คำถามชวนอึดอัด

“ไอ้คินน์! ตกลงมึงจีบยัยสตรีมเมอร์นั่นอยู่หรือเปล่าเนี่ย? เห็นแชตเด้งขึ้นมาทีไร ยิ้มจนเหงือกจะบานอยู่แล้วนะมึง!” เสียงของ ‘ไอ้ต้น’ เพื่อนสนิทตัวดีในกลุ่มวิศวะตะโกนขึ้นกลางโรงอาหารคณะที่คนพลุกพล่าน พ่วงด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนอีกสามสี่คนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ ทุกสายตาจับจ้องมาที่คนถูกถามเป็นตาเดียว ไม่เว้นแม้แต่สาวๆ โต๊ะข้างๆ ที่ต่างก็ชะเง้อคอมามุงด้วยความอยากรู้อยากเห็น คินน์ที่กำลังคีบลูกชิ้นเข้าปากชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางตะเกียบลงช้าๆ เขาไม่ได้แสดงอาการลนลานอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับกระตุกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ราวกับเขากำลังถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่ไม่มีใครอ่านออก “จีบเหรอ?” คินน์ทวนคำ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงด้วยความกวนประสาท “คำว่าจีบมันนิยามยังไงวะ สำหรับพวกมึง” “โอ๊ย! ไม่ต้องมาทำไขสือ ไอ้ประธานชมรมเกมสุดหล่อ” มายด์ที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไป (ซึ่งบังเอิญสนิทกับกลุ่มพวกนี้) โพล่งขึ้นทันที เธอไม่ได้มาร่วมวงแต่แรก แต่เป็นกาวใจชั้นดีที่ชอบแหย่ให้ไฟลุก “ปกติเห็นใครทักมามึงก็กดบล็อก ไม่ก็ตอบแค่ ‘เออ’ ‘อืม’ แต่นี่เห็นพิมพ์ตอบยัยพายพายยาวเป็นเรียงความ แถมยังส่งสติกเกอร์รูปหมีขี้อ้อนอีก ถ้าไม่ใช่จีบ เขาเรียกอะไรคะ? เรียกว่า ‘โปรโมทซอฟต์แวร์’ เหรอ?” เสียงโห่แซวของเพื่อนฝูงดังลั่นโรงอาหาร คินน์ไม่ได้ปฏิเสธ เขาทำเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่เพิ่งสว่างวาบจากข้อความของ ‘ตัวเล็ก’ ที่ส่งมาว่า *‘อย่าไปฟังพวกนั้นนะ ฉันแค่รำคาญที่พี่ทักมาถี่เกินไปต่างหาก!’* มุมปากของคินน์ยกสูงขึ้นอีกนิด เขาพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า *‘รำคาญตรงไหนครับ เห็นนั่งดูสตรีมพี่จนจบทุกคืนเลยนะตัวดี’* “เงียบไปเลยนะมายด์” คินน์เหลือบมองเพื่อนสาวคนสนิทของพายพายที่กำลังยิ้มกริ่ม “ไม่ได้จีบ แค่กำลัง... ศึกษาพฤติกรรมมนุษย์สายพันธุ์ปากจัดอยู่” “เหรออออ?” ต้นลากเสียงยาว “งั้นถ้ากูไปจีบน้องเขาบ้าง มึงคงไม่ถือนะ?” บรรยากาศในโรงอาหารที่เคยอึกทึกดูเหมือนจะเงียบลงไปครู่หนึ่ง คินน์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหน้าจอคว่ำลง เสียงกระทบของมันหนักแน่นและจริงจังกว่าปกติ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่เจ้าตัวชอบใส่เวลาอ่านโค้ดโปรแกรมหันไปสบตากับเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “มึงกล้าเหรอ?” น้ำเสียงของคินน์เย็นเยียบลงหลายองศาจนคนฟังเสียวสันหลัง “ลองดูสิ... กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าใครมาล้ำเส้น คนที่ชอบบอกว่าเกลียดคนขี้เก๊กอย่างน้องเขา จะเลือกหันมาหาคนกวนประสาทอย่างกู หรือจะหนีไปหาคนอื่นที่ดู 'ปกติ' กว่า” มายด์ถึงกับหุบยิ้ม เธอเริ่มรู้แล้วว่าคินน์ไม่ได้แค่เล่นสนุก แต่นี่คือการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่ซ่อนอยู่ในความกวนประสาท ในขณะเดียวกัน ทางด้านพายพายที่เพิ่งสตรีมจบ เธอนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยหัวใจที่เต้นรัวกว่าจังหวะเพลงที่เปิดในแชแนล มือเล็กสั่นน้อยๆ ขณะจ้องมองข้อความล่าสุดของคินน์ที่บอกว่า *‘รำคาญตรงไหนครับ เห็นนั่งดูสตรีมพี่จนจบทุกคืนเลยนะตัวดี’* “ไอ้บ้าคินน์เอ๊ย!” พายพายสบถกับตัวเอง หน้าแดงก่ำไปถึงใบหู เธอไม่ได้รำคาญเขาจริงๆ อย่างที่ปากบอกหรอก ที่เธอด่าเขาว่าขี้เก๊กก็เพราะเขามันรู้ทันไปเสียหมด รู้ทันแม้กระทั่งความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดสตรีมเมอร์สาวปากแจ๋ว นิ้วเรียวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ *‘หลงตัวเองไปเถอะ! ที่ดูเพราะอยากรู้ว่าเมื่อไหร่พี่จะเลิกเล่นเกมกากๆ แล้วไปซ่อมคอมให้ตัวเองสักทีต่างหาก!’* ทว่าในวินาทีที่กำลังจะกดส่ง พายพายกลับเห็นแจ้งเตือนจากหน้าฟีดโซเชียลของคณะวิศวะฯ ที่มีคนแชร์คลิปวิดีโอสั้นๆ จากโรงอาหาร ซึ่งในคลิปนั้นคินน์กำลังนั่งล้อมวงกับเพื่อน และประโยคที่เขาพูดว่า *‘ลองดูสิ... กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าใครมาล้ำเส้น คนที่ชอบบอกว่าเกลียดคนขี้เก๊กอย่างน้องเขา จะเลือกหันมาหาคนกวนประสาทอย่างกู...’* ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในหัวพายพายซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้น เธอเผลอกดส่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ไปโดยไม่ตั้งใจ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอต้องตาค้าง เพราะในแชตที่ส่งไป ข้อความนั้นไม่ได้ไปเพียงแค่ข้อความเดียว แต่มันมีข้อความอื่นที่เธอเผลอพิมพ์ค้างไว้ในร่างจดหมายเมื่อหลายวันก่อน—ข้อความที่เธอไม่เคยกล้าส่ง—มันถูกส่งออกไปพร้อมกันด้วยความผิดพลาดของระบบ! *‘ไม่ต้องมามั่นหน้าเลยนะไอ้พี่คินน์... ที่ดูอยู่ทุกคืนน่ะ... ไม่ใช่แค่เพราะอยากดูพี่เล่นเกมหรอก แต่เพราะว่าฉัน...’* ข้อความที่ค้างอยู่ประโยคนั้นถูกส่งออกไปแล้ว พายพายหน้าซีดเผือด เธอพยายามกดยกเลิกข้อความ (Unsend) รัวๆ แต่นิ้วเจ้ากรรมกลับกดไปโดนปุ่ม ‘อัปเดตแอปพลิเคชัน’ ทำให้หน้าจอค้างไปดื้อๆ ในขณะเดียวกัน ที่โรงอาหาร เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของคินน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนรอคอยคำตอบ คินน์ก้มลงมองหน้าจอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายความสุขที่ปิดไม่มิด เขาเงยหน้าขึ้นมองกล้องโทรศัพท์ของเพื่อนที่กำลังไลฟ์สดอยู่ ก่อนจะหันมามองตรงไปที่กล้องด้วยสายตาที่เหมือนกับว่าเขากำลังมองพายพายอยู่จริงๆ “ขอบคุณที่บอกนะครับ... ตัวเล็ก” คินน์พูดเบาๆ แต่ชัดเจนผ่านไลฟ์สด ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับมาเพียงประโยคเดียวที่ทำให้พายพายแทบอยากจะมุดดินหนี *‘พี่กำลังเดินไปหาที่ตึกคณะของเธอ เตรียมตัวไว้ได้เลย... ครั้งนี้พี่ไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนแน่’* ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยตัวแสบกับนายวิศวะปากเสียมาถึงตอนที่ 10 นะคะ หวังว่าจะชอบความโบ๊ะบ๊ะผสมความหวานที่กำลังจะเริ่มขึ้นในบทถัดไปนะคะ!