ก้าวแรกของการร่วมมือ

“พี่คินน์! หยุดเดินตามพายสักที พายบอกว่าพายจะไปห้องสมุด ไม่ได้จะไปสนามรบ จะเดินตามเป็นเงาตามตัวแบบนี้เพื่ออะไรคะ!” เสียงแหลมสูงของพายพายดังลั่นโถงทางเดินหน้าตึกคณะวิศวะฯ เรียกสายตาจากบรรดาหนุ่มสาววิศวะที่เดินขวักไขว่ให้หันมามองเป็นตาเดียว พายพายที่วันนี้อยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบแต่กางเกงยีนส์ขาดเข่าขัดกับบุคลิกนักเรียนดีเด่น ชะงักกึกแล้วหันมาเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนยิ้มกวนประสาทอยู่ข้างหลัง คินน์ไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายนั้น เขายังคงล้วงกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างถือถ้วยกาแฟเย็นที่ดูดจนน้ำแข็งละลายหมดแล้ว แววตาของเขาเป็นประกายวิบวับเหมือนกำลังเห็นลูกแมวขู่ฟ่อ “ใครบอกว่าเดินตาม? พี่แค่จะไปห้องสมุดเหมือนกัน บังเอิญจังนะ... หรือว่าเธอจะบอกว่าเส้นทางไปห้องสมุดเป็นลิขสิทธิ์เฉพาะของพายพายคนเดียว?” “พี่มันหน้าหนา!” พายพายพ่นลมหายใจแรงๆ พลางกอดอก “โปรเจกต์ผ่านรอบแรกแล้วก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเราต้องสิงร่างกันขนาดนี้ แยกกันอยู่บ้างเถอะค่ะ พายจะประสาทกินตายอยู่แล้ว!” “อ้าว ก็โปรเจกต์มันต้องแก้บั๊กมหาศาลขนาดนั้น ถ้าพี่ไม่คอยคุมคนทำ เผื่อเธอแอบกดลบโค้ดทิ้งเพราะหมั่นไส้หน้าพี่ขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ?” คินน์ก้าวเข้ามาใกล้จนพายพายต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับเสาปูนเย็นๆ “อีกอย่าง... เมื่อกี้ใครนะที่ไลน์มาบอกว่า ‘พี่คินน์คะ โค้ดตรงนี้หนูรันไม่ผ่าน’ ตอนตีสาม? หืม?” พายพายหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความอับอายที่ถูกจับได้ว่าเผลอทักไปหาเขาตอนหลุดโฟกัสจากการปั่นงาน “นั่นมันเพราะคอมพิวเตอร์พายมีปัญหาต่างหาก ไม่ได้อยากทักไปหาพี่สักหน่อย!” “ปากแข็งจังนะเรา” คินน์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะทำหน้านิ่งใส่คนอื่นยามนี้กลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ในแววตา “จะไปห้องสมุดใช่ไหม? ไปสิ... เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าวเที่ยงแลกกับการให้พี่ช่วยดูบั๊กตัวนั้นให้ โอเคไหมครับคุณสตรีมเมอร์ตัวจี๊ด?” พายพายเม้มปากแน่น ลึกๆ ในใจเธอยอมรับว่าความรู้ด้านเทคนิคของคินน์นั้นล้ำหน้ากว่าเธอหลายขุม และการที่มีเขามาช่วยมันก็ทำให้งานที่ดูเหมือนภูเขาทับอกเบาบางลงอย่างน่าประหลาด เธอทำได้แค่ถอนหายใจยาวๆ แล้วเดินนำลิ่วออกไปโดยไม่หันมามองอีก ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในมุมเงียบสงบของห้องสมุด พายพายสังเกตเห็นว่าคินน์เปลี่ยนไป... เขาไม่ใช่ไอ้หนุ่มวิศวะปากเสียที่คอยแต่จะกวนประสาทในเกม แต่เป็นผู้ชายที่จดจ่ออยู่กับการพิมพ์โค้ด แว่นสายตากรอบบางที่เขาสวมทำให้เขาดูสุขุมขึ้นอย่างประหลาด ยิ่งเวลาที่เขาขมวดคิ้วตอนหาจุดผิดพลาดในงานของเธอ มันกลับทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ “ตรงนี้... เธอประกาศตัวแปรผิดค่าไปนิดหน่อย ถ้าปรับเป็นตัวนี้ กราฟิกในเกมจะลื่นขึ้นเยอะเลย” คินน์เลื่อนโน้ตบุ๊กกลับมาให้เธอ เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบอยู่ข้างหู “ทำไมพี่ถึงรู้ดีขนาดนี้ล่ะ?” พายพายถามขึ้นเบาๆ สบตาคนข้างๆ ที่หันมามองพอดี “ก็บอกแล้วไงว่าพี่จ้องเธอมานาน... หมายถึงจ้องงานเธอน่ะ” คินน์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “อย่าเพิ่งเข้าใจผิดล่ะ ที่พี่ทุ่มเทขนาดนี้ ไม่ได้เพราะแค่อยากให้โปรเจกต์ผ่าน แต่เพราะ... พี่ไม่อยากให้เธอกดดันจนล้มเลิกไปกลางคันต่างหาก” บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของพายพาย เธอไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้คำพูดกวนๆ นั้น คินน์ซ่อนความเป็นห่วงเป็นใยไว้มากขนาดนี้ “ขอบคุณนะ” พายพายพึมพำเบาๆ ก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึก “แค่ขอบคุณเองเหรอ?” คินน์แกล้งถาม พลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก “พี่ว่าความสัมพันธ์เราตอนนี้มันพัฒนาขึ้นกว่าตอนเริ่มเยอะนะ ว่าไหม?” พายพายไม่ตอบ แต่กลับหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อเลี่ยงความสนใจ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นข้อความในกลุ่มแชตที่มายด์ส่งเข้ามา *‘มายด์: พาย... แกเห็นข่าวในเพจคณะยัง? มีคนแฉว่าโปรเจกต์แกกับพี่คินน์โกง เพราะพี่คินน์เป็นประธานชมรมฯ เขาหาว่าแกใช้เส้นเข้าประกวดว่ะ!’* พายพายหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองคินน์ที่ตอนนี้ยังคงจดจ่อกับงานโดยไม่รู้เรื่องราวร้ายๆ ที่กำลังจะถาโถมเข้ามา ทั้งความรู้สึกดีๆ ที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัว กลับถูกความจริงที่โหดร้ายซัดจนสั่นคลอน ขณะที่เธอกำลังจะเปิดหน้าเว็บเพจเพื่อดูว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวร้าย มือของคินน์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ “พาย... พี่ว่าเราต้องคุยกันเรื่องอะไรบางอย่างแล้วล่ะ” คินน์ไม่ได้ยิ้มกวนเหมือนเคย สีหน้าเขาเรียบตึงราวกับรู้เห็นเรื่องทั้งหมดมาสักพัก “มีคนเห็นเราสองคนอยู่ที่นี่... แล้วเขาก็เพิ่งโพสต์รูปเราสองคนลงเพจคณะเมื่อนาทีที่แล้ว” พายพายใจหายวาบ เธอรีบกดเข้าโซเชียลมีเดีย ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็สั่นไม่หยุดพร้อมกับคอมเมนต์นับร้อยที่ถาโถมเข้ามา และชื่อบัญชีหนึ่งที่เพิ่งโพสต์รูปเธอกับคินน์ในมุมที่ดูเหมือนเธอกำลังกอดเขา... คือชื่อคนที่เธอคุ้นเคยดีที่สุด “นั่นมัน... รุ่นพี่ที่คอยตามจีบพี่คินน์นี่นา” พายพายกระซิบเสียงสั่น ในขณะที่คินน์กัดฟันแน่นจนเห็นกรามชัดเจน พายพายจะรับมือกับคลื่นดราม่าครั้งนี้อย่างไร และคินน์จะยอมให้คนรักของเขา (ในอนาคต) ต้องมาแปดเปื้อนเพราะความอิจฉาของคนอื่นหรือไม่... เรื่องราวความรักที่เพิ่งเริ่มจูนกันติด กลับต้องมาเจอบททดสอบใหญ่ที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงของทั้งคู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และน้องพายพายนะคะ!