี๋ยวดูก่อนเถอะ ถ้าเพื่อนๆ วิศวะปากเสียของคุณกล้าแซวอะไรพายแปลกๆ พายจะแฉเรื่องที่คุณแอบร้องไห้เพราะกดกาชาเกลือให้หมดเปลือกเลยคอยดู!" "หูย ใจร้ายจังเลยค่ะตัวเล็ก" คินน์หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ยอมปล่อยมือจากการพันธนาการแล้วเปลี่ยนมาจูงมือเธอเดินออกจากห้องไปแทน ความอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมกระชับเข้ามาทำให้พายพายแอบเม้มปากซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ความหงุดหงิด เธอพยายามดึงมือออกแต่เขากลับบีบกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม เหมือนตั้งใจจะบอกเป็นนัยว่าเขาไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีกแล้ว บรรยากาศภายในร้านหมูกระทะชื่อดังย่านมหาวิทยาลัยอัดแน่นไปด้วยเสียงหัวเราะ ควันโขมงจากเตาถ่าน และเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ้าวของเหล่านักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทันทีที่ร่างสูงของคินน์ก้าวเข้ามาพร้อมกับสตรีมเมอร์สาวหน้าตาจิ้มลิ้ม สายตานับสิบชีวิตก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขาทันที "อ้าวเฮ้ย! นั่นมันน้องพายพายสตรีมเมอร์คนสวยนี่หว่า! ไอคินน์ มึงไปลักพาตัวน้องเขามาจากสตรีมตอนไหนวะเนี่ย!" เสียงแซวดังขึ้นมาจากโต๊ะมุมห้องโดยฝีมือของ 'ไอ้กรณ์' เพื่อนสนิทสายกวนของคินน์ ตามมาด้วยเสียงผิวปากแซวกันสนั่น พายพายรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดในสวนสัตว์ เธอก้าวเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของคินน์โดยอัตโนมัติ มือเล็กกำชายเสื้อฮู้ดของเขาไว้แน่นด้วยความประหม่า ถึงปากเธอจะเก่งเวลาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่พอต้องมาเผชิญหน้ากับฝูงชนวิศวะหลายสิบชีวิตแบบนี้ เธอก็แอบทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน คินน์รับรู้ได้ถึงความประหม่าของคนด้านหลัง เขาขยับตัวบังรัศมีสายตาของเพื่อนๆ เอาไว้ทั้งหมด มือหนายื่นไปโอบไหล่บางเอาไว้หลวมๆ เป็นเชิงปกป้อง ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองเพื่อนร่วมคณะด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "มองอะไรกันนักหนาคะพวกมึง เดี๋ยวปัดหักคะแนนโปรเจกต์หมดซะนี่... น้องเขาเขินอาย อย่าไปแซวมาก เดี๋ยวพากลับห้องซะเลยนี่" "ฮิ้วววววว! หวงตัวย่างกับไข่ในหินเลยนะไอ้คุณประธาน!" เสียงโห่แซวดังลั่นร้านจนพายพายต้องหยิกหมัดเข้าที่สีข้างของคินน์แรงๆ ด้วยความหมั่นไส้จนหนุ่มวิศวะต้องแกล้งทำเป็นร้องโอ๊ยออกมาเสียงดัง คินน์พาพายพายนั่งลงที่โต๊ะยาวมุมด้านในสุด ซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัวและห่างจากกลุ่มควันหนาทึบ เขาจัดการบริการทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งคีบหมูสามชั้นย่างเกรียมกำลังดีใส่จานให้ เลาะกุ้งแกะเปลือกให้อย่างคล่องแคล่ว จนเพื่อนร่วมโต๊ะถึงกับมองตาค้างด้วยความอึ้ง "โหการบริการระดับวีไอพีแบบนี้ เมียหลวงยังอายเลยนะเนี่ยไอ้คินน์" กรณ์เอ่ยแซวพร้อมกับหัวเราะร่า "เผือกเรื่องตัวเองไปเหอะมึงอ่ะ กินเงียบๆ ไปเลย" คินน์ตอกกลับหน้าตายก่อนจะเลื่อนจานหมูย่างมาตรงหน้าพายพาย "ทานซะนะคะเด็กดื้อ หน้าตาบูดบึ้งเป็นตูดเป็ดแบบนี้เดี๋ยวความสวยลดลงไม่รู้ด้วยนะ" "ใครหน้าบูดกันคะ พายแค่อากาศร้อนต่างหากเล่า" พายพายเถียงเสียงแข็ง แต่ก็ยอมคีบหมูเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย รสชาติอาหารอร่อยเหาะจนเธอเผลอยิ้มออกมาบางๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มผ่อนคลายขึ้นเมื่อเธอพบว่าเพื่อนๆ ของคินน์ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ทุกคนเป็นกันเองและชวนคุยเรื่องเกมจนเธอเผลอปล่อยมุกตลกจิกกัดกลับไปแบบลื่นไหล แต่ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นานนัก... ในจังหวะที่คินน์ลุกขึ้นขอตัวเดินไปหยิบเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์บริการตัวเอง พายพายที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือรอ ก็รู้สึกได้ถึงเงาร่างหนึ่งที่ทาบทับลงมาตรงหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็พบกับ 'มิน' ดาวคณะบริหารธุรกิจแฟนเก่าของคินน์ ที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มหยันและแววตาเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง "อ๋อ... นี่เหรอคะเด็กสร้างคนใหม่ของพี่คินน์ นึกว่าใคร ที่แท้ก็แค่สตรีมเมอร์โนเนมที่เกาะกระแสคนอื่นหากินนี่เอง" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความจิกกัดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงบลงถนัดตาเมื่อคนรอบข้างเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ พายพายวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะช้าๆ เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความน่ารัก "อ้าว สวัสดีค่ะคุณพี่ หน้าตาคุ้นๆ นะคะ เหมือนเคยเห็นในพวกข่าวซุบซิบดาราหน้าเซเว่นอยู่บ่อยๆ อ๋อ... หรือว่าเป็นคนที่ชอบวิ่งตามตื๊อผู้ชายจนเขาเอือมระอา ทิ้งซะจนต้องมาตามราวีคนอื่นเขาคะเนี่ย?" คำพูดเจ็บแสบแบบไม่ไว้หน้าทำเอาใบหน้าสวยเฉี่ยวของมินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เธอ! คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาพูดจาแบบนี้กับฉัน หึ... อย่าคิดว่าเกาะกระแสพี่คินน์แล้วจะบินสูงได้นะยะ เขาคบเธอก็แค่แก้เหงาไปวันๆ เท่านั้นแหละ ผู้ชายระดับพี่คินน์ไม่มีวันเอาผู้หญิงปากจัดสันดานแย่อย่างเธอมาเป็นตัวจริงหรอก!" บรรยากาศรอบโต๊ะตกอยู่ในความเงียบกริบ เพื่อนๆ วิศวะต่างพากันหน้าเสีย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะต่างก็รู้ดีว่ามินเป็นคนประเภทที่น่ารำคาญแค่ไหน แต่ในขณะที่พายพายกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบยิ่งกว่า ร่างสูงของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคนเสียก่อน คินน์วางแก้วน้ำในมือลงกระแทกกับโต๊ะเสียงดังสนั่น แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ทำเอาทุกคนในรัศมีสบรอบข้างต้องสะท้านเยือก "พูดจบหรือยังคะคุณมิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนน่ากลัว คินน์ก้าวเข้ามาขนาบข้างพายพายพร้อมกับเอื้อมมือไปโอบไหล่บางเอาไว้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "ถ้ายังพูดไม่จบก็เชิญไปพูดไกลๆ ตีนนู่นค่ะ อย่ามาเห่าหอนสร้างความน่ารำคาญแถวนี้" "พี่คินน์..." มินหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจและเจ็บปวด "พี่พูดกับมินแบบนี้ได้ยังไงคะ มินเป็นแฟนเก่าพี่นะ!" "แฟนเก่าที่ผมอุตส่าห์ใจดีเลิกรากันด้วยดี แต่ดูเหมือนคุณจะพยายามทำลายความใจดีของผมทิ้งซะหมดเลยนะ" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองอดีตแฟนสาวว่างเปล่าไร้เยื่อใยโดยสิ้นเชิง "จำไว้นะคะ... ต่อให้โลกล่มสลายเหลือผู้หญิงคนสุดท้ายบนโลกเป็นคุณ ผมก็ไม่มีวันชายตามองอีกเป็นครั้งที่สอง และที่สำคัญที่สุด... พายพายไม่ใช่เด็กแก้เหงาของผม แต่เธอคือ 'คนสำคัญที่สุด' ที่ผมกำลังตามจีบอยู่ต่างหาก เพราะฉะนั้น ถ้าไม่อยากให้ผมหมดความอดทนมากกว่านี้ ไสหัวไปให้พ้นหน้าพวกเราซะ!" คำประกาศิตก้องด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาดทำเอาพายพายถึงกับเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างจนขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่รู้ตัว มินหน้าชาดิกด้วยความอับอาย ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาเป็นตาเดียว เธอขบฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีหายออกไปจากร้านท่ามกลางความเงียบงัน เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง คินน์ก็หันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างกาย แววตาเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนละมุนละไมทันที มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ "เจ็บใจไหมคะ? พี่ขอโทษนะที่พาเธอมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้" พายพายกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเชิดใส่เหมือนเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาใบหน้า "ใครบอกว่าพายเจ็บใจล่ะคะ... พายแค่เสียดายที่อดเอาคลิปตอนคุณด่าคนอื่นไปโพสต์ลงติ๊กต็อกต่างหากเล่า ปล่อยมือได้แล้วนะ! คนมองกันทั้งร้านแล้วเนี่ย!" คินน์หัวเราะร่วนออกมาเบาๆ ยอมปล่อยมือจากการโอบไหล่ เปลี่ยนมาเป็นกุมมือเล็กเอาไว้แนบแน่นแทน "ไม่ปล่อยหรอกค่ะ... จับไว้แบบนี้แหละดีแล้ว เผื่อเธอเกิดงอแงอยากหนีกลับก่อน พี่จะได้ลากตัวกลับห้องไม่ได้" พายพายแอบอมยิ้มจนแก้มปริ เธอยอมปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะท่ามกลางเสียงแซวปรบมือของเหล่าเพื่อนๆ วิศวะที่กลับมาครึกครื้นกันอีกครั้ง ความวุ่นวายในค่ำคืนนี้ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันยิ่งเป็นเครื่องยืนยันความรู้สึกในใจของกันและกันให้ชัดเจนยิ่งขึ้นไปอีกขั้น แต่ทว่า... ในขณะที่พายพายกำลังก้มหน้าก้มตาตักหมูกระทะเข้าปากด้วยความสุขใจ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืนขึ้นมาติดต่อกันหลายครั้ง เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย และข้อความล่าสุดที่ปรากฏบนหน้าจอแชตส่วนตัวจากบัญชีที่ไม่คุ้นเคย ก็ทำเอาช้อนในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น... **[ข้อความจาก: Unknown_User]** *"ยินดีด้วยนะคะที่แย่งของคนอื่นมาได้สำเร็จ... แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ เพราะความลับเรื่องที่เธอยังไม่เคยบอกความจริงเรื่อง 'อดีต' กับพี่คินน์... กำลังจะถูกเปิดเผยในเร็วๆ นี้แล้วล่ะ :)]"* ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจสะดุดกึกทันทีเมื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในคืนนี้! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ป่วนๆ ของเจ้าแม่สตรีมเมอร์กับนายวิศวะปากร้ายในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ! พีชชี่เบอร์รี่.