ไม่ได้ชอบ แค่รำคาญ

"บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไงเล่า! หูหนวกหรือไงไอ้พี่คินน์!" เสียงแหลมปรี๊ดของพายพายดังทะลุเพดานห้องนอน จนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นมาตะמתปากตัวเองแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบถอยกรูดจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ เสียงกุחיกุחיของหนังสือการ์ตูนและฟิกเกอร์สะสมหล่นระเนระนาดลงบนพรม แต่พายพายกลับไม่สนใจไยดีมันเลยสักนิด ใบหน้าเนียนใสตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคอ ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตารีดมาแนบไว้ใกล้ ๆ เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวเป็นลูป ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่ยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รad กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ที่เจืออยู่กับกลิ่นบุหรี่มวนอ่อนและกลิ่นสบู่เหลวสะอาด ๆ รวมถึงน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างใบหูด้วยประโยคบ้า ๆ นั่น... *‘เขินเหรอ... หรือว่าใจเต้นแรงกว่าตอนเล่นเกมแรงค์ Global อีก’* ให้ตายเถอะ! นี่เธอเสียอาการให้กับตาพี่วิศวะปากเสียคนนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย! พายพายสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตบหน้าตัวเองเบา ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง ดวงตาคู่สวยมองค้อนควับไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงนอน หน้าจอแชตของแอปพลิเคชันยอดฮิตยังคงสว่างวาบ แสดงข้อความล่าสุดจากคู่กรณีที่ทำเอาเธอหัวใจวายเกือบตายไปเมื่อกี้ **[Kinn.V]:** ถ้าไม่ได้เป็นอะไรทำไมหน้าแดง ? เขินเหรอเด็กน้อย 😜 ให้ตายเถอะ! แค่เห็นอิโมจิหน้ากวนประสาทนั่น พายพายก็รู้สึกเหมือนมีควันพุ่งออกมาจากหูได้แล้ว ยัยพายพายคนนี้เนี่ยนะจะไปเขินไอ้คนปากเสียแบบนั้น ไม่มีทางซะหรอก! ที่หน้าแดงก็เพราะอากาศในห้องมันร้อนต่างหาก แอร์ก็ใกล้หมดอายุ ความชื้นในห้องก็ไม่ได้มาตรฐาน บลา ๆๆๆ หาข้ออ้างสารพัดจะมาเข้าข้างตัวเอง นิ้วเรียวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ปลายเล็บที่ทาสีเจลน่ารักจิ้มลงบนแป้นพิมพ์รัวยิกด้วยความเร็วแสงเพื่อแก้ตัวและกลบเกลื่อนความพิรุธ **[PiePie_Live]:** ใครเขิน! มั่วละพี่! อากาศในห้องหนูมันร้อนตะหาก แอร์เสีย! ร้อนจนหน้ามืดจะเป็นลมอยู่แล้วเนี่ย! 😤 **[PiePie_Live]:** แล้วอีกอย่าง เลิกเรียกหนูว่าเด็กน้อยสักทีเถอะค่ะ ขนลุกจะตายอยู่ละ! ไม่ถึงสามวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาทันทีราวกับอีกฝ่ายนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา **[Kinn.V]:** อากาศร้อนหรือหน้าร้อนกันแน่คะ หูแดงแจ๋เลยนะเราอ่ะ **[Kinn.V]:** แต่อยากให้เรียกว่าอะไรล่ะ... 'ที่รัก' ดีไหม? คิกคิก พายพายเกือบจะเหวี่ยงโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นให้รู้แล้วรู้รอด ยัยตัวแสบกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ความรู้สึกหวั่นไหวแปลก ๆ ที่ตีรวนขึ้นมาในอกมันคืออะไรกันทำไมเธอถึงควบคุมมันไม่ได้เลย หัวใจเจ้ากรรมก็เอาแต่เต้นตึ้กตั้ก ๆ ดังจนกลัวว่าคนในห้องข้าง ๆ จะได้ยิน มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคืออาการ 'แพ้ทาง' อย่างราบคาบต่างหาก "ไม่ได้ชอบ... แค่รำคาญต่างหากเล่า!" พายพายพึมพำกับตัวเองเสียงเบา พยายามเน้นย้ำคำนี้ในใจซ้ำ ๆ เพื่อสะกดจิตตัวเองว่าความรู้สึกวูบวาบเมื่อยามอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้มันเป็นเพียงแค่ปฏิกิริยาต่อต้านตามสัญชาตญาณ ไม่ได้มีความหมายอะไรมากไปกว่านั้นเลยสักนิด แต่ยิ่งปฏิเสธ ภาพรอยยิ้มมุมปากกับแววตาระยิบระยับยามที่คินน์แกล้งเธอก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมาในหัว ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ตามด้วยเสียงใสของมายด์เพื่อนสนิทที่เปิดประตูพรวดพราเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต "ยัยพาย! เป็นอะไรวะ ตะโกนโวยวายซะลั่นบ้าน แขกเหรื่อตกใจหมด... เฮ้ย! ทำไมหน้าแกแดงขนาดนั้นวะเนี่ย!" มายด์ชะงักกึก วางถ้วยขนมเค้กในมือลงบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วพุ่งตรงเข้ามาคว้าแขนเพื่อนสาวทันที "เป็นไข้ป่ะเนี่ย ตัวร้อนจี๋เลย หรือว่า... แอบไปกินอะไรผิดสำแดงมา" "เปล่าสักหน่อย!" พายพายรีบสะบัดแขนออก แก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก "ห้องมันร้อน! แอร์พัง! แกก็รู้ว่าแอร์ห้องฉันมันชอบรวน" "แดดข้างนอกยังไม่ทันจะเที่ยง แกบอกแอร์พังเนี่ยนะ?" มายด์หรี่ตามองด้วยสายตาจับผิดแบบเรดาร์สายสืบ ขยับเข้ามาใกล้แล้วจ้องหน้าเพื่อนสนิทเขม็ง "แกกำลังมีความลับกับฉันใช่ป่ะ ยัยพาย... บอกมาซะดี ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าแชทกับอีตาพี่คินน์วิศวะคนนั้นอยู่?" "บะ... บ้า! ใครแชท ใครคิดถึง... เอ้ย! ใครคุยอะไรกับใครเล่า!" พายพายเสียงสูงโดยอัตโนมัติ ร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้พันกันไปหมด ยิ่งพิรุธจัดแบบนี้ มายด์ยิ่งหัวเราะคิกคักชอบใจ "แหมมม ฉันยังไม่ได้พูดถึงพี่เขาเลยนะยะ แกนี่ร้อนตัวเร็วกว่าจรวดนาซ่าอีก" มายด์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นหน้าเข้ามาแซว "อาการแบบนี้เขาเรียกว่าอาการของคนกำลังอินเลิฟค่ะเพื่อนสาว ปากบอกว่าเกลียด ปากบอกว่ารำคาญ แต่เวลาเขาหยอดทีไร หน้าแดงเป็นตูดลิงทุกที" "มายด์!" พายพายหวีดร้องลั่น เอามือถือปาสลับไปมาบนตัก "แกจะบ้าเหรอ ฉันเนี่ยนะจะไปชอบไอ้พี่ปากเสียคนนั้น ไม่มีวัน! ชาตินี้ทั้งชาติ ต่อให้ผู้ชายหมดโลกเหลือแค่เขาคนเดียว ฉันก็ยอมขึ้นคานทองดีกว่าไปญาติดีกับอีตานั่นหรอก!" "ปากแข็งไปเถอะยะ ระวังเถอะ... คำโบราณเขาว่าเกลียดอะไรมักจะได้แบบนั้น" มายด์หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน ก่อนจะเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของพายพายที่ยังคงสว่างคาไว้ และข้อความล่าสุดที่คินน์เพิ่งส่งมาสด ๆ ร้อน ๆ **[Kinn.V]:** ถ้าขึ้นคาน เดี๋ยวพี่ปีนขึ้นไปรับเองนะเด็กน้อย ไม่ต้องห่วง 😉 พายพายหน้าเหวอ ตาค้าง อ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนปลาทองขาดน้ำ เมื่อรู้ตัวว่าอีกฝ่ายคงอ่านข้อความที่เธอเผลอพิมพ์ระบายกับมายด์ผ่านหน้าต่างแชตที่ยังเปิดค้างไว้แน่ ๆ เพราะความรีบร้อนเมื่อครู่! "ตาย ๆๆๆๆ ไอ้พี่คินน์บ้า!" พายพายทึ้งหัวตัวเองด้วยความเคืองแค้น อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ในจังหวะที่พายพายกำลังจะกดบล็อกแชตผู้ชายกวนประสาทคนนั้นให้พ้น ๆ ชีวิต เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากโปรแกรมแชตก็ดังขึ้นมาราวกับเสียงระฆังมรณะ ชื่อบนหน้าจอแสดงผลชัดเจนแจ่มแจ้ง—**'Kinn.V'** กำลังโทรเข้ามา! พายพายสะดุ้งสุดตัว มองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มของมายด์ที่ยืนลุ้นระทึกอยู่ข้าง ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนิ้วโป้งจ่ออยู่เหนือปุ่มรับสายและปฏิเสธ เธอควรจะตัดสายทิ้งแล้วบล็อกเขาไปซะ หรือควรจะกดรับแล้วด่าให้หูชาไปข้างหนึ่งดีนะ? แต่ทว่า... ก่อนที่พายพายจะทันได้ตัดสินใจทำอะไร หน้าจอมือถือก็เปลี่ยนสถานะเป็นสายที่ถูกเชื่อมต่ออัตโนมัติ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยที่ดังลอดออกมาจากลำโพงเบา ๆ ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "รับช้าจัง... คิดถึงพี่จนทำอะไรไม่ถูกอยู่หรือไงครับ... ตัวเล็ก?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- *ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "พีชชี่เบอร์รี่" มาโดยตลอดนะคะ!*