แชตลับที่ไม่ได้ตั้งใจ

"จะบ้าตาย! ไอ้ประธานชมรมประสาทกลับนั่นมันจะเอายังไงกับชีวิตฉันนักหนาเนี่ย!" เสียงสบถดังลั่นห้องนอนขนาดกะทัดรัดที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สตรีมมิ่ง พายพายทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด มือบางขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงเหมือนรังนก บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เปิดหน้าแชตกลุ่มของคณะที่กำลังเถียงกันเรื่องการจัดกิจกรรมต้อนรับน้องใหม่ที่ต้องไปจัดที่ค่ายนอกสถานที่ คินน์...ไอ้หมอนั่นมันเพิ่งส่งข้อความมากวนประสาทเธอเมื่อห้านาทีก่อน แถมยังทำท่าทีเหมือนจะโยนงานเอกสารทั้งหมดมาให้เธอรับผิดชอบเพียงลำพังด้วยข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นอย่าง 'อยากเห็นคนเก่งทำงาน' พายพายแค่นหัวเราะในลำคอ พลางหยิบสมาร์ทโฟนคู่ใจขึ้นมาเพื่อจะส่งข้อความไประบายความอัดอั้นกับมายด์ เพื่อนสนิทที่น่าจะกำลังว่างงานอยู่ นิ้วเรียวพิมพ์รัวเร็วด้วยความเร็วระดับสตรีมเมอร์ฝีมือพระกาฬ [พายพาย: แก! ไอ้คุณชายวิศวะมันประสาทแดกอีกแล้ว นึกว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าในคณะหรือไงวะ สั่งงานแบบไม่ดูหัวคนอื่นเลย ถ้าไม่ติดว่าต้องทำโปรเจกต์คู่ ฉันอยากจะกดรีพอร์ตไอ้บ้านั่นให้ไอดีบินไปเลย!] กดส่งทันทีโดยไม่ได้ตรวจทานความเรียบร้อย เพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนสมองเบลอไปหมด พายพายวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์ฉุนเฉียว เวลาผ่านไปเพียงอึดใจ เสียง 'ติ๊ง' จากแอปพลิเคชันแชตสีเขียวก็ดังขึ้นเรียกสติ *ความผิดปกติประการที่หนึ่ง:* ทำไมมายด์ตอบเร็วขนาดนี้? *ความผิดปกติประการที่สอง:* ทำไมเสียงแจ้งเตือนมันฟังดู...คุ้นๆ เหมือนคนละเสียงกับที่เธอตั้งค่าไว้ให้เพื่อน? พายพายลืมตาโพลง ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอทันที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เมื่อเห็นว่าแชตที่เพิ่งเด้งขึ้นมานั้นไม่ได้มาจากกลุ่มแชตของมายด์ แต่มาจาก 'Kinn_Engineer' แชตส่วนตัวที่เธอแทบไม่เคยเปิดเข้าไปแตะเลยนับตั้งแต่แอดเฟรนด์กัน [Kinn_Engineer: อ๋อ...เหรอครับ? นึกว่าคุณชอบผมซะอีก ถึงได้จับจ้องท่าทางการทำงานผมขนาดนี้] พายพายเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า มือสั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง นี่มันเกิดอะไรขึ้น! เธอเพิ่งกดส่งข้อความด่าเจ้าตัวไปในแชตส่วนตัวของเขาแทนที่จะเป็นของมายด์เนี่ยนะ! "ตายแล้ว...พายพาย แกมันนังคนซื่อบื้อ!" เธอรีบใช้นิ้วกดค้างที่ข้อความเจ้าปัญหา หวังจะกด 'Unsend' หรือยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'Reply' แทน [Kinn_Engineer: ว่าไงครับ จะรีพอร์ตผมเรื่องอะไรอีก? หรือว่าจะสารภาพรักแบบอ้อมๆ เลยพิมพ์ผิด?] พายพายเม้มปากแน่น ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนถึงใบหู เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความลนลาน [พายพาย: เข้าใจผิดแล้วไอ้บ้า! มือลั่น! พอดีพิมพ์คุยกับเพื่อนอยู่แล้วมันเด้งขึ้นมาพอดี อย่าสำคัญตัวผิดนักเลยนะ ใครจะไปอยากสารภาพรักกับคนหลงตัวเองแบบนายกัน!] [Kinn_Engineer: จริงเหรอ? มือลั่นนี่น่ากลัวจังนะครับ...แต่ผมว่าคุณคงลืมไปว่าเมื่อกี้เราเพิ่งคุยเรื่องนัดประชุมกันในแชตกลุ่ม แล้วคุณก็เด้งเข้าแชตผมมาเลยเนี่ยนะ? สงสัยนอกจากจะเป็นเซียนเกมแล้ว คุณคงเป็นเซียนหาข้ออ้างด้วยสินะ] พายพายกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด หมอนั่นมันจ้องจับผิดเธอชัดๆ! เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา แต่แล้วไอคอน 'กำลังพิมพ์...' ก็ปรากฏขึ้นค้างอยู่นานเหมือนเขากำลังจงใจแกล้งให้เธอใจสั่นเล่น [Kinn_Engineer: เอาเถอะ ผมไม่ถือสาหรอก แต่นัดประชุมเย็นนี้...ถ้าไม่อยากโดนรีพอร์ตกลับ ก็มาให้ตรงเวลาด้วยนะครับ 'คุณพายพาย' อ้อ...แล้วอย่าลืมซื้อชานมไข่มุกมาฝากผมด้วยล่ะ ถือซะว่าเป็นค่าเสียความรู้สึกที่ต้องอ่านข้อความด่าเมื่อกี้] "ไอ้...ไอ้หน้าไม่อาย! ใครจะไปซื้อให้ฝันไปเถอะ!" พายพายตะโกนใส่หน้าจอด้วยความขัดใจ แต่ถึงปากจะบอกว่าไม่ เธอรู้ดีว่าตัวเองแพ้ทางความปากจัดของหมอนี่เข้าให้แล้ว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะปิดแอปฯ ทิ้ง เสียงเรียกเข้าวิดีโอคอลก็ดังขึ้นทันทีโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย หน้าจอโชว์ชื่อ 'คินน์' หราอยู่ตรงหน้า พายพายสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจจนเผลอทำโทรศัพท์หลุดมือไปกระแทกกับโต๊ะเสียงดังสนั่น *กดรับดีไหม? หรือจะกดตัดสายทิ้งให้เขารู้ว่าเธอกำลังตื่นตระหนก?* ในขณะที่ลังเลอยู่นั้น เสียงเรียกเข้าก็เงียบลงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาทิ้งท้ายให้พายพายต้องค้างคาใจยิ่งกว่าเดิม [Kinn_Engineer: ไม่รับสายแปลว่ายอมรับเงื่อนไขนะ เย็นนี้เจอกันครับ...แล้วก็ที่ห้องเก็บตัวลับหลังสตูดิโอคณะเรา มีคนเห็นคุณแอบเข้าไปบ่อยๆ อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าคุณแอบทำอะไรที่นั่น] พายพายนิ่งค้างไปทันที ความลับที่เธอพยายามปิดบังมาตลอดว่ามักจะแอบเข้าไปฝึกสกิลเกมในห้องนั้นเงียบๆ ถูกเขาล่วงรู้เข้าจนได้...เขากำลังจะทำอะไรกันแน่? ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ยังคงติดตามการปะทะฝีปากของยัยตัวแสบกับนายวิศวะจอมกวนนะคะ พีชชี่เบอร์รี่รักรี้ดที่สุดเลยค่ะ!